Dit is een dringend verzoek aan alle (top)sporters om hun carrière vooral verder te zetten. Beëindig uw loopbaan pas als uw leeftijd zulks rechtvaardigt. Overlijd niet plots, besluit niet te kappen als u nog maar net over uw hoogtepunt bent.
Word geen nieuwsitem dat er eigenlijk geen is. Kaap mijn voorpagina’s niet, blijf weg uit de hoofdpunten van mijn journaals, laat mijn nieuwssites met rust. Bedenk: de pers is niet in u geïnteresseerd, maar slechts in verkoopcijfers, kijkcijfers, klikcijfers. U gaat uw veelbelovende carrière toch niet opgeven voor enkele mediamagnaten?
Hartelijk bedankt en nog veel succes met uw verdere carrière.
Het blijft moeilijk om intelligente en interessante meningen naar online fora te lokken. Hoe ernstiger de opzet van een forum, hoe schrijnender dat is. Het allerjammerst is het dus zonder twijfel bij mediakritiek.be. Eerder spraken wij al over de opvallende eensgezindheid onder de commentatoren die discussie enigszins in de weg stond. Nog erger wordt het, wanneer de fans van deze of gene zo’n forum ontdekken waarop de idool schijnbaar kritiek krijgt.
Een amusante column van Tom Naegels wordt bekritiseerd door een fan van Joke Van De Velde. En een fan schrijft zoals hij is: met het nodige gevoel voor hysterie.
Dat jullie als buitenstaanders zoveel zever vertellen; zal er voor haar ook niet makkelijker op maken. Laat iedereen toch eens zijn eigen leven leiden!!
Als jullie dit niet beseffen, zijn jullie nog naiever dan jullie laten uitschijnen in jullie domme commentaar!
Ik lees bij Tom Naegels geen kritiek op Joke Van De Velde. Ik lees kritiek op de media die “zich gedragen als megafoon van publiek verdriet”. Dat is iets fundamenteels anders. Wie dat niet inziet, waagt zich beter niet aan kritiek op mediakritiek. Misschien moesten fans zich hoe dan ook maar tot fanfora beperken.
Wat je wel op de column kan aanmerken, is dat er twee zaken handig maar onterecht gemixt worden: de enorme mediabelangstelling voor de dood van een voetballer en het speciale taalgebruik in de sportwereld.
De bezwaren tegen dat eerste zijn begrijpelijk en onderschrijf ik ook. Wat het probleem met het tweede zou moeten zijn zie ik hoegenaamd niet in. Elke sector heeft zijn eigenaardigheden en zijn jargon. Dat dat taalgebruik niet aansluit bij de literaire voorkeuren van Tom Naegels, lijkt me weinig problematisch. Goed, het is belachelijk, maar elk jargon dat niet het eigen jargon is, is belachelijk.
Naegels’ hybride insteek maakt de column niet onaardiger om te lezen, maar het heeft wel als gevolg dat ongeveer de helft ervan geen gefundeerde mediakritiek is, maar slechts hoogstpersoonlijke ergernis van de columnist.
Maar misschien is het vernieuwende aanpak: volgende week een stukje over vakbondstaal en het schadelijke conservatisme in die kringen, de week daarna over visserslatijn en de overbevissing. Het zal me benieuwen.
UPDATE 17u45 Genadeloos zijn ze bij mediakritiek.be. De steunbetuiging aan Joke Van De Velde is verwijderd en dat vinden wij niet eens zonde.
Nieuwe inzichten komen tot ons en wel dankzij een alweer verhelderend stukje in Knack. Knack is zichzelf aan het opwerken in ons lijstje met favoriete bladen, voornamelijk omdat de bijdragen van buitenstaanders steeds interessanter worden. Deze week verlicht Andreas Tirez, econoom en kernlid van de liberale denktank Liberales, onze arme geesten.
Het interpreteren van Tirez’ exposé is geen makkie, maar dat moet je ook niet verwachten van een econoom en voornaam lid van een beroemde denktank. Laat ons beginnen met de titel, die in elk geval duidelijk is: “Over koopkracht en de vrije markt”. Dat suggereert in zekere mate dat Tirez het onder meer over koopkracht zal hebben. En ja hoor, dat doet hij. Althans in de eerste paragraaf.
De laatste maanden worden we om de oren geslagen met prijsstijgingen van basisproducten. Die tasten onze koopkracht aan en werken de ongelijkheid in de hand. De bezorgdheid van de politici en de vakbonden is dus terecht. De oplossingen die aangedragen worden gaan van het opvolgen, controleren tot zelfs het aan banden leggen van de prijzen.
Daarna legt Tirez ons uit waarom het aan banden leggen van de prijzen niet nodig is: omdat de vrije markt, als ze maar vrij genoeg is, zichzelf corrigeert en de prijzen laat dalen. Als de prijzen stijgen, is dat dus omdat de markt niet vrij genoeg is, bijvoorbeeld door kartelvorming. In vier paragrafen doet Tirez uit de doeken wat kartels zijn en waarom ze schadelijk zijn. Hij besluit met een lofuiting aan liberalen die zich tegen kartelvorming verzetten, proficiat jongens, en klaar is zijn artikel.
Waar is die koopkracht eigenlijk gebleven, vroeg ik me eerst af. Maar toen snapte ik wat Tirez bedoelde: de verminderde koopkracht heeft niets te maken met grondstofprijzen of kredietcrisissen of zo. Kartelvorming: dat is het hele probleem. Toch weer wat bijgeleerd.
U wist natuurlijk al dat het getal 69zeer bijzondere eigenschappen bezit. Dat het ondersteboven precies hetzelfde getal blijft, is nog de minste. Dat het, als gevolg van die eigenschap, een sterke sexuele connotatie heeft, is al interessanter en misschien had u zich ook al afgevraagd of wijlen de megadancing Zillion het astrologische symbool voor de kreeft als logo had, omdat sommigen daarin een gekantelde 69zien.
Maar er is meer aan de hand. In lichte paniek meldt de Dienst Experimentele Typografie (DET) van De Standaard dat het getal spaties opvreet. Gelukkig heeft De Standaard het zelden over numerologie, sexuele stellingnames of ter ziele gegane cultuurhuizen, maar af en toe kan je nu eenmaal niet om de actualiteit heen. Dan moet je berichten over 69zoals hieronder:
De oorzaak zou een speciale synergie tussen de letter ‘z’ en 69zijn. De DET heeft al beloofd deze zaak tot op de bodem uit te pluizen en hoopt dat het fenomeen zich niet uitbreidt naar andere getallen, omdat dit hun economische katern ernstig in de problemen zou kunnen brengen. Voorlopig is er geen reden tot ongerustheid, maar waakzaamheid blijft geboden.
Kort: een Italiaans restaurant op zijn best: de obers zijn joviale macho’s, de inrichting twijfelt tussen kunst en kitsch, maar vooral: de maaltijden zijn voortreffelijk.
Radio Plasky’s op volstrekt onregelmatige basis uitgereikte roodkoperen Beker ter Bekroning van Bedroevende Beeldspraak (BBBB) gaat deze keer naar niemand minder dan… Peter Theunynck en Luc Vanneste! Zij nemen het voortouw in de verdediging van het Lappersfortbos op soms zeer creatieve wijze. Dat mag wel eens beloond worden!
Deze weken vroegen zij om politieke aandacht middels een opiniestuk in Knack, waarin wij de terechte winnaar van de BBBB met veel plezier lazen:
Kleurt SP.a straks rood? Rood van het verspilde bloed van bomen en bossen?
Proficiat, jongens, met die metafoor hebben jullie de BBBB meer dan verdiend. Geef hem een mooi plaatsje op de buffetkast!
Luisteraar Henk wijst ons op een interessant artikeltje in Het Nieuwsblad, de krant die sinds kort bijna 300.000 lezers zal hebben. Dat is ongeveer 100.000 per gemiddelde VRT-microfoon, want blijkbaar hanteren ze bij de openbare omroep drie microfoons voor één interview. Wij lezen voor uit de krant:
Drie journalisten van dezelfde zender voor één en dezelfde persoon: van het goede te veel? Toch niet, zegt Anne Stroobants van de VRT. ‘Er was een ploeg van Het journaal, een van het radionieuws en een van TerZake. We willen het nieuws zo snel mogelijk brengen, maar we willen er geen eenheidsworst van maken. We wegen snelheid en kwaliteit constant af.’
Onzin, beste Anne, want die drie microfoons registreren op dat moment precies hetzelfde interview, dat op TerZake overigens niet eens aan bod kwam. Of het op de radio kwam weet ik niet, maar het zou me sterk verbazen als daar andere fragmenten gebruikt werden dan bij Het Journaal. Desalnietemin: als iemand bewijsmateriaal heeft, zenden wij het graag uit.
In onderstaand fragment, ons toegestuurd door luisteraar Arne, ziet u hoe politici belaagd worden door een menigte uitzinnige microfoons. De witte microfoon achteraan, die u bijna niet ziet, is van het radionieuws.
Wij vermoeden een andere reden dan het vermijden van eenheidsworst: de microfoons moeten samen meer plaats innemen dan het hoofd van de geïnterviewde. De bedoeling is dat de microfoons langzaam opschuiven, zodat binnenkort politici op televisie niet meer te zien zullen zijn.
Wellicht is dit een nieuwe richtlijn van Siegried Bracke, die niet inziet waarom politici nog op televisie zouden verschijnen als hij dat zelf ook niet meer doet.
De krantencommentaren zijn vandaag niet mals voor de regering. Yves Desmet is in De Morgen de wanhoop over Leterme-I nabij, dat voel je, en hij schiet met scherp:
Door blijvend aan te modderen, de verrotting verder zelf te organiseren, iedere verantwoordelijkheid te ontlopen en permanent de schuld daarvoor aan de Franstaligen te geven, kan men immers nog een keertje met een communautaire agenda en als Vlaamse martelaar naar de stembus trekken.
Hij wordt in moedeloosheid echter nog overtroffen door Bart Sturtewagen in De Standaard die volgens mij, ondanks mijn voorliefde voor samenzweringen en strategieën, nog veel scherper schiet:
Er zijn er die in zijn houding het bewijs zoeken voor een meesterlijk plan dat slechts tot doel heeft volgend jaar nog eens langs de electorale kassa te passeren. Vooreerst laat niets vermoeden dat hij uitgaat van enig plan.
Het is natuurlijk ook een bijzonder treurige situatie. Maar ik merk hier toch een eerste positief signaal, met name van Bart Sturtewagen, die eindelijk de moed heeft om een begin van een einde te maken aan deze belachelijke vertoning, die zich nog het best laat vergelijken met slecht improvisatietheater - terwijl politiek geen improvisatietheater zou mogen zijn. Toch niet van bij de allereerste scène.
De acteurs hebben een suggestie gekregen van het publiek en zijn er dan, zonder enig idee over hoe de scène moet verlopen, aan begonnen. En in plaats van een mooie scène uit te bouwen, willen ze liefst allemaal zo lang mogelijk op het podium blijven staan. Omdat de inspiratie niet eeuwig blijft komen, vooral niet als je die van collega-acteurs saboteert, wordt er wanhopig naar het publiek gekeken - zijn er nóg suggesties?
Die zijn er. De journalisten, die beroepshalve in de zaal zitten, laten weten wat ze tot dan toe van het stuk vinden. De acteurs denken uit die analyses inspiratie te kunnen halen om de scène en hun rol meer glans te geven. Als dat misloopt, ligt de oplossing voor de hand: zijn er nóg suggesties? En zo sleept alles aan op uiterst oninteressante manieren.
Daarom ben ik blij dat Sturtewagen schrijft dat er wellicht helemaal geen plan is. Als commentatoren geen complotten meer gaan suggereren, zullen de politici spoedig zonder komen te zitten. Na een kort en triest moment van ultieme inspiratieloosheid zullen ze besluiten dat de scène niet te redden is en beschaamd in de coulissen verdwijnen. Doek!
Wie deze week Veto leest, merkt op dat het krantje veel aandacht besteedt aan mei ‘68. Er zit een katern rond de echte Veto (vier pagina’s) die helemaal aan het onderwerp gewijd is. Op zich is dat niet zo bijzonder, want ongeveer elke periodiek doet deze maand wel iets rond mei ‘68.
Wat wel bijzonder is, is dat Veto zich profileert als een erfgenaam van mei ‘68. Het editoriaal is interessant want het zegt veel over hoe Veto zichzelf en de studenten ziet. Het eindigt met:
Wie vreest er vandaag de dag nog studenten? Waar is die maatschappelijke inbreng van weleer? Waarom siert er niet wekelijks een editoriaal onze voorpagina? Studenten, beschouw deze katern als een aanzet tot refleksie over al deze kwesties en zak op dinsdag massaal af naar onze zitstaking.
Dinsdag 06/05 om 20.00, Ladeuzeplein: zitstaking ter nagedachtenis van een woelige studentengenerasie!
Ik weet niet goed wat ik daarvan moet denken. Het zou Veto zeer sieren huidige generatie studenten te confronteren met haar erfenis en hen tot kritische reflectie aan te zetten. Maar doet het blad dat ook werkelijk? Behalve het editoriaal wijst daar niets op - integendeel.
De hele is katern gevuld met interviews over mei ‘68. Niet oninteressant, maar zeer anekdotisch en beslist niet beschouwend. Mei ‘68 wordt niet beschouwd als een historisch referentiepunt, maar als een leuk fait divers waarmee je wel eens een katern kan vullen.
De lay-out is een treurige poging om een krantje uit ‘68 te imiteren. Een oude Veto-kop wordt zonder duiding gekopieerd. De opmaak is te frivool en zonder verstand van zaken ontworpen: te brede kolommen, zinloze lettertypes. Dan heb ik het nog niet over de spelling die in het editoriaal (en enkel daar) gebruikt wordt. Het geheel is eerder een parodie dan een hommage.
Maar dat ook de inhoud niet verder geraakt en op geen enkel moment de ambitie die het editoriaal aankondigt waarmaakt, dat is nog veel treuriger. Veto maakt geen vergelijking tussen ‘68 en ‘08, maakt geen historische balans op, spreekt zich niet uit over studenten van nu. Hoezo reflectie?
Deze katern is geen aanzet tot reflectie, maar een gezellig en braaf extraatje bij een krant die wil teren op een een verleden dat ze al lang achter zich heeft gelaten. Dat een zitstaking mei ‘68 moet herdenken, is de ultieme manifestatie van het tragische gebrek aan werkelijke ideeën over ‘mei 68.
Niet dat Veto die moet hebben. Maar als je ze niet hebt, is het zinloos er een katern aan te wijden. Dan nog eens beweren dat je wil aanzetten tot kritische reflectie, is niet eens pretentieus, dat is gewoon belachelijk.
Onder de de kop “De moed hebben het licht uit te doen” legt Peter Vandermeersch in De Morgen uit aan Brecht Decaestecker waarom Het Volk nu toch definitief verdwijnt. Brecht, die ook maar mediaredacteur is omdat je als jonge journalist je baan niet zelf te kiezen hebt, stelt brave vragen en Vandermeersch lijkt er goed mee weg te komen.
Lijkt, want op het einde geeft Vandermeersch zelf toe dat de verdwijning van Het Volk verschraling is. Hij legt de verantwoordelijkheid daarvoor ook bij Corelio. Alleen situeert hij, net als deze zender, het einde van Het Volk al enkele jaren geleden, toen Corelio nog VUM heette:
Betekent dit nu geen verschraling van het krantenlandschap?
“Die verschraling is al achter de rug. Ze vond plaats in 2001, toen onze uitgeverij besliste om Het Volk en Het Nieuwsblad met dezelfde redactie en onder dezelfde hoofdredactie te maken.”
Voila: de VUM heeft het krantenlandschap verschraald, dixit Peter Vandermeersch. Verder babbelt Vandermeersch over hoe het redactionele beleid op De Standaard geen verschraling is, maar dat is naast de kwestie. Vandermeersch schakelt graag over op De Standaard als Decaestecker een vraag over Het Nieuwsblad stelt:
U droomde van 300.000 verkochte exemplaren per dag van Het Nieuwsblad. Gelooft u dat nog?
“Het zou niet de eerste keer zijn dat een van mijn voorspellingen uitkomt. Toen De Standaard 75.000 exemplaren verkocht, heb ik gezegd dat we naar 100.000 moesten. Daar zitten we niet ver meer vanaf.”
Laat ons zeggen dat we in de helft zitten. In 2002 haalde De Standaard 75.666 verkochte exemplaren, in 2006 87.769. Een dikke twaalfduizend achter de rug, nog een dikke twaalfduizend te gaan.
Het Nieuwsblad kwam aan 204.752 verkochte exemplaren. Tel daar de 70.903 van Het Volk bij en Vandermeersch komt dichter in de buurt van zijn 300.000, gewoon door een krant af te schaffen. Nog een dikke vierentwintigduizend te gaan.
De cijfers zijn afkomstig van de echtverklaringen van het CIM voor 2006. Als iemand bij het CIM de cijfers van 2007 al heeft gevonden, ze zijn welkom.
2 Reacties | 
Actualiteit | Tagged: carièrre, topsport | 
Permalink
Geplaatst door Emile Plasky
