Nog 365 dagen Ivan De Vadder

Ivan De Vadder spreekt ons toe:

Als de regering bovendien het vele werk dat ze nog heeft met dezelfde twijfels en traagheid zal aanpakken, dreigt de verkiezingscampagne het regeringswerk in te halen. Om eerlijk te zijn, ik heb nu al geregeld de indruk dat dit aan het gebeuren is.

Wij ook, Ivan. Wij ook. Om eerlijk te zijn, wij hebben nu al geregeld de indruk dat jij niets liever wilt.

Media-experts om bij te huilen

Kent u Doorbraak? Dat rechts-populairderig blaadje, waar onder meer de vermoeiende Frank Thevissen onderdak heeft? Ja, natuurlijk kent u dat. En nee, natuurlijk leest u dat niet. Ik zou willen zeggen: houden zo, want het is de moeite van het lezen niet waard. Maar ik zou u daarmee ook een grote dosis amusement onthouden.

Want Doorbraak meent ook een rol te moeten vervullen op het vlak van mediakritiek. En dat is toch vaak lachen geblazen. Neem nu het artikel van ene Daniël Walraeve, ons verder niet bekend, dat Mediawetten om bij te huilen heet. Dat gaat over het volgende: Het Laatste Nieuws heeft een schandaal in rusthuizen aan het licht gebracht en geen enkel ander medium heeft dat opgepikt.

Hoe kan dat? Een enorm mysterie, maar we moeten u helaas een spannende zomerbestseller ontzeggen, want “Daniël Walraeve vond een antwoord op Twitter.”

Twitter, bron van kennis en wijsheid

Op Twitter was namelijk een aantal mensen, die al een jaartje of wat geen enkel interessant of origineel idee meer hebben geopperd, in gesprek verzeild geraakt. We hebben het hier over gebruikelijke verdachten zoals Carl Devos, Dave Sinardet en Peter De Roover (mijn god, wat moet je met die man?), en verder de grote Ivan De Vadder en de nog grotere Siegfried Bracke. Daar kón niet anders dan vuurwerk van komen, en ja hoor.

Ook van de partij was namelijk Joël De Ceulaer. Hij wist de verenigde intelligentsia compleet te verrassen met de onthutsende mededeling dat, nee maar, de Vlaamse media liefst niet reageren op andere Vlaamse media als niet óf televisie óf politiek het verhaal heeft opgepikt.

Hé hé. Nou nou. Tsjonge tsjonge. Wat een inzicht, zeg. Maar toen begon het vuurwerk pas echt.

De blijde intrede van Marijke

LOG 20130522 04:34

Er is geen redactievergadering. Alleen Auguste en Emile bevinden zich in het redactielokaal. Ze zitten aan de vergadertafel, hoewel ‘zitten’ misschien een beetje een overdreven term is voor Emiles toestand. Hij leunt zwaar op de tafel met zijn beide ellebogen, met zijn hoofd in zijn handen, en hij staart naar het tafelblad. Deze houding drukt zowel dronkenschap als wanhoop uit en de waarheid is dat beide Emile midscheeps getroffen hebben. Blinkt daar een dronkenmanstraan in zijn linkeroog? Het zou kunnen, maar de resolutie van deze webcamera is te laag om het met zekerheid te kunnen zeggen.

Auguste ziet er heel wat schappelijker uit, hoewel kenners zouden opmerken dat zijn oren verdacht rood aangelopen zijn. In elk geval lijkt hij nog zelfstandig te kunnen zitten en het is ook zeker dat in zijn ogen geen tranen blinken.

Rond beide broers bevinden zich meerdere lege flessen Grimbergs bier en ook twee grote glazen. Hieruit kan men al dan niet conclusies trekken.

Emile: “Kaat had gelijk, Auguste. Ze had gelijk! Ik was te mild voor Timmerman, veel te mild. Hoe kan dat nu? Ik ben toch een Plasky!”
Auguste: “Natuurlijk zijt gij een Plasky, Mieleken. Ge moet u dat zo niet aantrekken. Kaat is maar een luisteraar, hoor.”
Emile: “Ik trek het mij tóch aan. Wacht maar tot Timmerman nog eens iets schrijft. Dan zal ik mijn fout rechtzetten!”
Auguste: “Ge zijt te emotioneel, Miel. Wij breken mensen af omdat ze dat verdíenen, niet om ons gekwetste ego te genezen. Weet ge wat gij zijt? Veel te emotioneel, dát zijt gij.”
Emile: “Ja, maar gij giet mij al een hele avond vol bier! Natuurlijk ben ik emotioneel!”
Auguste: “‘t Is al goed, ‘t is al goed. Wacht, ik doe nog een fles open.”

De juiste titel

Wij hebben in het algemeen tamelijk veel sympathie voor Georges Timmerman. Hij heeft een mooie staat van dienst, hij is in het algemeen goed gedocumenteerd, hij rookt pijp. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet een beetje moet opletten met wat hij schrijft. Timmerman heeft de laatste tijd de vervelende gewoonte ontwikkeld om zijn artikels voor Apache titels mee te geven die altijd nét iets te spectaculair klinken.

Timmermans truuk (of die van zijn eindredactie, maar omdat Timmerman hoofdredacteur is, is het hoe dan ook zijn verantwoordelijkheid) bestaat er in titels te bedenken die iets dubbelzinnigs hebben. De titel suggereert een schandaal dat helemaal niet uit het artikel zelf blijkt. En net wanneer je wil besluiten dat de titel een vuige leugen is, moet je vaststellen dat hij toch ook nét iets anders geïnterpreteerd kan worden, zodat hij eigenlijk toch wel weer klopt. Min of meer.

Vandaag publiceerde Timmerman een artikel met de titel De Hollanders achter de geheime Sinksensfoordeal. Wanneer je dat leest, denk je dat het eigenlijk Hollanders zijn die in het geheim deze deal beklonken hebben, of er op z’n minst stevig profijt uit trekken. Maar dat blijkt helemaal niet uit het artikel; Timmerman probeert het zelfs niet te suggereren. Er zijn een aantal mensen bij de deal betrokken die in vastgoed zitten, en via dat vastgoed zijn ze verbonden aan Hollanders die ook in vastgoed zitten. En ze hebben allemaal politieke connecties.

Daar komt het wel zo’n beetje op neer. Tja. Die titel klopt dus voor geen meter… tenzij… Ja, okay, zo kan je het óók lezen: de bewoners die de deal hebben gesloten kennen Hollanders, werken misschien zelfs voor Hollanders, dus op een bepaalde manier zitten die daar achter. Echt fout is die titel dus niet, maar wel hoogst misleidend. En het vervelende is dat Timmerman je dat keer op keer flikt.

De collega’s over De Standaard

Tijdens de middagpauze:

Collega 1: “Bij De Standaard hebben ze toch nog veel werk aan hun nieuwe website, hoor.”
Collega 2: “Bij De Standaard hebben ze ook ook nog veel werk aan hun krant, trouwens.”
Collega 3: “Ik zou zeggen: bij De Standaard hebben ze steeds méér werk aan hun krant.”

Aldus sprak de vox populi. Heb je het gehoord, Karel Verhoeven?

Een overzichtje, want wie houdt het allemaal nog bij?

Men kan heel wat zeggen over de brief van PEN Vlaanderen, die twee weken geleden het ondermaatse niveau van de Vlaamse pers aanklaagde. Hij was inderdaad slecht geschreven en nog slechter beargumenteerd, en werd zo mogelijk nóg slechter verdedigd door enkele leden van PEN.

Maar hij heeft het debat over de media wel weer aangewakkerd. Dat is bij wijlen een vermoeiend debat, maar onvermoeibare optimisten die we zijn, hebben we toch een poging gedaan om het een beetje overzichtelijk samen te vatten. Voor u, maar vooral onze hoofdredacteur, die het ook allemaal niet meer volgt. Alstublieft Auguste!

Op fiets rijmt vanalles

Naar aanleiding van het verdienstelijke nummer Facebookmoeders wees Dieter van Stanza erop dat je ‘moeder’ nooit kan laten rijmen op ‘loeder’ wanneer je een liedje schrijft. Dat is de schuld van Gorki. Sinds Soms vraagt een mens zich af ‘moeder’ en ‘loeder’ aan mekaar paarde, is dat rijmkoppel besmet.

Wij hadden ons daar in onze vrijetijdspoëzie nooit echt aan gestoord, misschien omdat we nog nooit op ‘moeder’ hebben moeten rijmen, maar sinds die opmerking van Stanza kunnen wij het óók niet meer. Vervelende Stanza. Vervelende Gorki.

Eén nummer kan een rijmkoppel dus voorgoed taboe maken, zo blijkt. Maar veel vaker is het juist de eindeloze herhaling van een rijmkoppel dat het voor ons verboden terrein maakt. U denkt spontaan aan ellendige klassiekers als ‘jou’ en ‘hou’ of ‘jou’ en ‘trouw’. Maar wij gaan pas helemaal over onze nek wanneer iemand ‘fiets’ laat rijmen op ‘niets’. Of omgekeerd.