Tussen Brussel en Kobbegem

De Morgen volgt zwevende kiezers, geweldig! Om mensen te helpen die nu nog verward zijn over hun keuze op verkiezingsdag, laat de krant andere verwarde mensen aan het woord, ter verduidelijking van de algemene verwarring.

De zwevende kiezers zijn natuurlijk niet toevallig gekozen:

De tien zijn afkomstig uit heel Vlaanderen: van het Limburgse Vlijtingen tot het West-Vlaamse Moen. Ze zijn ondernemer, gepensioneerd, werken voor de overheid of in de privésector. De een heeft alleen een diploma hoger onderwijs, de ander studeerde verder aan een hogeschool of universiteit. Er zijn singles bij, samenwonenden en gehuwden. Sommigen hebben kinderen, anderen niet. Onderling verschillen ze sterk, maar samen zijn ze de Zwevende Kiezers.

Ze heten An, Dieter, Sarah, Wilfried, Lies, Heidi, Thierry, Niki, Laura en Paul.

Nog nooit zo’n diverse groep blanke Vlamingen bij elkaar gezien!

Blijkbaar is niet enkel het woord ‘allochtoon’ geschrapt op de redactie — of ligt het aan de verhuis? Vijf willekeurige voorbijgangers aan de Arduinkaai combineerden meer diversiteit dan deze tien.

LINKS:

Advertenties

Een krant zonder kop

De Morgen wordt opnieuw het communistische blad van weleer!

Zoiets hoopte ik althans toen ik via Apache vernam dat de krant geen hoofdredacteur meer nodig had. Niet dat extreem-links me na aan het hart ligt, verre van, maar zo zou de gazet tenminste wat karakter krijgen. Een ‘eigen smoel’, zo schijnt het te heten in Newspeak.

Geen hoofdredacteur, dus gedaan met het op straat smijten van de fine fleur van de redactie. Geen hoofdredacteur, dus niemand die kan beslissen dat een avondje copieus uit eten gaan in een sterrenrestaurant een bewonderenswaardig initiatief is ten behoeve van de behoeftigen. Geen hoofdredacteur, dus eindelijk kunnen de overgebleven journalisten dagelijks tijdens de redactievergadering onderling uitmaken welk wereldschokkend nieuws de voorpagina verdient.

Hoopte ik dat echt? Natuurlijk niet.

Maar dat het nog erger ging worden, had ik nu ook weer niet verwacht. Eens te meer bewijzen de Vlaamse media dat zelfs bodemloos cynisme nog te naïef kan zijn. Lees meer »

Een waarschuwing bij de veertigste verjaardag

Al negenendertig jaargangen lang lezen de gebroeders Plasky graag het Leuvense studentenweekblad Veto. Waar anders vindt men nog eens een veel te lang artikel over de financiële politiek achter een voorstel tot wijziging van het decreet op predeliberatiecriteria? Veto heeft bloedserieuze journalistieke ambities en dat verdient appreciatie.

Daarom was het zo schrikken toen wij deze week een artikel over de beiaardcantus lazen op de site van Veto. Met onder meer deze paragrafen:

Lander en Daan staan tijdens de pauze met enkele vrienden te babbelen. “De cantus verloopt beter dan verwacht. Het bier blijft maar komen!” zegt Lander. Daan voegt daar nog aan toe: “We zijn tegen extreemrechts en iedereen verdient een pony.” Oké.

Even verderop komen we Geoff en Liesje tegen. We spreken hen aan, want we denken dat ze een venkel met een getekend gezicht erop vasthebben. “Hé, dat klopt niet!” zegt Geoff. “Dit is geen venkel. Dit is Frankie. Voortaan nemen we hem mee naar elke cantus.” We weten wel beter, maar we doen alsof we geloven dat Frankie geen venkel is en wandelen verder.

Dit lijkt onaangenaam sterk op verslaggeving door Tim Van der Mensbrugghe, die sinds enige tijd weer is binnengelaten bij De Morgen. Dat bleek zowaar een nog grotere vergissing dan zijn ontslag bij dezelfde krant in 2009, want Van der Mensbrugghe schrijft nog steeds even lamlendig. Schrijft steeds lamlendiger, moeten we zeggen.

Lees meer »

Hoe lezers te vinden voor een blog: raadgevingen en kunstgrepen van Auguste Plasky

Nogal wat bloggers blijken zich in hun vrije tijd het hoofd te breken over hoe zij lezers moeten aantrekken. Wij denken aan ene Guido, blogger van beroepswege, maar ook aan andere figuren, die wij hoger aanslaan.

Het is natuurlijk ook een razend interessante vraag! Jammer genoeg blijft al dat geblog over het bloggen bij tamelijk bescheiden gespeculeer. Hoewel dat de betrokkenen siert, schieten wij er weinig mee op. Onweerlegbare feiten en bikkelharde waarheden, dát hebben wij nodig!

Waar anders vinden wij die, vermomd als opinie, dan bij onze hoofdredacteur?Lees meer »