Bah, die vervelende terroristen ook

Man, man, het wereldnieuws, wie houdt het nog bij? Akkoord, het gaat bijna altijd over terrorisme, maar wel in veel verschillende landen tegelijk. En er zijn gewoon teveel terroristische groeperingen in al die landen, met teveel namen ook. Het is één grote warboel. Waarom organiseren die islamitische maniakken zich niet een beetje beter, en vooral wat mediavriendelijker?

Lees meer »

Advertenties

Een invloedrijk opiniemaker

Dat Yves Desmet op de redactievloer van De Morgen geen greintje moreel gezag meer geniet, verbaast ons niet, nadat hij veel te kort geleden in zijn eigen krant verklaarde dat de hoofdrol in zijn favoriete erotische fantasie wordt vertolkt door Pat Donnez, en hij aldus het begrip ‘erotiek’ martelde, verkrachtte en de keel over sneed.

Het negeren van Desmet en zijn meningen juichen wij toe, wie niet, maar het heeft wel een aantal vervelende gevolgen voor De Morgen, waarvan de inhoudelijke samenhang steeds verder zoek raakt.

Lees meer »

Een natje en een droogje

Filip Rogiers is verdomd goed bezig. Wij beginnen te vrezen dat wij speciaal voor hem een prijs zullen moeten instellen om de brutale verkrachting van eenvoudige zegswijzen aan de kaak te stellen. Een wisselbeker zal het niet zijn, Rogiers mag hem voor eeuwig op zijn schoorsteenmantel laten staan.

Lees meer »

De barones en de dood

‘Primeur’, kopt Filip Rogiers in zijn Tussenstand. Dat kan je wel zeggen:

In de rampjaren 2007 en 2008 brak Albert II een heup en ontsnapte Yves Leterme ei zo na aan de dood.

Ik vroeg me eerder al af wie nu in godsnaam in staat zou zijn De Standaard-journaliste Mia Barones Doornaert in alle sérieux een jobaanbieding te geven. Eerst dacht ik nog: dat kan enkel een doorgewinterde tjeef zijn die eveneens graag op Sarkozy’s schoot zou willen zitten en bovendien over volstrekt geen gevoel voor humor beschikt. Het mannelijke spiegelbeeld van de barones, dus.

Nu blijkt dat het gewoon een dode is.

Toch geen cijferwonder?

Ivan De Vadder is geheid geen sportman, dus we kunnen hem moeilijk kwalijk nemen dat hij op televisie voortdurend naar adem snakt.

Hij is daarentegen wel germanist, of dat heeft men mij toch altijd willen doen geloven. Ook al moest hij bij een logopedist uitspraaklessen volgen om te kunnen slagen voor het journalistenexamen van de openbare omroep, hij heeft toch mooi een diploma Germaanse filologie op zak. Maar waarom wilt hij vandaag dan de regering ‘nieuw leven inroepen’? Of nog: wat is de zin van volgend dialoogje, met een aandoenlijk hakkelende De Vadder?

Lees meer »

U besmette journalisten

Wekenlang hing ik boven het bespatte porselein van de retirade, heb ik geen krant onder ogen durven te nemen. En zeker niet De Morgen, die mij in de laatste Wax voor de zomer middels een ontiegelijk wansmakelijk interview met Yves Desmet een ranzige combinatie aan bacterieën aangereikt had. Ik voelde mij vuil, door Yves besmet. En ik kan nooit meer aan die vrouwverlater denken zonder een vunzig grijnzende Pat Donnez in lingerie voor mijn ogen te zien verschijnen. Soms wordt het ook een Plasky te gortig.

Maar bon, vandaag durf ik eindelijk opnieuw De Morgen vast te nemen – het is geen weekend, Wax is op vakantie en Nadia Dala hopelijk ook – en wat lees ik op pagina vier? Totale onzin: een zin waarin nota bene het zelfstandig naamwoord redundant blijkt.

Lees meer »

Leve de sport, leve de kunsten

There really is no such thing as Art. There are only artists.

De openingswoorden van het standaardwerk van E.H. Gombrich gelden niet enkel voor de gemiddelde Picasso of Van Gogh, ze gaan ook op voor onversneden woordkunstenaars als José De Cauwer en Christophe Vandegoor, die beslagen en enthousiast de Tour de France verslaan op Radio 1.

Lees meer »