Elke vrouw is vooral haar man

Op een erg leuk feestje zijn wij Sien Volders eens tegen het lijf gelopen. Volders bleek intelligent, interessant en welbespraakt, dus het gevolg kan u raden: wij waren geïntimideerd, dronken teveel in een ijdele poging dat te camoufleren, en schoffeerden haar vervolgens tijdens een discussie over een onderwerp dat we ons de dag nadien niet konden herinneren.

Wij willen dat proberen goedmaken door haar debuutroman Noord te lezen. En omdat een goede voorbereiding het halve werk is, besloten wij het interview met Volders in Humo te lezen. Ja, in Humo, zo gegêneerd voelen wij ons.

In dit interview leerden wij dat Sien Volders de echtgenote is van Lieven Scheire. Een fait divers voor de literatuurliefhebber die meer over Noord wil weten, maar niet  voor Katrien Depecker, die het interview afnam. Haar artikel beslaat vijf pagina’s, waarvan er ruwweg één over Volders’ levensfilosofie gaat, één over haar roman, en drie over haar echtgenoot.

Welke vragen stelt Depecker bijvoorbeeld aan de intelligente, interessante en welbespraakte Volders? Een geparafraseerde bloemlezing:

  • Wat is je favoriete programma waaraan Lieven heeft meegewerkt?
  • Vind jij Lieven een nerd?
  • Wat vind je van Lieven als ‘uitlegvader’?
  • Zijn er dingen die je Lieven beter niet vraagt?
  • Klopt het dat Lieven bijgelovig is?
  • Wat bewonder je in Lieven?

(Nu hebben wij niets tegen Lieven Scheire. Integendeel. Ook hem zijn wij eens tegen het lijf gelopen op een erg leuk feestje. Tot beledigingen is het niet gekomen, hoewel wij ook toen tamelijk dronken waren. Maar als wij meer over Scheire willen weten, dan lezen wij een interview met hém.)

Op het einde van het artikel staat, zoals dat hoort, een vermelding van titel en uitgever van het nauwelijks besproken boek. Maar niet vóór de vermelding van het nieuwste tv-programma Volders’ man, natuurlijk.

LINKS:

Advertenties

De prijs van anonimiteit

Nooit gedacht dat het zo ver zou komen, maar wij missen Bart Sturtewagen als editorialist van De Standaard. Echt waar. Ja, zijn opiniestukken zijn vaak lamlendig, ’t is waar, maar ze zijn toch niet zó gebrekkig als die van Karel Verhoeven.

Vandaag vindt Verhoeven het een goed idee dat het parket de affaire-De Pauw naar zich toetrekt. Prima, prima, dat mag hij vinden. Maar wij vinden dat Verhoeven beter wat dieper zou nadenken over zijn standpunten. Hij schrijft:

Lees meer »

Openbaar overnamebod

LOG20171109 12:45

Alles is peis, rust en vree in het redactielokaal. Maurice en Emile zitten aan de vergadertafel, maar vergaderd wordt er niet. Emile is aardappeltjes aan het schillen boven een ongelezen weekendkrant. Maurice pent een venijnige theaterrecensie in een commercieel geruite blocnote. 

Maurice: “Hmm… ‘amateuristisch gestuntel’ of ‘stuntelig amateurisme’, Emile?”
Emile: “‘Stuntelig amateurisme’. Maar ik hou niet van ‘amateur’ als verwijt.”
Maurice: “Ik wel. Het is lekker gemeen.”
Emile: “Maar ge schrijft een recensie over amateurtheater, Maurice.”
Maurice: “En dan? Het waren amateurs, en ze stuntelden dat het een aard had!”
Emile: “Ge kunt amateurs toch niet verwijten dat ze amateuristisch zijn?”
Maurice: “Natuurlijk wel! Amateurs zijn het, en…”

Dit diepgravende gekeuvel wordt wreed verstoord door een deur die uit haar omlijsting knalt. In de wolk kalkstof die nu de deuropening vult, ontwaren we het imposante silhouet van Auguste Plasky. In zijn armen draagt hij tientallen bruine glazen flesjes, met een geschatte inhoud van 33 cl.

Auguste: “Mannekes, waar ge ook mee bezig waart, ge stopt er maar mee! Het is redactievergadering, want ik heb klachten!”
Emile: “Hola, klachten!”
Auguste: “Maar help mij hier eerst eens dat bier koud te zetten.”
Maurice: “Natuurlijk, nonkel. Ik help u al!”

Daar verdwijnt de behulpzame neef al naar de achterkeuken, met bier! Spoedig keert hij weer, maar zonder bier. Dat heeft hij netjes in de bierkoelkast opgeborgen.

Emile: “Wat was dat voor bier, Auguste? Zonder etiket, en zonder logo op de stopselkes?”
Auguste: “Emileken, dat bier is mijn economisch tegenoffensief! Ik weet niet of ge het gelezen hebt, maar bier is de voorbije vier jaar tweeëntwintig procent duurder geworden!”
Emile: “Amai! Ik heb dat niet gelezen, maar precies wel gemerkt. Ik dronk gisteren nog iets met onze Maurice in de Flamingo. Vijf euro voor een degelijke maar eenvoudige ipa!”
Maurice: “Ik had chance dat Emile in een genereuze bui was, anders was ik niet dronken geraakt, wegens cashflow-problemen.”
Auguste: “Voilà. Om dat ellendige lot te vermijden, heb ik een bevriende amateurbrouwer gesommeerd mij wekelijks te voorzien van zijn producten, aan een vriendprijsje! En mannekes, ik bezweer u: qua prijs/kwaliteit gaat dit het beste zijn dat ge in lang gedronken hebt. Mauriceke!”

Daar verdwijnt de behulpzame neef al naar de achterkeuken! Spoedig keert hij weer, met bier, en met glazen, én met een flessenopener! Met ervaren hand schenkt Auguste drie glazen vol roggesaison, met een fraaie schuimkraag.

Maurice: “Jam zeg, lekker biertje, Auguste!”
Emile: “Ge ziet, Maurice, dat amateurs van tijd toch ook wel kwaliteit kunnen leveren.”
Maurice: “Nee, Emile, amateurisme, dat is…”
Auguste: “Ja, als ik even stilte mag! Dank u. Nu de formaliteiten achter de rug zijn, kom ik graag tot de essentie. Ik heb klachten!”
Maurice: “Dat kan dus in feite niet, nonkel. Wij hebben al járen niets meer uitgezonden!”
Emile: “Auguste, onze luistercijfers zijn lager dan ooit. Ik kreeg een bezorgd telefoontje van het CIM , omdat ze niet goed wisten wat ze aanmoesten met negatieve luistercijfers.”
Auguste: “Het gaat dan ook niet over luistercijfers, uilskuikens! Mijn klacht is deze: waarom moet ik altijd degene met de briljante ideeën zijn?”
Maurice: “Hoezo? Briljante ideeën? Wat bedoelt ge?”
Emile: “Ik snap het ook niet hoor, Auguste.”
Auguste: “Dat is geen antwoord, kloefkappers! Maar bon, de domheid van jullie non-antwoord is in zekere zin ook een antwoord, wellicht zelfs hét antwoord.”
Emile: “Nu snap ik het nog minder, Auguste.”
Maurice: “Ik snap het het minst, denk ik.”
Auguste: “Het gaat hierom, kwistenbiebels: ik heb een briljant businessplan ontworpen voor Radio Plasky. Houdt u goed vast aan uw bretellen, want: wij gaan Twitter overnemen!”

Emile verslikt zich verschrikkelijk in het schuim van de saison. Hij slaat zijn glas om en dendert hoestend van zijn stoel. Reutelend rolt hij onder tafel. Maurices glas valt uit zijn hand. Hij staart Auguste aan, met stomheid geslagen. 

Auguste: “Maar allez, mannekes! Wat een gesmos is dat hier! Maurice, kuis dat op en haal nieuw bier. Emile, stop met u aan te stellen en zet u terug aan tafel!

Daar verdwijnt de behulpzame neef alweer naar de achterkeuken! Spoedig keert hij weer, met de nodige benodigdheden. Auguste ruimt het gemorste bier op, veegt de tafel proper, hijst Emile weer in zijn stoel, opent drie nieuwe flesjes en schenkt drie nieuwe glazen in.

Auguste: “Luister: op Twitter, zo las ik in een belangrijke financiële periodiek, moogt ge nu 280 tekens gebruiken. En dat is niet naar de zin van veel veel gebruikers! Die zijn massaal ontevreden, ik moet u niet uitleggen waarom. Dus, mannekes, gaan wij in dat gat springen!”
Emile: “Aha… Wij gaan dus uitzenden in maximaal 140 tekens…”
Auguste: “In exáct 140 tekens…”
Maurice: “… En zo al die misnoegde gebruikers weglokken…”
Auguste: “… En daarmee ook de misnoegde investeerders! Want die zijn ons ware doelwit, natuurlijk.”
Emile: “Maar Twitter is totaal niet winstgevend, Auguste.”
Maurice: “Die sukkelen al jaren om een goed businessmodel te vinden, en ze zijn er nog altijd niet.”
Auguste: “Precies! Dus, hoe stom moet ge als investeerder zijn om daar geld in te blijven pompen? Zo’n investeerders wil ik ook: dommeriken die ons met veel plezier eindeloos centjes blijven toeschuiven!”
Emile: “Auguste, ik moet toegeven dat dit een heel, heel slim plan is. Proficiat!”
Maurice: “Financieel is dit inderdaad onfeilbaar. Maar als ik toch een kleine bezorgdheid mag uiten: als al die misnoegde Twitteraars naar hier komen, gaan wij dan niet gewéldig veel luisteraars krijgen?”
Auguste: “Op Twitter heet dat ‘followers’, Riske, niet ‘luisteraars’.”
Emile: “En dat is iets anders?”
Auguste: “Iets hélemaal anders, inderdaad. Vooruit mannekes, uitzen… tweeten maar! Met hashtags en alles erop en eraan, zodat wij nog vóór het einde van het jaar de boekhouding kunnen aanzuiveren. En dan kunnen wij eindelijk dit amateuristisch brouwsel achter ons laten, en ons aan dure, prestigieuze merken laven!”