Spring naar inhoud

Een waarschuwing bij de veertigste verjaardag

4 april 2014

Al negenendertig jaargangen lang lezen de gebroeders Plasky graag het Leuvense studentenweekblad Veto. Waar anders vindt men nog eens een veel te lang artikel over de financiële politiek achter een voorstel tot wijziging van het decreet op predeliberatiecriteria? Veto heeft bloedserieuze journalistieke ambities en dat verdient appreciatie.

Daarom was het zo schrikken toen wij deze week een artikel over de beiaardcantus lazen op de site van Veto. Met onder meer deze paragrafen:

Lander en Daan staan tijdens de pauze met enkele vrienden te babbelen. “De cantus verloopt beter dan verwacht. Het bier blijft maar komen!” zegt Lander. Daan voegt daar nog aan toe: “We zijn tegen extreemrechts en iedereen verdient een pony.” Oké.

Even verderop komen we Geoff en Liesje tegen. We spreken hen aan, want we denken dat ze een venkel met een getekend gezicht erop vasthebben. “Hé, dat klopt niet!” zegt Geoff. “Dit is geen venkel. Dit is Frankie. Voortaan nemen we hem mee naar elke cantus.” We weten wel beter, maar we doen alsof we geloven dat Frankie geen venkel is en wandelen verder.

Dit lijkt onaangenaam sterk op verslaggeving door Tim Van der Mensbrugghe, die sinds enige tijd weer is binnengelaten bij De Morgen. Dat bleek zowaar een nog grotere vergissing dan zijn ontslag bij dezelfde krant in 2009, want Van der Mensbrugghe schrijft nog steeds even lamlendig. Schrijft steeds lamlendiger, moeten we zeggen.

Lees verder…

Hoe lezers te vinden voor een blog: raadgevingen en kunstgrepen van Auguste Plasky

2 april 2014

Nogal wat bloggers blijken zich in hun vrije tijd het hoofd te breken over hoe zij lezers moeten aantrekken. Wij denken aan ene Guido, blogger van beroepswege, maar ook aan andere figuren, die wij hoger aanslaan.

Het is natuurlijk ook een razend interessante vraag! Jammer genoeg blijft al dat geblog over het bloggen bij tamelijk bescheiden gespeculeer. Hoewel dat de betrokkenen siert, schieten wij er weinig mee op. Onweerlegbare feiten en bikkelharde waarheden, dát hebben wij nodig!

Waar anders vinden wij die, vermomd als opinie, dan bij onze hoofdredacteur? Lees verder…

‘n Kritisch boek

31 maart 2014

Op het Boekenfestijn, dat natuurlijk helemaal geen festijn is, lukt het me onlangs toch weer om een aantal mooie werken op de kop te tikken. Wie nu zegt dat dat nooit moeilijk kan zijn omdat daar wel een miljoen boeken liggen, is natuurlijk nog nooit op zo’n Boekenfestijn geweest.

Twee van de boeken die ik kocht zijn van de hand van Nederlandse journalisten. In Als een nacht met duizend sterren doet Joeri Boom het relaas van zijn verslaggeving over de Nederlandse bijdrage aan de oorlog tegen de terreur in Afghanistan. En in Je hebt het niet van mij, maar… vertelt Joris Luyendijk hoe politiek en politieke journalistiek (onder meer) met elkaar verweven zijn in Den Haag.

Inderdaad: ik heb twee boeken gekocht waarin de journalist zijn eigen stiel onder de loep neemt. Leerrijk is dat.

Spijts zijn epiloog, waarin Luyendijk gas terug probeert te nemen, kan de lezer maar één conclusie trekken uit zijn boekje: die hele Binnenhofjournalistiek, daar is iets grondigs mis mee. Joeri Boom komt dan weer tot de vaststelling dat embedded zijn als oorlogsjournalist geen opportuniteit maar een verschrikkelijke handicap is. Hij toont hoe oorlogspropaganda er vandaag uitziet.

Enfin, allebei aanraders dus. Luyendijk is wel erg dun en wie de Wetstraatjournalistiek een beetje kent zal niet erg verrast zijn. Boom is een fantastisch boek en elke journalist met frontambities moet het gelezen hebben. Niet dat ik geloof dat wij vandaag nog zo’n mensen hebben, maar je weet maar nooit. Misschien luistert Damien Spleeters naar onze radio.

Maar nu is mijn vraag: welke Vlaamse journalisten hebben zo’n boek over journalistiek in Vlaanderen geschreven?

LINKS:

Schoppenaas B6

18 februari 2014

Wij hebben een abonnement op FedEx en dat is maar goed ook. Onze Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen wordt tegenwoordig razendsnel doorgegeven van de ene kluns aan de andere. Zo dreigt de MMMM spoedig het enige te worden waarover wij nog uitzenden.

Toch is het met veel liefde dat wij vandaag de MMMM aan Bart Sturtewagen overhandigen. Sturtewagen is ‘opiniërend hoofdredacteur’ van De Standaard en dat hebben wij altijd een prachtige titel gevonden. Het komt er eigenlijk op neer dat hij geregeld nietszeggende stukjes schrijft over zaken die nochtans erg boeiend zijn.

Vandaag bijvoorbeeld over het spectaculaire stuntwerk van de Italiaanse politicus Matteo Renzo. Je zou het niet zeggen als je Ine Roox leest, maar over de Italiaanse politiek vallen veel interessante dingen te schrijven.

Vanzelfsprekend slaagt ook Sturtewagen daar niet aan in, maar hij weet dat te compenseren door op charmante wijze in zijn eigen metafoor verstrikt te raken, en die bovendien tot titel van zijn werkje te verheffen. Klasse.

Lees verder…

Een baken van stabiliteit

18 februari 2014

De Vlaamse pers, dames en heren, dat is een duiventil, een permanente stoelendans eigenlijk. Hoofdredacteurs en hun adjuncten, die reizen maar op en af, van het ene medium naar het andere. Is er de voorbije twee jaar iemand langer dan twee weken hoofdredacteur van Humo geweest? Van De Morgen? Knack?

Even let je niet op en hóp, daar is die dekselse Karl van den Broeck zomaar opeens hoofdredacteur van Apache! Wie kan daar nog aan uit? En wie verbaast het dat alle media steeds meer op mekaar beginnen lijken? Niemand.

Maar wie kan het, buiten de mediajongens en -meisjes zelf, eigenlijk wat schelen? Ook niemand. Toch willen wij u geruststellen, omdat wij weten hoe nerveus u wordt van onzekerheid.

Daarom beloven wij:

  • Auguste Plasky wordt géén hoofdredacteur van The Wall Street Journal.
    “Ik blijf gewoon pintjes drinken met Rupert. Dat is een gezelliger manier om te bepalen wat er in het editoriaal moet staan,” verklaarde Auguste aan deze zender.
  • Max Plasky wordt géén art director van Playboy.
    Hij blijft gewoon spoorloos in Azië. Wij gaan zijn facturen wel niet blijven betalen. Max, als je dit hoort: op de redactieraad is besloten de rekening van de abortuskliniek in Chittagong niet te betalen. De raad was (tamelijk) unaniem in haar standpunt dat “abortus niet als anticonceptiemiddel gebruikt kan worden.” Gelieve er rekening mee te houden.
  • Emile Plasky wordt géén eindredacteur van Tertio.
    Dit zou, aldus Emile, “teveel als verraad aanvoelen ten opzichte van mijn eerste grote liefde, De Campuskrant.”
  • Maurice Plasky wordt géén koffiejongen bij De Koopjeskrant.
    “Zolang ons Riske geen onberispelijke ristretto kan zetten voor Radio Plasky, moet hij het niet te hoog in zijn bol krijgen,” aldus het verslag van de redactieraad. Maurice zijn reactie is op last van de hoofdredactie geschrapt uit het verslag.
  • Eugene Plasky wordt geen groot kunstschilder. Hij blijft proberen, maar heeft er simpelweg het talent niet voor, dus het zal altijd bij proberen blijven.

Korte historiek van de open brief

9 februari 2014

Open brieven werden vroeger op drukbezochte openbare plaatsen opgehangen, zoals kerkportalen of aanplakpalen. Dat was handig voor kranten, want dan konden ze voor hun verslaggeving over de polemiek een fotograaf naar die plaats sturen, die dan voor een kunstzinnig kiekje van de fysieke brief zorgde.

Toch kon het nog handiger: waarom de brief niet rechtstreeks naar de krant gestuurd? Naarmate kerkportalen en aanplakpalen minder populair werden, gebeurde dat ook. Kranten bestonden in de periode voornamelijk uit tekst, denken wij, want wij herinneren ons niet dat bij zo’n open brieven foto’s van de brief werden afgedrukt.

Nu, eerlijk gezegd: dat van dat dat vroeger met kerkportalen en aanplakpalen was, herinneren wij ons ook niet. Maar wij kunnen geen andere verklaring bedenken voor de jongste stunt van Henk Tack, gelauwerd webredacteur bij De Standaard.

Henk Tack tovert met Photoshop voor De Standaard.

Het ziet er heel retro uit, maar één detail geeft weg dat dit toch een heel moderne open brief is: websites blijken op een heel andere manier dan papier te scheuren.

Heeft u dat ook?

31 januari 2014

Telkens wij langs een etablissement lopen dat ‘café – taverne’ in het blazoen voert, moeten wij aan Xavier Taveirne denken.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 67 andere volgers