Skip to content

Opiniëren of geopinieerd worden

28 oktober 2015

Weet u dat er een tijd was dat wij voor Bart Sturtewagen enige sympathie opbrachten? Dat was omdat wij hem verwarden met Bart Dobbelaere, van dezelfde krant, die af en toe aardige dingen deed op Radio 1. Die tijd van verwarring ligt ver achter ons; van enige sympathie voor Sturtewagen is sedert lang geen sprake meer. Wel brengen wij enig medelijden op voor de man, die op een post zit die duidelijk te hoog gegrepen is voor hem.

Want wat mogen wij verwachten van een opiniërend hoofdredacteur, een man die dagelijks mee de publieke opinie in Vlaanderen aanstuurt, of althans die ambitie heeft? In de eerste plaats dat hij die lachwekkende titel afschaft, natuurlijk. En verder: een zekere morele autoriteit, een zekere intellectuele scherpte, een zeker schrijftalent. Maar in zijn laatste opiniestuk blijkt Sturtewagen moreel hypocriet en intellectueel zwakbegaafd. Goed geschreven was het ook al niet.

Meer lezen…

De badge is goed

28 oktober 2015

Het werkloosheidsdossier is al complex en belastend genoeg zonder dat we er ook nog eens op hoge toon overbodige discussies aan toevoegen. Op vraag van de gemeenten waar erg veel werklozen wonen, heeft de regering een draaiboek opgesteld. Dat is nodig voor het stroomlijnen van de aanpak die heel wat gemeentebesturen voor een grote uitdaging stelt.

Een onderdeel dat daarbij buitengewone aandacht krijgt, is de badge die alle werklozen zullen krijgen en die ze geacht worden altijd bij zich te hebben. Die identificatieplicht associëren met de verplichting de Jodenster te dragen, is kwalijk. Uit hoofde van de efficiëntie van het veiligheidsbeleid is het niet buitensporig de betrokkenen te vragen de badge zichtbaar te dragen. Dat is herkenbaar voor iedereen die wel eens een normaal beveiligd bedrijf heeft bezocht.

De badge maakt de bezitters ervan niet tot paria’s, dat waren ze al van de dag dat ze hun werk verloren. Integendeel, het document houdt een eerste vorm van erkenning in en bekleedt hen met rechten die ze voorheen niet bezaten. Doordat de badge het gemakkelijker maakt om eventueel misbruik van de geboden rechten te controleren, beschermt hij de dragers tegen voortdurende verdachtmaking. Hij maakt hen het leven, dat geenszins een pretje is, ietwat gemakkelijker.

Het besturen van een grote groep werklozen, van wie een deel recht op een uitkering heeft, maar een deel ook niet, vereist een aparte aanpak. Rechten en vrijheden moeten worden gevrijwaard, maar de toestand moet ook beheersbaar blijven. Dat is in het belang van de werklozen, maar ook van de fatsoenlijke burgers waarvoor ze, hoe dan ook, een bron van verstoring van het gewone leven betekenen.

Wie het echt goed voorheeft met het lot van deze werklozen, denkt best twee keer na alvorens nodeloze debatten op gang te trekken in een toonaard die de onvermijdelijke tegenstellingen alleen maar vergroot. Spanningen rond hun verblijf in dorpen en steden zijn niet verwonderlijk, ze zijn vanzelfsprekend. Het is een permanente opdracht om ze in de hand te houden. Dat lukt hier voorlopig aanzienlijk beter dan in sommige buurlanden. Laten we dat zo houden.

Niets is makkelijker dan een ontwrichtende toestand door polarisering verder te doen verzieken. Dapper over de badge tweeten kost weinig engagement. Wie echt iets wil doen voor een medemens die zo’n document draagt, kan er gewoon eens mee gaan praten.

LINKS:

Ideologische strijd op het scherpst van de snee!

27 oktober 2015

Wij hebben altijd vermoed dat Mia katholiek is. Daarvoor bestaan meerdere aanwijzingen. Zo schreef Mia al voor De Standaard toen die krant nog AVV-VVK op het titelblad voerde. Wij herinneren ons ook dat zij enkele maanden in loondienst van CD&V was, zij het vooral tijdens een zomerreces. En ze heeft ook eens een Te Deum verslagen, geloven wij.

Dat zijn allemaal maar vage aanwijzingen, zal u correct aanvoeren. Jawel, maar vandaag lazen wij in De Standaard een opiniestuk dat onweerlegbaar bewijsmateriaal aanlevert. Meer lezen…

Meer zalm. Minder charcuterie.

26 oktober 2015

In het blad van Yves Desmet − fijnproever, levensgenieter, gevoelsmens − hadden wij toch op meer eruditie over fijne vleeswaren gehoopt.
Dit is een salami, knuppels.

 

De ene hoofdredacteur en de andere

2 oktober 2015

Laten we het ons eens gemakkelijk maken, en u gewoon twee artikeltjes aanraden.

Het eerste is van de hand van Bart Sturtewagen, opiniërend hoofdredacteur van De Standaard. Hij maakt voor u een geopolitieke analyse van de laatste ontwikkelingen in Syrië.

Ons favoriete fragment:

Dat niemand de move [van Rusland, om daadwerkelijk te bombarderen] had zien aankomen, toont aan hoe weinig de buitenwereld snapt van de Russische plannen en van de driestheid waarmee Poetin bereid is ze tot uitvoering te brengen.

(Nee, de buitenwereld snapt er niets van. Behalve Bart Sturtewagen natuurlijk, die snapt het wel. Als opiniërend hoofdredacteur is hij gelukkig zo genereus om zijn helder verlichte inzichten met ons te delen. Duizendmaal dank!)

Over naar het volgende artikel. Het is van de hand van David Rothkopf, directeur-hoofdredacteur van Foreign Policy. Hij maakt voor u een geopolitieke analyse van de laatste ontwikkelingen in Syrië.

Ons favoriete fragment:

[I]t seems likely that the Russian-Iranian gambit will work. They will get what they want, and the world, including Obama, will declare it a victory.

Zoek de zeventig verschillen!

Proefkonijnen achter de katheder

22 september 2015

Wie is er eigenlijk ooit op het bespottelijke idee gekomen om politici colleges politicologie te laten geven? Dat is alsof je geesteszieken psychiatrie laat doceren, of runderen veeartsenij. Ik zal niet beweren dat op die manier niets te leren valt over het vakgebied, maar slechts op voorwaarde dat het studie-object ook dan als studie-object beschouwd wordt, en niet als echte docent.

De dagelijkse verslaggeving geeft echter niet de indruk dat de heren politici deel uitmaken van een onderhoudend experiment ter initiatie van een groep aspirant-wetenschappers. De wetenschappers in de dop zijn geen actieve vorsers; ze zijn slechts irrelevante toeschouwers van de partijpolitieke propagandisten, die op de universitaire tribune hun oorlog met andere middelen voortzetten.

Het werkelijke publiek voor deze colleges zijn dan ook niet de studenten. Dat zijn de journalisten, die ook massaal in de aula hebben plaatsgenomen. Waar partijpropaganda wordt gevoerd, zal de Wetstraatverslaggever immers trouw zijn notitieboekje volkrabbelen.

Als er één ding nog ellendiger is dan die openingscolleges, is het wel de verslaggeving ervan. De volstrekt talentloze Roel Wauters mag in De Morgen tonen hoe je over een zinloos college een nog veel zinlozer stuk schrijft. De dieptepunten in politieke verslaggeving die hier worden bereikt zijn ongezien, en waren dat beter ook gebleven.

Enfin, om maar te zeggen: dat einde van het begin van het academiejaar zal niets te vroeg komen.

 

LINKS:

Wij zijn wat wij voorwenden dat wij zijn

17 september 2015

Er lijkt flink wat empathie te bestaan voor de controversiële uitspraken die Bart De Wever liet optekenen over vluchtelingen en hun crisis.

In De Standaard sprak Kathleen Van Brempt (SP.A):

Ik begrijp waarom hij als partijvoorzitter soms vervalt in extreemrechtse standpunten.

Van Ivo Belet (CD&V) lazen wij dan weer in De Morgen:

“Ik zie weinig verschil tussen de tactiek van Orban en die van De Wever”, zegt Europarlementslid Ivo Belet. “Ze proberen allebei hard hun extreemrechtse kiezers te vriend te houden.”

Wij noteren: niet-extreemrechtse politici vinden het normaal dat je als politicus extreemrechtse standpunten verkondigt om je extreemrechtse kiezers te paaien. Wij adviseren: let daar geweldig goed mee op.

In de inleiding van zijn hilarische en dieptrieste roman Mother Night schrijft Kurt Vonnegut, die ik niet genoeg kan aanprijzen:

We are what we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be.

Begrijpt u niet wat daarmee wordt bedoeld? Bent u het er niet mee eens? Lees Mother Night.

LINKS: