Rik zonder zijn paradoxen

Een bekentenis. Rik Torfs is een beetje onze held.  Hij is als geen ander in staat onze steeds complexer wordende maatschappij uit te leggen aan de hand van kundig verwoorde paradoxen. Rik onderscheidt zich van dat de rest van dat bestofte, ivoren toren-volk door geen gebruik te maken van academische sofismen, manklopende vergelijkingen en andere analyseschema’s die gebaseerd zijn op oppervlakkige gelijkenissen waardoor ze tot diep in hun kern pre-wetenschappelijk zijn. Rik is beter dan dat. Veel beter.

Lees meer »

Advertenties

VTM pleit voor meer middelen voor de VRT

Er is lang gedebateerd over nut en onnut van een openbare omroep, maar die discussie is nu beslecht. In het voordeel van de VRT. Enigszins verrassend kwam het doorslaggevende argument van de private omroep VTM.

Dat zit zo: VTM had twee weken geleden journalist Robin Ramaekers naar Liberia gestuurd, om verslag uit te brengen van wat ebola daar zoal aanricht. In een vorig leven bij een vorige nieuwsdienst heeft Ramaekers wel eens een kwajongensstreek uitgehaald, maar in Liberia kweet hij zich vlijtig van zijn taak. Degelijke journalistieke verhalen bracht hij. Een tikje dramatisch, dat wel, maar ebola is nu eenmaal dramatisch, en Ramaekers zelf ook. Je moet de aard van het beestje niet willen veranderen.

Nog veel dramatischer echter, is de dienst Public Relations van VTM. Daar hadden ze in de mot gekregen dat hun kijkers niet zaten te wachten op een dappere reporter die zich in de hachelijke krochten van Monrovia waagde. Die krankzinnige sensatiejager gaat ons allemaal met ebola besmetten! Zo dacht, blijkens reacties op de sociale media, de gemiddelde kijker van het VTM Nieuws erover (maar dan beroerder verwoord).

Voor een dienst Public Relations is er maar één kijker van belang en dat is precies de gemiddelde kijker. De dienst reageerde dan ook paniekerig. Ramaekers kreeg een stevige bolwassing; dat soort geintjes moet hij niet meer uithalen. In een niet eens zo slecht opiniestuk in De Morgen schreef Ramaekers waarom zijn werk in Liberia relevant was. VTM distantieerde zich van dat stuk.

Hier hebben we dus een journalist die door zijn eigen chefs op het matje wordt geroepen omdat het de kijkers niet bevalt dat hij zijn werk doet. Daar kan je toch niet bij? Zoiets kan je toch geen nieuwsdienst meer noemen? Maar het klopt natuurlijk perfect, prima, picobello met de commerciële logica van een commerciële zender. En daarom hebben wij een openbare omroep nodig. Bedankt om dat even onomstotelijk te bewijzen, VTM!

De VRT heeft deze week Peter Verlinden naar Liberia gestuurd. Dit ondergraaft ons betoog, beseffen wij. Maar bedenk dat een openbare omroep ook zonder een Peter Verlinden kan, en u kan niet anders dan ons volmondig gelijk geven. Dankuwel, het siert u.

LINKS:

De duisternis daagt

De literatuur, zo denk ik vaak, heeft helaas nog maar weinig van de edele schoonschrijverij die ooit zo ongebreideld bloeide. Wie durft nog in proza een welgemikt chiasme te planten, wie zet homerische vergelijkingen en zeugmata in zijn zinnen? Erwin Mortier, zo antwoordt u misschien. Maar ik bezweer u, beminde gelovigen: woordenboeken overschrijven in analfabetische volgorde heeft nog nooit iemand tot schrijver gemaakt.

Gelukkig, echter, schitteren daar jonge talenten aan de einder, die ons gestamel doen stokken tussen ‘armoe’ en ‘troef’. Bouwende auteurs, creërende creaturen die met de syntactische precisie van Thomas Mann en de beeldende kracht van Curzio Malaparte de Nederlandse taal en enkele gelukkige lezers verrijken.

Zij zijn niet ras te vinden, deze drie ontpoppende pennen. Zij kleuren buiten de lijntjes van het boekbedrijf en publiceren, zomaar, schier gratis, hun experimenten in het dagblad. Hun namen: Ann Van den Broek, Jeroen Van Horenbeek en Roel Wauters.

Gisteren, bijvoorbeeld, verblijdden zij ons met een surprise in De Morgen. Op pagina 3, zelfs, waar wij zo graag eens een eerlijk stuk van Yves Desmet zouden lezen over de reeks ‘Media en politiek’ van Tom Cochez. De pagina waar voor hetzelfde geld had kunnen staan waarom onze Westerse overheden schuldig verzuim plegen in de ebolacrisis – ik verzin maar iets.

Maar gisteren dus, op pagina 3 in De Morgen, naast een rijkelijk gestoffeerde inleiding van bovengenoemde Desmet, een kortverhaal dat uitblinkt in stijl en meeslependheid. Geniet mee van enkele hoogtepunten uit het literaire feit ‘En toen begon Reynders’ stem te trillen…’:

De duisternis begint langzaam te wijken wanneer het voor Didier Reynders definitief begint te dagen. (…) Tranen vloeien er niet, daaraan zal Reynders zich nooit laten kennen, maar de tremelo* in zijn stem zegt alles.

(…) Rond negen uur woensdagavond, na een voorgerechtje van Sint-Jacobsschelpen** en een visschotel, valt de plenaire vergadering stilaan uiteen in bilaterale onderhandelingen, om rond middernacht volledig te desintegreren in kleine groepjes. (…) Het personeel van de Kamer smeert boterhammen voor de hongerige N-VA-delegatie, Alexander De Croo werkt de laatste stukken Pizzahut-pizza die een werkgroep heeft achtergelaten naar binnen.

*De auteurs bedoelen ‘tremolo’.
**De auteurs bedoelen ‘Sint-Jakobsschelpen’.