Skip to content

Hoe Saulus Paulus werd, of: Het NRC als bliksemschicht

27 augustus 2014

Wij hebben ons vergist. Ze moeten bij De Standaard niet minder opkijken naar hun oud-hoofdredacteur Peter Vandermeersch, maar méér.

Enfin, vergist. Eigenlijk zitten het zo: wij hebben altijd gelijk gehad en nu is Vandermeersch, dankzij het Hollands persorgaan NRC, tot inkeer gekomen. Ja, het interview met Vandermeersch dat De Morgen begin augustus publiceerde, was onverwacht interessant. Vandermeersch toonde zich ongewoon bescheiden, zelfs bijna nederig. Wat dacht u bijvoorbeeld hiervan?

Toen ik 2010 de krant [De Standaard] na elf jaar hoofdredacteurschap verliet, was die helemaal anders dan toen ik er in 1999 begon. [...] Maar als ik achteraf denk aan de aandacht die ‘De Standaard’ in die jaren besteedde aan de kandidaten van De slimste mens ter wereld, een televisiespelletje godbetert, dan kun je je afvragen of journalistiek in de wereld is om zulke dingen te doen. Toen ik bij NRC terechtkwam, ben ik weer grondiger over zulke zaken gaan nadenken.

Inderdaad. Het is jammer dat hij NRC nodig had, maar Vandermeersch is dus weer grondiger gaan nadenken en dat is goed.

Dat moesten er meer doen, bijvoorbeeld bij De Standaard. Want dit lezen wij vandaag bij alle kranten, en dus zeker ook bij De Standaard:

Erik Van Looy heeft een grote vis binnengehaald voor De Slimste Mens: Studio 100-baas Gert Verhulst (46) heeft na jarenlang weigeren toegezegd. Opvallend is dat Verhulst bedenkingen had bij de manier waarop de quiz werd ‘gestuurd’.

LINKS:

 

 

 

Tussen Brussel en Kobbegem

26 april 2014

De Morgen volgt zwevende kiezers, geweldig! Om mensen te helpen die nu nog verward zijn over hun keuze op verkiezingsdag, laat de krant andere verwarde mensen aan het woord, ter verduidelijking van de algemene verwarring.

De zwevende kiezers zijn natuurlijk niet toevallig gekozen:

De tien zijn afkomstig uit heel Vlaanderen: van het Limburgse Vlijtingen tot het West-Vlaamse Moen. Ze zijn ondernemer, gepensioneerd, werken voor de overheid of in de privésector. De een heeft alleen een diploma hoger onderwijs, de ander studeerde verder aan een hogeschool of universiteit. Er zijn singles bij, samenwonenden en gehuwden. Sommigen hebben kinderen, anderen niet. Onderling verschillen ze sterk, maar samen zijn ze de Zwevende Kiezers.

Ze heten An, Dieter, Sarah, Wilfried, Lies, Heidi, Thierry, Niki, Laura en Paul.

Nog nooit zo’n diverse groep blanke Vlamingen bij elkaar gezien!

Blijkbaar is niet enkel het woord ‘allochtoon’ geschrapt op de redactie — of ligt het aan de verhuis? Vijf willekeurige voorbijgangers aan de Arduinkaai combineerden meer diversiteit dan deze tien.

LINKS:

Een krant zonder kop

25 april 2014

De Morgen wordt opnieuw het communistische blad van weleer!

Zoiets hoopte ik althans toen ik via Apache vernam dat de krant geen hoofdredacteur meer nodig had. Niet dat extreem-links me na aan het hart ligt, verre van, maar zo zou de gazet tenminste wat karakter krijgen. Een ‘eigen smoel’, zo schijnt het te heten in Newspeak.

Geen hoofdredacteur, dus gedaan met het op straat smijten van de fine fleur van de redactie. Geen hoofdredacteur, dus niemand die kan beslissen dat een avondje copieus uit eten gaan in een sterrenrestaurant een bewonderenswaardig initiatief is ten behoeve van de behoeftigen. Geen hoofdredacteur, dus eindelijk kunnen de overgebleven journalisten dagelijks tijdens de redactievergadering onderling uitmaken welk wereldschokkend nieuws de voorpagina verdient.

Hoopte ik dat echt? Natuurlijk niet.

Maar dat het nog erger ging worden, had ik nu ook weer niet verwacht. Eens te meer bewijzen de Vlaamse media dat zelfs bodemloos cynisme nog te naïef kan zijn. Lees verder…

Een waarschuwing bij de veertigste verjaardag

4 april 2014

Al negenendertig jaargangen lang lezen de gebroeders Plasky graag het Leuvense studentenweekblad Veto. Waar anders vindt men nog eens een veel te lang artikel over de financiële politiek achter een voorstel tot wijziging van het decreet op predeliberatiecriteria? Veto heeft bloedserieuze journalistieke ambities en dat verdient appreciatie.

Daarom was het zo schrikken toen wij deze week een artikel over de beiaardcantus lazen op de site van Veto. Met onder meer deze paragrafen:

Lander en Daan staan tijdens de pauze met enkele vrienden te babbelen. “De cantus verloopt beter dan verwacht. Het bier blijft maar komen!” zegt Lander. Daan voegt daar nog aan toe: “We zijn tegen extreemrechts en iedereen verdient een pony.” Oké.

Even verderop komen we Geoff en Liesje tegen. We spreken hen aan, want we denken dat ze een venkel met een getekend gezicht erop vasthebben. “Hé, dat klopt niet!” zegt Geoff. “Dit is geen venkel. Dit is Frankie. Voortaan nemen we hem mee naar elke cantus.” We weten wel beter, maar we doen alsof we geloven dat Frankie geen venkel is en wandelen verder.

Dit lijkt onaangenaam sterk op verslaggeving door Tim Van der Mensbrugghe, die sinds enige tijd weer is binnengelaten bij De Morgen. Dat bleek zowaar een nog grotere vergissing dan zijn ontslag bij dezelfde krant in 2009, want Van der Mensbrugghe schrijft nog steeds even lamlendig. Schrijft steeds lamlendiger, moeten we zeggen.

Lees verder…

Hoe lezers te vinden voor een blog: raadgevingen en kunstgrepen van Auguste Plasky

2 april 2014

Nogal wat bloggers blijken zich in hun vrije tijd het hoofd te breken over hoe zij lezers moeten aantrekken. Wij denken aan ene Guido, blogger van beroepswege, maar ook aan andere figuren, die wij hoger aanslaan.

Het is natuurlijk ook een razend interessante vraag! Jammer genoeg blijft al dat geblog over het bloggen bij tamelijk bescheiden gespeculeer. Hoewel dat de betrokkenen siert, schieten wij er weinig mee op. Onweerlegbare feiten en bikkelharde waarheden, dát hebben wij nodig!

Waar anders vinden wij die, vermomd als opinie, dan bij onze hoofdredacteur? Lees verder…

‘n Kritisch boek

31 maart 2014

Op het Boekenfestijn, dat natuurlijk helemaal geen festijn is, lukt het me onlangs toch weer om een aantal mooie werken op de kop te tikken. Wie nu zegt dat dat nooit moeilijk kan zijn omdat daar wel een miljoen boeken liggen, is natuurlijk nog nooit op zo’n Boekenfestijn geweest.

Twee van de boeken die ik kocht zijn van de hand van Nederlandse journalisten. In Als een nacht met duizend sterren doet Joeri Boom het relaas van zijn verslaggeving over de Nederlandse bijdrage aan de oorlog tegen de terreur in Afghanistan. En in Je hebt het niet van mij, maar… vertelt Joris Luyendijk hoe politiek en politieke journalistiek (onder meer) met elkaar verweven zijn in Den Haag.

Inderdaad: ik heb twee boeken gekocht waarin de journalist zijn eigen stiel onder de loep neemt. Leerrijk is dat.

Spijts zijn epiloog, waarin Luyendijk gas terug probeert te nemen, kan de lezer maar één conclusie trekken uit zijn boekje: die hele Binnenhofjournalistiek, daar is iets grondigs mis mee. Joeri Boom komt dan weer tot de vaststelling dat embedded zijn als oorlogsjournalist geen opportuniteit maar een verschrikkelijke handicap is. Hij toont hoe oorlogspropaganda er vandaag uitziet.

Enfin, allebei aanraders dus. Luyendijk is wel erg dun en wie de Wetstraatjournalistiek een beetje kent zal niet erg verrast zijn. Boom is een fantastisch boek en elke journalist met frontambities moet het gelezen hebben. Niet dat ik geloof dat wij vandaag nog zo’n mensen hebben, maar je weet maar nooit. Misschien luistert Damien Spleeters naar onze radio.

Maar nu is mijn vraag: welke Vlaamse journalisten hebben zo’n boek over journalistiek in Vlaanderen geschreven?

LINKS:

Schoppenaas B6

18 februari 2014

Wij hebben een abonnement op FedEx en dat is maar goed ook. Onze Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen wordt tegenwoordig razendsnel doorgegeven van de ene kluns aan de andere. Zo dreigt de MMMM spoedig het enige te worden waarover wij nog uitzenden.

Toch is het met veel liefde dat wij vandaag de MMMM aan Bart Sturtewagen overhandigen. Sturtewagen is ‘opiniërend hoofdredacteur’ van De Standaard en dat hebben wij altijd een prachtige titel gevonden. Het komt er eigenlijk op neer dat hij geregeld nietszeggende stukjes schrijft over zaken die nochtans erg boeiend zijn.

Vandaag bijvoorbeeld over het spectaculaire stuntwerk van de Italiaanse politicus Matteo Renzo. Je zou het niet zeggen als je Ine Roox leest, maar over de Italiaanse politiek vallen veel interessante dingen te schrijven.

Vanzelfsprekend slaagt ook Sturtewagen daar niet aan in, maar hij weet dat te compenseren door op charmante wijze in zijn eigen metafoor verstrikt te raken, en die bovendien tot titel van zijn werkje te verheffen. Klasse.

Lees verder…

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 67 andere volgers