Zeer zelden noem ik mij Vlaams, en nog minder vaak voel ik mij Vlaams. Dat heeft verschillende redenen, waaronder mijn desinteresse voor de wielersport, mijn onwil om zelf boontjes te kweken, en mijn afkeer van een Vlaamse zorgverzekering.
Maar op aangenaam warme zomerdagen als deze realiseert een mens zich dat hij ondanks alles toch onmiskenbaar Vlaams is, dat hij dat altijd zal blijven, en dat hij daar, verdomd als het niet waar is, nog blij om is ook.
Belga laat weten:
“We werken er hard aan om een goede besparing te realiseren, maar aan de andere kant ook de crisis aan te pakken en er voor te zorgen dat er wel in het vlees wordt gesneden, maar niet in de spieren”, zei formateur Peeters.
’s Lands volksgezondheid mag haar beide handjes kussen dat die Peeters slechts formateur is, en geen chirurg. Omdat het echter al te gemakkelijk is om mensen zomaar uit te lachen, zijn wij bereid om Peeters iets bij te leren over elementaire biologie. Ons pedagogisch departement heeft daarvoor een handig leerinstrument ontwikkeld:
-
- Een stuk vlees
-
- Een stuk spier
Bovendien krijgt Kris Peeters van ons de Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen. Proficiat, Kris, en kijk een beetje uit als je met je scalpel door de begroting gaat.
Ik begin de ontslagen bij De Morgen te begrijpen. Je kan bezwaarlijk volhouden dat zelfs de enkele lay-outers die overblijven te weinig tijd hebben, nu duidelijk blijkt dat ze zich onledig houden met het bezoeken van blogs van oud-collega’s.
Zo zag de reclame eruit voor hij op de korrel werd genomen...
...en zo staat hij vandaag in de krant.
Een aanfluiting van de Nederlandse syntaxis, een belediging van Raymond van het Groenewoud, een miskenning van Luc De Vos en een nieuwe illustratie van de gevolgen van een gehalveerde eindredactie, allemaal samengebald in een korte zin. Om dat te kunnen bolwerken moet je over Pauli’s pen beschikken.
‘t Wordt trouwens droevig wanneer de webredactie (iets) correctere teksten begint af te leveren dan de eindredactie.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dat bewees fotograaf Filip Claus afgelopen weekend. Amper drie weken na zijn gedwongen ontslag bij De Morgen — de krant waarvoor hij praktisch zijn hele leven werkte — dokterde hijeen plannetje uit om de hoofdredactie een hak te zetten. Want, vond Filip, het is niet omdat je ontslagen bent, dat je niet meer in je favoriete krant kan verschijnen. Integendeel.
Persbericht
Hoog-Schaarbeek, 07 juni 2009 (Radio Plasky, Reuters) — De regionale en Europese verkiezingen stellen de interne verstandhoudingen binnen het gezin Plasky op de proef. Het dwingende stemadvies van Auguste Plasky werd straal genegeerd, zo blijkt uit exit polls tijdens de zondagse redactiebrunch. “We hadden onze krachten moeten bundelen,” stelt hoofdredacteur en gezinshoofd Auguste. “Democratie laat zich niet dwingen,” reageert zijn jongere broer Emile.
Die laatste stelling kan op weinig begrip rekenen van Auguste, die een voorstander is van de ‘geleide democratie’ zoals de Russische premier Poetin ze voorstaat. In dat systeem is het toegelaten dat de pater familias zijn gezinsleden in het stemhokje bijstaat om de goede keuze te maken. In België is dat echter niet toegelaten, en Auguste reageerde verontwaardigd toen een rijkswachter hem uit het stemhokje van zijn broer verwijderde.
Auguste Plasky: “Dit had een prachtige zondag kunnen worden, met zoute hoeveboter en een staalblauwe lucht. Ik ben dan ook diep ontgoocheld dat mijn broers gestemd hebben op partijen die het niet verdienen de kiesdrempel te halen. Dat ze stemmen halen, alla, maar toch niet de stem van een Plasky! Hoe kunnen wij zo wegen op de democratie?”
Max en Emile schepten zichtbaar genoegen in hun subversieve stemgedrag. Zij stemden niet op dezelfde partijen, maar vinden dat een mooie uiting van de democratie binnen het huisgezin. Volgens Auguste is democratie binnen het gezin nooit een objectief noch een realiteit geweest.
-Einde bericht-
Bert Anciaux verlicht de mensheid in Terzake 09:
Verbinden kan heel sterk versterken.
Het weze gehoord.
