Wat zijn we interessant. Toch?

Er gebeurt helemaal niets op dit moment. Het is windstil. Ja, Birma staat in brand en thuis groeit de politieke crisis met de dag. Maar om dat nu nieuws te noemen… Hoge nood dus bij de pers, dat is begrijpelijk. De pers heeft namelijk echt belangrijke zaken nodig om op haar voorpagina te zetten. Hoe inventief toch, dat De Standaard daar iets op gevonden heeft.

De Standaard verklaarde zichzelf simpelweg tot nieuws. De krant kopte: “Luc Tuymans maakt De Standaard“. Dat was meteen zo ongeveer de hele voorpagina, met daaarbij een portret van Luc. Luc zelf beweerde, nog steeds op diezelfde voorpagina: “Ik wil de lezer doen nadenken over de relatie tussen woord en beeld, en over de afstand tussen het beeld en zijn interpretatie”. Wie had dat gedacht, van een beeldend kunstenaar?

Laat ons eens kijken wat een extern iemand met de vormgeving van een dagblad kan doen. Niet gek veel, zegt mijn ervaring in de wereld van grafische vormgeving en krantenredacties. Er is dat strakke lay-outschema, je hebt die vaste stijl. Blijft aldus over voor Luc: de keuze van de foto’s. En daartoe bleef zijn bijdrage dan ook beperkt.
Hij deed er dingen mee die best aardig zijn. Dingen die elke fotoredacteur zou willen doen, maar niet mag van de hoofdredactie, omdat hij niet Luc Tuymans is.

En ja, zo’n prestatie is uiteraard een hele voorpagina waard, dat spreekt. Plus een redactioneel stuk, door Peter Vandermeersch, die er twee jaar geleden al in slaagde de heel wat onzin uit te kramen over de nieuwe lay-out van zijn periodiek. Die man zijn gevoel voor esthetiek en opmaak is ongeëvenaard, weet ik sindsdien. Zijn bescheidenheid idem dito.

Je zou bijna denken dat De Standaard op het punt staat een collectie over Belgische kunst uit te brengen en daarvoor zonder gêne en zonder stijl reclame maakt. Maar daar is De Standaard, kwaliteitskrant met exclusieve aandacht voor actuele en interessante thema’s, natuurlijk ver boven verheven.

Advertenties

Schoenmaker, blijf bij uw standpunt

Kim Gevaert krijgt blijkbaar hevige reacties van fans die minder op de Belgische eenheid zijn gesteld dan zijzelf. Dat komt er dus van als je een petitie voor de Belgische solidariteit tekent. “Waarom zou de Vlaamse overheid u nog steunen?” vraagt een verontwaardigde supporter zich intelligent af. Fans die zo redeneren zou ik al niet in mijn achterban willen, maar dat is persoonlijke voorkeur natuurlijk. Ik veronderstel dat een mens zijn eigen groupies ook niet kiest. En misschien heb je dat soort dingen wel automatisch voor met sportliefhebbers.

Enfin, je denkt dus dat het niet stommer wordt dan dat, maar dat doet het wel.

Gevaert haar manager laat namelijk weten dat ze nooit de bedoeling heeft gehad een politiek standpunt in te nemen. Nee, natuurlijk niet, niemand tekent een petitie om daarmee duidelijk te maken welk standpunt hij inneemt. Welke perfide geest is er op dat idee gekomen?

De manager meldt ook nog: “Kim wenst deze discussie te beëindigen en zich weer te concentreren op wat ze echt graag doet: atletiek.” Dat juich ik dan wel weer toe. Daar had ze in de eerste plaats al bij moeten blijven.

Disclaimer: Met deze uitzending heeft Radio Plasky natuurlijk niet de bedoeling om commentaar te geven op Gevaert haar gestuntel. We willen dit onderwerp dan ook graag afsluiten en ons concentreren op wat we echt graag doen: commentaar geven op mensen hun gestuntel.

Make Love Not War

Modefotografie is eigenlijk niet mijn favoriete kunsttak. Maar als een fotograaf er in slaagt om met een campagne tegelijk militairen en pacifisten op hun paard te krijgen, dan is mijn interesse toch gewekt.

Steven Seimel schildert de oorlog in Irak af als een decadent feestje en weigert elke commentaar bij de beelden. Dat helpt natuurlijk om de rel levend te houden en ook dat kan ik wel appreciëren. Maar oordeel vooral zelf.

Nihil nove sub sole

Leest u dit korte interviewtje even. Ik geef er u ook nog deze link bij, want die op het einde van het artikel werkt niet.

Vooral de opmerking over de beeldredactie vind ik aardig. Verder is het natuurlijk reclame en doorgestoken kaart en ook wat flauw misschien.

Maar ik vind het ook gewoon leuk, en soms volstaat dat.

Prioriteiten in de provincie

Vandaag verneem ik dat de politie in Mechelen strenger gaat optreden tegen slechts leesbare huisnummers.

Werkelijk, daar kan ik niet eens commentaar bij bedenken. Maar mijn verbazing daalde wel drastisch toen ik me herinnerde dat Bart Somers daar burgemeester is.

Meneer Van Rompuy heeft een droom….

Herman Van Rompuy zal morgen een gastcollege geven in de lessenreeks politologie van professor Carl Devos van de UGent. Meneer Devos werd daarover geïnterviewd in het radio1- programma Feyten en Fillet. Maar de waarheid kwam pas boven in een interview dat hij vlak daarna aan Radio Plasky gaf.

Radio Plasky:
Meneer Devos, Herman Van Rompuy, de koninklijk verkenner, komt morgen een gastcollege geven in uw lessenreeks. Heeft u hem moeten overtuigen?

Carl Devos: Nee meneer de interviewer, hij kwam heel graag.

RP: Het is voor u een heel erg goed tijdstip, meneer Devos, maar misschien voor de koninklijk verkenner wat minder.

CD: Integendeel meneer de interviewer, dat ziet u verkeerd. Maar u moet de achtergrond een beetje kennen natuurlijk. Meneer Van Rompuy is een schrander man, maar was bijna aan zijn brugpensioen toe. Hij was – bij wijze van spreken, dat begrijpt u wel meneer de interviewer – al wat aan het uitbollen. Maar meneer Van Rompuy had nog een grote wens, en dat was bij mij een les te komen geven. Dat Guy Verhofstadt dat gedaan had, maar hij niet, dat stak natuurlijk een beetje. Maar u begrijpt dat ik niet zomaar iedereen kan uitnodigen. De studenten worden mondig, meneer de interviewer, en de concurrentie tussen de universiteiten is moordend. Meneer Van Rompuy had dus een reden nodig om in mijn les te geraken. Ik heb uit betrouwbare bron dat hij er lang over nagedacht heeft hoe dat zou kunnen lukken. Maar toen waren daar de verkiezingen, en de regeringsonderhandelingen, en meneer Van Rompuy zag zijn kans schoon. Ik kan u zeggen, meneer de interviewer, hij heeft hemel en aarde bewogen om koninklijk verkenner te worden. Hij heeft de situatie uitgelegd aan de koning – een trouwe vriend sinds jaar en dag – , en die heeft hem zijn moment de gloire niet willen ontzeggen. De term ‘koninklijk verkenner’ kwam ook van Herman zelf, want u begrijpt, meneer de interviewer, dat meneer van Ypersele de Strihou zo’n term nooit of te nimmer uit zijn strot zou kunnen krijgen.

RP: (Enigszins van zijn melk) Ik begrijp het, denk ik. Maar met al wie werkzaamheden zal meneer van Rompuy toch niet veel tijd gehad hebben om zijn les voor te bereiden?

CD: Integendeel meneer de interviewer. Ik merk dat u het eigenlijk nog steeds niet begrepen hebt. Meneer Van Rompuy heeft de voorbije vier weken niets anders gedaan dan deze les voor bereiden. Die regeringsonderhandelingen hadden in een dag of drie rond kunnen zijn, u kent de doortastendheid van meneer Van Rompuy. Maar u begrijpt dat meneer Van Rompuy zijn opdracht moest rekken tot morgen. Het academisch jaar is immers pas deze week begonnen. Door een fout van het paleis – ze hebben daar niet zoveel ervaring met universiteiten – heeft hij die opdracht veel te vroeg gekregen. Hij heeft dan ook op zijn blote knieën moeten smeken bij zijn copains De Wever en Reynders opdat zij af en toe een straffe uitspraak zouden doen, zodat het niet teveel zou opvallen dat meneer van Rompuy zijn opdracht nogal lang trok. Nu, meneer De Wever heeft die belofte misschien net iets te enthousiast opgenomen, maar u begrijpt, electoraal gezien was dit voor hem natuurlijk een kans die meneer De Wever niet kon laten liggen.

RP: U bedoelt dat dit heel koninklijk verkennerschap een excuus van meneer van Rompuy was om in uw les te geraken?

CD: Godzijdank, u heeft het eindelijk begrepen. Het minste wat men kan zeggen is dat het een zware bevalling is geweest. Meneer Van Rompuy is dan ook blij dat hij deze hele farce kan beëindigen. ‘Hij heeft aan de koning meegedeeld dat hij nog een eindconclusie zal schrijven, en dan zijn koninklijk verkennerschap zal neerleggen’. Ja, die journalisten kan je alles wijsmaken. Ons politologen daarentegen….

Principes van het hedendaagse recht voor beginners

Ministers en hun ambtenaren, daar bemoei ik me doorgaans niet mee. Als Fientje Moerman Rudy Aernoudt de laan wou uitsturen, moest ze dat vooral doen. Of misschien ook helemaal niet, daar zullen ombudsman en arbeidsrechtbank zich binnenkort over uitspreken en ik dus tot dan niet. Toch niet over de grond van de zaak; over Aernoudts vervelende mediaoptreden heb ik het graag en uitgebreid.

De logica van Aernoudts boeken kwam mij al verkapt en moedwillig misleidend voor en ik heb op het punt gestaan daar een bericht op deze zender aan te wijden (maar omdat ik enkel recencies en samenvattingen had gelezen leek me dat niet verstandig). Ook apprecieer ik het nette stilzwijgen van Moerman honderd keer meer dan het woeste mediageilen van Aernoudt. Hoeveel aandacht zou die wildebras eigenlijk krijgen als we niet in een uitvloeisel van de komkommertijd zaten?

Om maar duidelijk te maken dat ik het dus al niet op die vent had. En sinds vandaag helemaal niet meer. Wat beweert Aernoudt namelijk zonder blikken of blozen in DS online:

Aernoudt zal ook een procedure opstarten via de ombudsman waarin wordt gevraagd aan Vlaams minister Fientje Moerman (Open VLD) ‘dat ze ontegensprekelijk bewijst dat noch op uitdrukkelijk wijze, noch op verborgen wijze enig verband bestaat tussen mijn ontslag en het rapport van de ombudsman’, vervolgt Aernoudt.

(Ik zal niet ingaan op de rare grammaticale constructie van die zin). Bij mijn weten is het Aernoudt die Moerman beschuldigt van fouten. Dat wil zeggen dat het aan Aernoudts is om te bewijzen dat Moerman schuldig is. Moerman is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, en dus niet schuldig tot ze haar onschuld bewezen heeft. Aernoudt gebruikt hier een truuk die niet enkel laf is (tot daar aan toe) maar ook hopeloos doorzichtig (en dat beledigt mijn intelligentie).
Of lopen procedures bij de Vlaamse overheid werkelijk op die manier?

UPDATE 24/09:

Mensen die intelligenter zijn dan ik, werkelijk intelligente mensen, wijzen mij er op dat procedures bij de Vlaamse overheid inderdaad op die manier kunnen verlopen. Moerman is inderdaad onschuldig tot het tegendeel bewezen is, althans wat betreft alle verwijten van Aernoudt die gaan over het volgen van aanbestedingsprocedures en dergelijke. Maar omdat Aernoudt die problemen heeft aangekaart toen hij nog werkte voor Moerman, kreeg hij een klokkenluidersstatuut, dat hem moest beschermen tegen een ontslag omwille van zijn klokkenluidende activiteiten. Wanneer Moerman Aernoudt dan op straat schopt, is het inderdaad aan haar om te bewijzen dat die schop niets met luidende klokken te maken heeft. Niets laf of doorzichtig aan, dus. In zekere mate ondoorzichtig zelfs, wat de eenvoudige man in de radiostudio begreep het volledig verkeerd.

Mijn excuses, mijnheer Aernoudt, de “beginner” uit de titel van deze uitzending, dat slaat natuurlijk op mezelf. En het principe waarover ik nu vooral bijgeleerd heb, is dat je nooit te geïrriteerd mag zijn om iets bij te leren.