Ziek van een infografiek

Hipper dan hip is hij, de infographic, en wat ons betreft blijft hij dat nog even. Want een goede infographic is een lust voor het oog en het intellect, en wat kan een mens zich meer wensen?

Infographic is niet te vertalen met ‘infografiek’, want dat zou u teveel doen denken aan grafieken zoals u ze kent uit uw spreadsheetprogramma, met lijntjes en stippen en een X- en Y-as. Een infographic stelt informatie grafisch voor, maar gaat daarbij creatiever aan het werk. Het resultaat is een gelikte illustratie, die iets uitlegt op een andere manier dan een artikel van 200 lijnen.

De saaiste dingen, zoals oneindige cijferreeksen, kunnen zo plots leuk worden. Het is een specialisatie van het Italiaanse financiële magazine Il, dat van prachtige infographics zijn handelsmerk gemaakt heeft. Stel je voor dat Trends op deze manier vormgegeven zou worden – wij zouden overwegen het blad af en toe te lezen. Enfin, te doorbladeren.

Lees meer »

Advertenties

De digitale overheid

Wij lezen in onze lokale periodiek:

Tegen 2014 moeten alle formulieren bij de administratie van het Brussels Gewest een elektronische tegenhanger hebben.

En wij dachten: dat is geweldig nieuws. Ook herinnerden wij ons een avontuur van nog niet zo lang geleden. Lees meer »

Steengoede eindredactie

Bij de geschreven pers hebben eindredacteurs een ernstig onderschatte job, dames en heren. Ik zeg dat zonder ironie. Wie wordt er tegenwoordig eindredacteur? Veel te vaak mensen met een hogeschooldiplomaatje journalistiek, die hopen zo te kunnen doorgroeien naar wat zij denken dat echte journalistiek is.

Wat worden zij geacht te doen? Dt-fouten uit teksten halen. Maar dt-fouten opsporen, dat is ruw en zwaar werk, blauweboordenarbeid eigenlijk. Die moet natuurlijk ook gebeuren, en geen eindredacteur zal zich te goed voelen om een dt-fout te verbeteren. Maar de ware waarde van eindredactie zit in het vermijden en corrigeren van veel subtielere fouten.

Nemen wij bijvoorbeeld deze paragraaf van (sorry daarvoor) Bart Sturtewagen:

[Patrick Develtere] kan, op de keper beschouwd, niets anders dan de hele financiële impact en afwikkeling van de verbondenheid van het ACW met het Dexia-dossier op tafel leggen. De onderste steen moet boven komen. Ook als hij zelf niet weet hoe diep die onderste steen ligt en wie hem daar heeft verstopt. Weinigen in dit koninkrijk hebben een minder benijdenswaardige positie dan hij.

Wat is daar mis mee? Niet zo heel veel, eigenlijk. Maar dan wordt er, als eyecatcher voor de website, een fragment uit dit fragment gelicht:

De onderste steen moet boven komen. Ook als hij zelf niet weet hoe diep die onderste steen ligt en wie hem daar heeft verstopt.

Begrijpt u nog waarover dit gaat? Wij wel: over de nood aan een goede eindredactie.

Bart Sturtewagen is wat ons betreft sowieso een eyecatcher
Over de nood aan een goede hoofdredactie hebben we het in deze uitzending even niet.

UPDATE 09h50

En nu we het toch over eindredacteurs hebben: bij De Morgen mogen ze er eentje voltijds op Yves Desmet zetten, die na de regels van overeenstemming in getal nu ook die van overeenstemming in geslacht niet meer kent. Gisteren deed-ie het nog goed:

Yves Desmet tweetMaar vandaag liep het mis:

Yves Desmet tweet

Hier is een ernstige aanbeveling voor alle hoofdredacties (niet alleen die van De Morgen): stop met het aannemen van gerateerde journalisten als eindredacteurs. Neem in plaats daarvan eindredacteurs aan.

LINKS:

Vreemde eend in de steek

Wouter Beke wordt vandaag een steekje in de beet gelaten door zijn elementaire kennis van fauna en beeldspraak.

Men kan een schorpioen niet verwijten dat ze bijt.

Dat kan je heus wel. Je kan het beestje in kwestie bijvoorbeeld verwijten dat het verdacht veel op een hond of een cobra lijkt.

Mijnheer de voorzitter mag zijn Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen komen afhalen op de redactie. Het bijt niet op een dagje vroeger of later.

LINKS:

Enkelvoud en meervoud met Yves Desmet

Vandaag in een opiniestuk van Yves Desmet:

Terwijl de beweging toch in de oprechte overtuiging blijft leven dat alles wat ze gedaan hebben strikt binnen de wetgeving is […].

Afgelopen weekeinde hebben de G20, de club van de rijkste landen, de intentie uitgesproken om het fiscale systeem onder handen te nemen […].

Als het ACW […] meent dat ze zich er nu kunnen van af maken met de stelling dat alles wat ze deden toch wel ‘wettelijk’ was, leven ze echt op een andere planeet.

Het is goed dat De Morgen de linkse ideologie weer aan de boezem drukken. Maar even belangrijk voor de krant is dat ze ook de eindredactie weer in ere herstellen.

LINKS:

Lees ons een leviet!

Er spoken vage geruchten rond dat Radio Plasky de bal grandioos misgeslagen zou hebben met haar jongste uitzending over Tom Naegels. Dat kan, natuurlijk. Net zoals De Morgen beschikken wij helemaal niet over fact checkers, dus het is altijd mogelijk dat er flaters en floppen in onze uitzendingen sluipen.

U weet dat wij ons ook van andere media trachten te onderscheiden door manmoedig onze fouten te erkennen. Wij beschouwen een rechtzetting niet als een bewijs van intellectuele onvolkomenheid, maar van intellectuele eerlijkheid. Intellectueel onvolkomen is tenslotte iedereen, en intellectueel eerlijk zijn al te weinig lieden.

Helaas zijn de spokende geruchten zo weinig concreet, dat wij er weinig mee aankunnen. We beschikken in elk geval niet over voldoende informatie om in te schatten of we een rechtzetting moeten uitzenden.

Beschikt u wél over die informatie? Laat het ons weten en geniet het geneuglijke genoegen Emile de levieten te lezen!

LINKS:

#616

Toevallig raakten wij verzeild op het online project van Achille van den Branden. Van den Branden is een soort maniakale veellezer die over alles wat hij leest, ook nog eens schrijft. Wat je noemt een maniak dus. Het enige wat ons erger lijkt, is iemand die dan alle besprekingen van van den Branden leest.

Maar goed, we moeten het niet over Achille zelf hebben. Laat ons het eens hebben over zijn recensie van een leuk boekje van Hugo Matthysen: Joe Roxy verzameld. Van den Branden schrijft:

Joe Roxy beoefent voornamelijk het kwatrijn. Anders dan Drs. P. staat hem daarbij geen metrisch spierballengerol voor ogen, maar meligheid, opgewekt door licht absurdisme en de welgemikte dooddoener. Het onderstaande vers mag als exemplarisch gelden:

Mijn woorden zijn magische krachten
Vol ijzeren kleiduifgevoel
Diegenen die daar ooit mee lachten
Verkocht ik een dreun op hun smoel!

Zou het van den Branden zijn opgevallen dat dit exemplarisch gedicht metrisch sluit als een bus? Het andere, “klassieke” gedicht dat hij citeert sluit metrisch al even hermetisch. Meer spierballengerol hoeft dat niet te zijn.

LINKS: