Skip to content

#696

1 oktober 2014

Een groot project verliep niet helemaal zoals onze PR-afdeling dat gewenst had. De pers had er lucht van gekregen, en dus gaf een collega het ene interview na het andere aan de ene journalist na de andere.

Omdat het een tamelijk technische aangelegenheid was, was deze woordvoerster geen getrainde mooiprater, maar een inhoudelijk experte. Later sprak ik haar hierover, aan de waterkoeler in de gang die onze kantoren verbindt.

— “Ben je dan nog nerveus, voor het zoveelste interview?”
— “Goh, ja. Journalisten van de New York Times of zo, die weten wel waarover ze schrijven. Die kennen de gevoeligheden van het dossier en vragen daar dan over door, dus je moet altijd alert blijven. Maar voor de Belgische journalisten ben ik niet nerveus, hoor. Die zijn blij met elk antwoord. Dat zijn heel makkelijke interviews, dat doe ik bijna op automatische piloot.”

Rik zonder zijn paradoxen

24 september 2014

Een bekentenis. Rik Torfs is een beetje onze held.  Hij is als geen ander in staat onze steeds complexer wordende maatschappij uit te leggen aan de hand van kundig verwoorde paradoxen. Rik onderscheidt zich van dat de rest van dat bestofte, ivoren toren-volk door geen gebruik te maken van academische sofismen, manklopende vergelijkingen en andere analyseschema’s die gebaseerd zijn op oppervlakkige gelijkenissen waardoor ze tot diep in hun kern pre-wetenschappelijk zijn. Rik is beter dan dat. Veel beter.

Lees verder…

VTM pleit voor meer middelen voor de VRT

10 september 2014

Er is lang gedebateerd over nut en onnut van een openbare omroep, maar die discussie is nu beslecht. In het voordeel van de VRT. Enigszins verrassend kwam het doorslaggevende argument van de private omroep VTM.

Dat zit zo: VTM had twee weken geleden journalist Robin Ramaekers naar Liberia gestuurd, om verslag uit te brengen van wat ebola daar zoal aanricht. In een vorig leven bij een vorige nieuwsdienst heeft Ramaekers wel eens een kwajongensstreek uitgehaald, maar in Liberia kweet hij zich vlijtig van zijn taak. Degelijke journalistieke verhalen bracht hij. Een tikje dramatisch, dat wel, maar ebola is nu eenmaal dramatisch, en Ramaekers zelf ook. Je moet de aard van het beestje niet willen veranderen.

Nog veel dramatischer echter, is de dienst Public Relations van VTM. Daar hadden ze in de mot gekregen dat hun kijkers niet zaten te wachten op een dappere reporter die zich in de hachelijke krochten van Monrovia waagde. Die krankzinnige sensatiejager gaat ons allemaal met ebola besmetten! Zo dacht, blijkens reacties op de sociale media, de gemiddelde kijker van het VTM Nieuws erover (maar dan beroerder verwoord).

Voor een dienst Public Relations is er maar één kijker van belang en dat is precies de gemiddelde kijker. De dienst reageerde dan ook paniekerig. Ramaekers kreeg een stevige bolwassing; dat soort geintjes moet hij niet meer uithalen. In een niet eens zo slecht opiniestuk in De Morgen schreef Ramaekers waarom zijn werk in Liberia relevant was. VTM distantieerde zich van dat stuk.

Hier hebben we dus een journalist die door zijn eigen chefs op het matje wordt geroepen omdat het de kijkers niet bevalt dat hij zijn werk doet. Daar kan je toch niet bij? Zoiets kan je toch geen nieuwsdienst meer noemen? Maar het klopt natuurlijk perfect, prima, picobello met de commerciële logica van een commerciële zender. En daarom hebben wij een openbare omroep nodig. Bedankt om dat even onomstotelijk te bewijzen, VTM!

De VRT heeft deze week Peter Verlinden naar Liberia gestuurd. Dit ondergraaft ons betoog, beseffen wij. Maar bedenk dat een openbare omroep ook zonder een Peter Verlinden kan, en u kan niet anders dan ons volmondig gelijk geven. Dankuwel, het siert u.

LINKS:

De duisternis daagt

6 september 2014

De literatuur, zo denk ik vaak, heeft helaas nog maar weinig van de edele schoonschrijverij die ooit zo ongebreideld bloeide. Wie durft nog in proza een welgemikt chiasme te planten, wie zet homerische vergelijkingen en zeugmata in zijn zinnen? Erwin Mortier, zo antwoordt u misschien. Maar ik bezweer u, beminde gelovigen: woordenboeken overschrijven in analfabetische volgorde heeft nog nooit iemand tot schrijver gemaakt.

Gelukkig, echter, schitteren daar jonge talenten aan de einder, die ons gestamel doen stokken tussen ‘armoe’ en ‘troef’. Bouwende auteurs, creërende creaturen die met de syntactische precisie van Thomas Mann en de beeldende kracht van Curzio Malaparte de Nederlandse taal en enkele gelukkige lezers verrijken.

Zij zijn niet ras te vinden, deze drie ontpoppende pennen. Zij kleuren buiten de lijntjes van het boekbedrijf en publiceren, zomaar, schier gratis, hun experimenten in het dagblad. Hun namen: Ann Van den Broek, Jeroen Van Horenbeek en Roel Wauters.

Gisteren, bijvoorbeeld, verblijdden zij ons met een surprise in De Morgen. Op pagina 3, zelfs, waar wij zo graag eens een eerlijk stuk van Yves Desmet zouden lezen over de reeks ‘Media en politiek’ van Tom Cochez. De pagina waar voor hetzelfde geld had kunnen staan waarom onze Westerse overheden schuldig verzuim plegen in de ebolacrisis – ik verzin maar iets.

Maar gisteren dus, op pagina 3 in De Morgen, naast een rijkelijk gestoffeerde inleiding van bovengenoemde Desmet, een kortverhaal dat uitblinkt in stijl en meeslependheid. Geniet mee van enkele hoogtepunten uit het literaire feit ‘En toen begon Reynders’ stem te trillen…':

De duisternis begint langzaam te wijken wanneer het voor Didier Reynders definitief begint te dagen. (…) Tranen vloeien er niet, daaraan zal Reynders zich nooit laten kennen, maar de tremelo* in zijn stem zegt alles.

(…) Rond negen uur woensdagavond, na een voorgerechtje van Sint-Jacobsschelpen** en een visschotel, valt de plenaire vergadering stilaan uiteen in bilaterale onderhandelingen, om rond middernacht volledig te desintegreren in kleine groepjes. (…) Het personeel van de Kamer smeert boterhammen voor de hongerige N-VA-delegatie, Alexander De Croo werkt de laatste stukken Pizzahut-pizza die een werkgroep heeft achtergelaten naar binnen.

*De auteurs bedoelen ‘tremolo’.
**De auteurs bedoelen ‘Sint-Jakobsschelpen’.

Hoe Saulus Paulus werd, of: Het NRC als bliksemschicht

27 augustus 2014

Wij hebben ons vergist. Ze moeten bij De Standaard niet minder opkijken naar hun oud-hoofdredacteur Peter Vandermeersch, maar méér.

Enfin, vergist. Eigenlijk zit het zo: wij hebben altijd gelijk gehad en nu is Vandermeersch, dankzij het Hollands persorgaan NRC, tot inkeer gekomen. Ja, het interview met Vandermeersch dat De Morgen begin augustus publiceerde, was onverwacht interessant. Vandermeersch toonde zich ongewoon bescheiden, zelfs bijna nederig. Wat dacht u bijvoorbeeld hiervan?

Toen ik 2010 de krant [De Standaard] na elf jaar hoofdredacteurschap verliet, was die helemaal anders dan toen ik er in 1999 begon. [...] Maar als ik achteraf denk aan de aandacht die ‘De Standaard’ in die jaren besteedde aan de kandidaten van De slimste mens ter wereld, een televisiespelletje godbetert, dan kun je je afvragen of journalistiek in de wereld is om zulke dingen te doen. Toen ik bij NRC terechtkwam, ben ik weer grondiger over zulke zaken gaan nadenken.

Inderdaad. Het is jammer dat hij NRC nodig had, maar Vandermeersch is dus weer grondiger gaan nadenken en dat is goed.

Dat moesten er meer doen, bijvoorbeeld bij De Standaard. Want dit lezen wij vandaag bij alle kranten, en dus zeker ook bij De Standaard:

Erik Van Looy heeft een grote vis binnengehaald voor De Slimste Mens: Studio 100-baas Gert Verhulst (46) heeft na jarenlang weigeren toegezegd. Opvallend is dat Verhulst bedenkingen had bij de manier waarop de quiz werd ‘gestuurd’.

LINKS:

 

 

 

Tussen Brussel en Kobbegem

26 april 2014

De Morgen volgt zwevende kiezers, geweldig! Om mensen te helpen die nu nog verward zijn over hun keuze op verkiezingsdag, laat de krant andere verwarde mensen aan het woord, ter verduidelijking van de algemene verwarring.

De zwevende kiezers zijn natuurlijk niet toevallig gekozen:

De tien zijn afkomstig uit heel Vlaanderen: van het Limburgse Vlijtingen tot het West-Vlaamse Moen. Ze zijn ondernemer, gepensioneerd, werken voor de overheid of in de privésector. De een heeft alleen een diploma hoger onderwijs, de ander studeerde verder aan een hogeschool of universiteit. Er zijn singles bij, samenwonenden en gehuwden. Sommigen hebben kinderen, anderen niet. Onderling verschillen ze sterk, maar samen zijn ze de Zwevende Kiezers.

Ze heten An, Dieter, Sarah, Wilfried, Lies, Heidi, Thierry, Niki, Laura en Paul.

Nog nooit zo’n diverse groep blanke Vlamingen bij elkaar gezien!

Blijkbaar is niet enkel het woord ‘allochtoon’ geschrapt op de redactie — of ligt het aan de verhuis? Vijf willekeurige voorbijgangers aan de Arduinkaai combineerden meer diversiteit dan deze tien.

LINKS:

Een krant zonder kop

25 april 2014

De Morgen wordt opnieuw het communistische blad van weleer!

Zoiets hoopte ik althans toen ik via Apache vernam dat de krant geen hoofdredacteur meer nodig had. Niet dat extreem-links me na aan het hart ligt, verre van, maar zo zou de gazet tenminste wat karakter krijgen. Een ‘eigen smoel’, zo schijnt het te heten in Newspeak.

Geen hoofdredacteur, dus gedaan met het op straat smijten van de fine fleur van de redactie. Geen hoofdredacteur, dus niemand die kan beslissen dat een avondje copieus uit eten gaan in een sterrenrestaurant een bewonderenswaardig initiatief is ten behoeve van de behoeftigen. Geen hoofdredacteur, dus eindelijk kunnen de overgebleven journalisten dagelijks tijdens de redactievergadering onderling uitmaken welk wereldschokkend nieuws de voorpagina verdient.

Hoopte ik dat echt? Natuurlijk niet.

Maar dat het nog erger ging worden, had ik nu ook weer niet verwacht. Eens te meer bewijzen de Vlaamse media dat zelfs bodemloos cynisme nog te naïef kan zijn. Lees verder…

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 68 andere volgers