Nieuw jaar, oud concert

Peter Vandeweerdt, hoofdredacteur van het interessante Nest, ergert zich aan het nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker. Geïnspireerd door de onvermoeibare lifestylemuze, schrijft hij het volgende:

Al sinds mijn kindertijd roept het Nieuwjaarsconcert gevoelens op van eindeloze verveling, oppervlakkige en geforceerde vrolijkheid, vermolmde tradities, een totaal gebrek aan creativiteit.

Ik weet niet hoe u nieuwjaar viert, maar wij Plasky’s zijn in deze traditionalisten: de hoeveelheid voedsel die wij die avond verwerken , wordt enkel overtroffen door de hoeveelheid drank die we er achteraan spoelen. Een sigaartje en een pasje foxtrot kunnen ook, later op de avond, maar eten en drinken, daar draait het om.

En ik weet niet hoe u van zo’n tafelfestijn weer bijkomt, maar op één januari gaat dat bij ons als volgt: eerst dafalgan, dan het nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker en tegen de namiddag het eerste rustige glaasje champagne maar weer. Ook in deze zijn wij traditionalisten.

Natuurlijk klinkt dat concert flauw, saai, en uitermate ongeïnspireerd, maar hoe wil je het anders op één januari? De makke voorspelbaarheid werkt zalvend en wonderbaarlijk genezend voor ons pijnlijke hoofd. “Dat kattegejank jaagt de kater uit mijn hoofd,” zei één van mijn broers ooit en hoewel dat natuurlijk een belachelijke uitspraak was, zit er ook veel waarheid in.

Ik weet ook niet hoe Peter Vandeweerdt nieuwjaar viert, maar als hij morgenmiddag geen nieuwjaarsconcert nodig heeft, ben ik blij dat ik straks op een ander, echt feest ben. En hij misschien ook wel.

Terreuralarm gijzelt redactie

Terreuralarm gijzelt Brussel

BRUSSEL – De angst voor terreur heeft de hoofdstad nu echt in de greep.

Dat staat vandaag op DS online. Ik weet niet waar Mark Eeckhaut, auteur van het artikel, woont, maar ik veronderstel toch dat hij minstens in Brussel werkt. Ik vraag me af waar hij die angst denkt te hebben opgemerkt.

Gisteren zag ik vier stoer uitgedoste politiemensen op het perron van de premetro. Eentje hielp twee verdwaalde toeristen met hun kaart, de drie anderen wandelden wat rond. De wachtende reizigers negeerden hen volledig. “De angst voor terreur heeft de hoofdstap nu echt in de greep,” schrijft Eeckhaut.

Ik neem het openbaar vervoer naar mijn werk, passeer drukke verkeerspunten. Er staan wat meer agenten, maar als het verkeer vlotter gaat, is dat enkel omdat de meeste mensen vakantie vandaag hebben. Het leven gaat zijn saaie gangetje, enkel het vuurwerk op de Kunstberg vannacht zal niet doorgaan. “Terreuralarm gijzelt Brussel,” kopt Eeckhaut.

Eeckhaut ziet dingen die ik niet zie. Dat komt natuurlijk omdat hij een journalist is. Journalisten zien dingen die gewone stervelingen niet zien.

Als de media maar genoeg beweren dat we allemaal bang zijn, zullen we dat wel worden. Blijven schrijven dus, Mark. Blijven schrijven, dan wordt je artikel vanzelf correct.

Liberale verschillen

In de krantenbijlagen kwamen dit weekend twee Open VLD-excellenties erg uitgebreid aan het woord. Ze lieten merken elk uit ander hout gesneden te zijn: terwijl de politieke crisis de ene bezorgd maakt en geneert, is de andere nauwelijks verholen fier op zijn prestatie van het afgelopen half jaar. Een pijnlijk klasseverschil, vind ik dat.

U mag zelf raden wie Karel De Gucht en wie Bart Somers is.

De ‘Bezige’ Bij?

Dit is de cover van het boek De Nadagen, van Jef Aerts. U ziet titel en naam op het kaft staan. De Nadagen gaat – zo leert het interweb mij – over

Alas, een late twintiger die zich uit de stad teruggetrokken heeft op het platteland nadat zijn relatie met Laos op de klippen gelopen is. (goddeau.com)

Het boek verscheen in 2003 bij uitgeverij De Bezige Bij.

Dit is de cover Land van aankomst van Paul Scheffer.
Het boek verscheen dit jaar bij uitgeverij De Bezige Bij.

Scheffers nieuwe boek, Het land van aankomst, laat een man zien die (…) ook is begonnen aan een zoektocht naar een nieuwe weg om het debat en het land verder te brengen in de discussie over immigratie en immigranten. (nrc.nl)

Mooi staaltje recyclage, en ze dachten er waarschijnlijk mee weg te komen omdat het boek van Aerts blijkbaar niet meer in de boekhandel te krijgen is. Maar dat was buiten De Slegte en hun Ramsj-afdeling gerekend…

Lijden mag, klagen niet

Dirk Draulans staat op onze redactie sinds kort bekend als een voorvechter van de slachtoffers van de maatschappij, zij het op zijn eigen, nogal specifieke wijze. Momenteel neemt hij het op voor de schare kantoorarbeiders met rugpijn, waarvoor dokters tot voor kort geen verklaring hadden.

Draulans meldt nu dat aan de VUB een mogelijke oorzaak gevonden is: verharding van bindweefsel in de spieren. U moet echter niet denken dat dit u meer begrip van uw omgeving zal opleveren. Het artikel eindigt namelijk zo:

Opvallend was ook dat de onderzoekers geen verschillen vonden voor mensen met zware en met lichte rugpijn. Waarschijnlijk evalueren sommigen een bepaalde pijnwaarde als lichter dan andere. Een subjectieve interpretatie van hetzelfde verschijnsel dus.
Sommige mensen maken van klagen een levensstijl.

Volgens ons is elke interpretatie subjectief, maar verder zijn wij het hier helemaal mee eens. Meer nog: we zijn er zelf het beste voorbeeld van.

“Redacteur” “schrijft” “artikel”

vakantie

Ik moet toegeven: ik verheugde me al een beetje op een eerste regeringscrisis toen ik dat zag staan op DS online. Maar het artikel is een ordinaire en volstrekt oninteressante opsomming van de vakanties der federale ministers. Steven Samyn heeft daarvoor klaarblijkelijk echt woordvoerders moeten lastigvallen. Een hondenstiel hebben ze, journalisten. En woordvoerders.

Nergens een woord over een ideologisch verschil evenwel. Er is in de verste verte geen levensbeschouwelijke breuklijn te bekennen. Dat moet waarschijnlijk niet omdat ‘levensbeschouwelijke breuk’ in de inleiding tussen aanhalingstekens staat. Dan mag je schrijven wat je wil, als het lezers lokt. Goed gedaan, Samyn. Die stomme lezers lopen er toch elke keer weer in.

Recyclageradio

Op Studio Brussel hoor ik al een hele dag bekende mensen aankondigen welke plaat zij morgen absoluut in de Tijdloze100 willen. Ik hoor met andere woorden al een hele dag tijdloze platen door mijn radio schallen.

Op de site van Radio1 lees ik dan weer over 100 op 1:

Vanaf maandag 24 december kleurt Radio 1 de feestdagen helemaal Belgisch. Tientallen interessante landgenoten kiezen hun muzikale favoriet van Belgische makelij. Ze – de interessante landgenoten én hun favoriete plaat – zijn de hele week te horen in alle Radio 1-programma’s.

Samen met de heruitzendingen – hoogtepunten, excuseer! – vanuit het Glazen Huis begin ik me af te vragen of ik deze trend moet catalogeren onder de noemer ‘meesurfen op de hype’ , of ik het ook simpelweg ‘uitmelken van een succesformule’ mag noemen.

Misschien volgend jaar toch wat beter opletten met de vakantieregelingen van de creativelingen op de redactie.

Diploma’s: overschat en overbodig

Mij heeft het flink wat moeite gekost om dat vervloekte diploma binnen te rijven. Ik heb dan ook verstandig besloten in een volstrekt andere branche een baan te vinden, één waar mijn gebrek aan competentie niet zo opvalt. Diploma’s dienen immers om te tonen dat je wat kan en kent. Voor heel wat jobs zijn dat vereisten.

Zo ook voor voetbaltrainers. Voetbaltrainer leek mij altijd meer een uit de hand gelopen hobby dan een beroep, maar het schijnt vorstelijk te verdienen dus is het toch een echte baan. Eén waarvoor je zelfs een diploma nodig hebt.

Tenzij je een supertalent bent! Zoals Enzo Scifo, over wie wij op het internet lezen:

Scifo wordt vaak beschouwd als een van de beste voetballers van zijn generatie. (Knack)

Enzo Scifo wordt beschouwd als één van de meest begaafde Belgische spelers van zijn generatie. (De Morgen & De Standaard).

Als in zoveel media precies hetzelfde verschijnt, zal het wel waar zijn. Maar De Standaard verklapt ons nog meer: de van zijn generatie niet zelden als meest begaafde of zelfs beste speler beschouwde Enzo Scifo heeft helemaal geen trainersdiploma. Gelukkig moet dat, in tijden van EVC’s en EVK’s, geen onoverkomelijk probleem zijn:

De enige hinderpaal is nog dat de ex-Rode Duivel geen pro-license-trainersdiploma heeft. Zodra daar een creatieve oplossing voor is gevonden, wordt hij voorgesteld als opvolger van Marc Brys.

Logisch vind ik dat. Met zo’n diploma bewijs je immers dat je geen verlopen voetbalster bent die na het bankroet van zijn restaurant een nieuwe baan nodig heeft, maar een geschoolde specialist die een club iets kan bijbrengen. En als je als bestuur een competente kerel aanneemt als trainer, wie moet je dan ontslaan als het toch weer misloopt?

Nee, trainersdiploma’s moeten genegeerd worden, da’s duidelijk. Ze dienen nergens toe, en nu moet zo’n club nog creatief de regels gaan omzeilen ook. Wie heeft dat systeem bedacht? Lui zonder diploma, wil ik wedden.

Dolfijnen vs. wereldnieuws 1-0

Het belangrijkste nieuws op HLN.be op donderdag 27 december 2007 om 12.59:

Dolfijnen verslaan duurbetaalde beursanalisten

We gaan even in op dit toch wel erg belangrijk nieuwsfeit:

Een groep dolfijnen van het Dolfinarium in het Nederlandse Harderwijk heeft met zijn ‘beurstips’ voor afgelopen jaar een vijftal duurbetaalde analisten verslagen.

De dolfijnen, die uit een ballenbak willekeurig vijf ballen van bedrijven kozen, scoorden een rendement van ruim 27 procent. De dolfijnen hadden vooral met de keuze van ABN Amro en TomTom een gouden greep.

Volgend jaar nemen analisten het opnieuw op tegen de dolfijnen. Zij wijten het ‘megarendement’ van de dolfijnen aan ‘toeval’.

Voor de liefhebbers de drie volgende berichten op de site:

2) Belg dronk dit jaar gemiddeld één fles champagne

3) Voetbaluil is ‘Man van het Jaar’ in Helsinki

4) Helderziende krijgt bericht van vermoord kind uit Nijvel

Het is maar dat er in de wereld niks belangrijks gebeurt natuurlijk.

Fouten mogen verbeterd worden

Er zijn weinig journalisten die ik zo graag lees als Aukje Van Roessel. Haar politieke analyses in De Groene Amsterdammer zijn meestal om van te smullen: scherp en zeer smakelijk geschreven, met kennis van zaken bovendien. Daarom net, is het zo jammer wat ik deze week moet lezen van haar hand: een interview met de niet zo interessante Martijn Van Dam.

Ik hou zo al niet van de typische Nederlandse (geschreven) interviews. Het zijn vaak impressies van de journalist, met lange stukken citaten van de gesprekspartner. Ik wil, om journalist en politicus te kunnen beoordelen, weten welke specifieke vragen de journalist gesteld heeft en welke specifieke antwoorden dat opleverde. Dit interview gaat dan nog voor de helft over Van Dam zijn persoonlijke beleving van politiek. Dat interesseert me niet, nooit eigenlijk, tenzij misschien van een politicus die op pensioen gaat. Maar goed, dat ligt allemaal aan mij en niet aan Aukje Van Roessel.

Wel echt jammer is dat de geïnterviewde zijn woorden vaak in spreektaal worden weergegeven, wellicht om de sfeer van het gesprek beter te vatten. Het brengt ons in het geval van Van Dam pijnlijke frasen als:

Er is zo’n houding van: van feiten hoeven we ons niets aan te trekken.

En wanneer een spreekfout de titel haalt, wordt het wel erg treurig:

“Ik kijk tegen niemand meer op”

Van Dam bedoelt nauurlijk dat hij naar niemand meer opkijkt, zoals hij enkele zinnen eerder ook correct zei (“Vroeger keek ik op naar bekende mensen of ceo’s van grote bedrijven die miljoenen verdienen”). Merken Van Roessel noch Groene-eindredactie dat op, of vinden ze het te authentiek om het te verbeteren? In beide gevallen: schaamtelijk.

Ik heb gelukkig het vermoeden dat dat interview maar diende om de extra pagina’s van het “dubbeldik kerstnummer” te vullen. Vanaf volgende week laat Aukje die interviews voor wat ze zijn en schrijft ze weer lekker ouderwets Den Haag aan flarden. Hoop ik.