Ziek van een infografiek

Hipper dan hip is hij, de infographic, en wat ons betreft blijft hij dat nog even. Want een goede infographic is een lust voor het oog en het intellect, en wat kan een mens zich meer wensen?

Infographic is niet te vertalen met ‘infografiek’, want dat zou u teveel doen denken aan grafieken zoals u ze kent uit uw spreadsheetprogramma, met lijntjes en stippen en een X- en Y-as. Een infographic stelt informatie grafisch voor, maar gaat daarbij creatiever aan het werk. Het resultaat is een gelikte illustratie, die iets uitlegt op een andere manier dan een artikel van 200 lijnen.

De saaiste dingen, zoals oneindige cijferreeksen, kunnen zo plots leuk worden. Het is een specialisatie van het Italiaanse financiële magazine Il, dat van prachtige infographics zijn handelsmerk gemaakt heeft. Stel je voor dat Trends op deze manier vormgegeven zou worden – wij zouden overwegen het blad af en toe te lezen. Enfin, te doorbladeren.

Lees meer »

De digitale overheid

Wij lezen in onze lokale periodiek:

Tegen 2014 moeten alle formulieren bij de administratie van het Brussels Gewest een elektronische tegenhanger hebben.

En wij dachten: dat is geweldig nieuws. Ook herinnerden wij ons een avontuur van nog niet zo lang geleden. Lees meer »

Steengoede eindredactie

Bij de geschreven pers hebben eindredacteurs een ernstig onderschatte job, dames en heren. Ik zeg dat zonder ironie. Wie wordt er tegenwoordig eindredacteur? Veel te vaak mensen met een hogeschooldiplomaatje journalistiek, die hopen zo te kunnen doorgroeien naar wat zij denken dat echte journalistiek is.

Wat worden zij geacht te doen? Dt-fouten uit teksten halen. Maar dt-fouten opsporen, dat is ruw en zwaar werk, blauweboordenarbeid eigenlijk. Die moet natuurlijk ook gebeuren, en geen eindredacteur zal zich te goed voelen om een dt-fout te verbeteren. Maar de ware waarde van eindredactie zit in het vermijden en corrigeren van veel subtielere fouten.

Nemen wij bijvoorbeeld deze paragraaf van (sorry daarvoor) Bart Sturtewagen:

[Patrick Develtere] kan, op de keper beschouwd, niets anders dan de hele financiële impact en afwikkeling van de verbondenheid van het ACW met het Dexia-dossier op tafel leggen. De onderste steen moet boven komen. Ook als hij zelf niet weet hoe diep die onderste steen ligt en wie hem daar heeft verstopt. Weinigen in dit koninkrijk hebben een minder benijdenswaardige positie dan hij.

Wat is daar mis mee? Niet zo heel veel, eigenlijk. Maar dan wordt er, als eyecatcher voor de website, een fragment uit dit fragment gelicht:

De onderste steen moet boven komen. Ook als hij zelf niet weet hoe diep die onderste steen ligt en wie hem daar heeft verstopt.

Begrijpt u nog waarover dit gaat? Wij wel: over de nood aan een goede eindredactie.

Bart Sturtewagen is wat ons betreft sowieso een eyecatcher
Over de nood aan een goede hoofdredactie hebben we het in deze uitzending even niet.

UPDATE 09h50

En nu we het toch over eindredacteurs hebben: bij De Morgen mogen ze er eentje voltijds op Yves Desmet zetten, die na de regels van overeenstemming in getal nu ook die van overeenstemming in geslacht niet meer kent. Gisteren deed-ie het nog goed:

Yves Desmet tweetMaar vandaag liep het mis:

Yves Desmet tweet

Hier is een ernstige aanbeveling voor alle hoofdredacties (niet alleen die van De Morgen): stop met het aannemen van gerateerde journalisten als eindredacteurs. Neem in plaats daarvan eindredacteurs aan.

LINKS:

Vreemde eend in de steek

Wouter Beke wordt vandaag een steekje in de beet gelaten door zijn elementaire kennis van fauna en beeldspraak.

Men kan een schorpioen niet verwijten dat ze bijt.

Dat kan je heus wel. Je kan het beestje in kwestie bijvoorbeeld verwijten dat het verdacht veel op een hond of een cobra lijkt.

Mijnheer de voorzitter mag zijn Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen komen afhalen op de redactie. Het bijt niet op een dagje vroeger of later.

LINKS:

Enkelvoud en meervoud met Yves Desmet

Vandaag in een opiniestuk van Yves Desmet:

Terwijl de beweging toch in de oprechte overtuiging blijft leven dat alles wat ze gedaan hebben strikt binnen de wetgeving is […].

Afgelopen weekeinde hebben de G20, de club van de rijkste landen, de intentie uitgesproken om het fiscale systeem onder handen te nemen […].

Als het ACW […] meent dat ze zich er nu kunnen van af maken met de stelling dat alles wat ze deden toch wel ‘wettelijk’ was, leven ze echt op een andere planeet.

Het is goed dat De Morgen de linkse ideologie weer aan de boezem drukken. Maar even belangrijk voor de krant is dat ze ook de eindredactie weer in ere herstellen.

LINKS:

Lees ons een leviet!

Er spoken vage geruchten rond dat Radio Plasky de bal grandioos misgeslagen zou hebben met haar jongste uitzending over Tom Naegels. Dat kan, natuurlijk. Net zoals De Morgen beschikken wij helemaal niet over fact checkers, dus het is altijd mogelijk dat er flaters en floppen in onze uitzendingen sluipen.

U weet dat wij ons ook van andere media trachten te onderscheiden door manmoedig onze fouten te erkennen. Wij beschouwen een rechtzetting niet als een bewijs van intellectuele onvolkomenheid, maar van intellectuele eerlijkheid. Intellectueel onvolkomen is tenslotte iedereen, en intellectueel eerlijk zijn al te weinig lieden.

Helaas zijn de spokende geruchten zo weinig concreet, dat wij er weinig mee aankunnen. We beschikken in elk geval niet over voldoende informatie om in te schatten of we een rechtzetting moeten uitzenden.

Beschikt u wél over die informatie? Laat het ons weten en geniet het geneuglijke genoegen Emile de levieten te lezen!

LINKS:

#616

Toevallig raakten wij verzeild op het online project van Achille van den Branden. Van den Branden is een soort maniakale veellezer die over alles wat hij leest, ook nog eens schrijft. Wat je noemt een maniak dus. Het enige wat ons erger lijkt, is iemand die dan alle besprekingen van van den Branden leest.

Maar goed, we moeten het niet over Achille zelf hebben. Laat ons het eens hebben over zijn recensie van een leuk boekje van Hugo Matthysen: Joe Roxy verzameld. Van den Branden schrijft:

Joe Roxy beoefent voornamelijk het kwatrijn. Anders dan Drs. P. staat hem daarbij geen metrisch spierballengerol voor ogen, maar meligheid, opgewekt door licht absurdisme en de welgemikte dooddoener. Het onderstaande vers mag als exemplarisch gelden:

Mijn woorden zijn magische krachten
Vol ijzeren kleiduifgevoel
Diegenen die daar ooit mee lachten
Verkocht ik een dreun op hun smoel!

Zou het van den Branden zijn opgevallen dat dit exemplarisch gedicht metrisch sluit als een bus? Het andere, “klassieke” gedicht dat hij citeert sluit metrisch al even hermetisch. Meer spierballengerol hoeft dat niet te zijn.

LINKS:

Historisch perspectief

Het Vlaams Belang heeft balpennen uitgedeeld aan Brusselse leerkrachten. Dat is een goed idee in tijden dat de regering nauwelijks geld vindt om in onderwijs te investeren. De illustraties bij de pennen kunnen de leerkrachten helpen met het schetsen van een historisch perspectief, denkt het Vlaams Belang.

Vanzelfsprekend zijn wij fans. Maar wij vinden wel dat historisch perspectief in het juiste perspectief geplaatst moet worden.

De balpen die Vlaams belang uitdeelde1577 De Vlaming stampt de Spanjool buiten
Dit behoeft enige nuancering. In 1577 werd de Unie van Brussel gecreëerd (twee Unies zelfs). Dat was een overeenkomst tussen de verschillende Nederlandse provinciën om hun verzet tegen de Spaanse politiek wat te stroomlijnen. Maar de Unie van Brussel erkende wel de legitimiteit van het Spaanse gezag over de Nederlanden. De Zuidelijke Nederlanden bleven overigens ook na deze Unie(s) onder Spaanse controle staan.
Dus om nu te stellen dat de Vlaming de Spanjool buitenstampte in 1577, dat is toch niet helemaal correct.

1815De Vlaming stampt de Fransoos buiten
Ook hier is enige nuancering nuttig. In 1815 verloor Frankrijk de serie napoleontische oorlogen definitief. Het Congres van Wenen besloot dat Frankrijk daarmee ook de controle over de Zuidelijke Nederlanden verloor. Maar er vocht geen Zuid-Nederlands leger mee tegen Napoleon en Zuid-Nederlandse diplomaten haalden bakzeil tijdens de onderhandelingen van het Congres van Wenen.
Dus om nu te stellen dat de Vlaming de Fransoos buitenstampte in 1815, dat is toch niet helemaal correct.

1830 De Vlaming stampt de Hollander buiten
Misschien hebben we hier wat nuance nodig. Want het is toch vreemd om de onafhankelijkheid van Nederland in 1830 als een overwinning voor te stellen, als je eerder de annexatie in 1815 ook als een overwinning voorstelde. Het buitenstampen in 1830 werd uitgevoerd door de lokale bourgeoisie. Maar in 1831 moesten de Fransozen (die we in 1815 hadden buitengestampt) wel komen helpen om de Hollanders definitief buiten te stampen.
Dus om nu te stellen dat de Vlaming de Hollander buitenstampte in 1830, dat is toch niet helemaal correct.

1945 — De Vlaming stampt de Mof buiten
Toch even nuanceren: België werd bevrijd in 1944 en niet in 1945. Dat scheelde ons een onzalige hongerwinter, dus het is toch een belangrijk verschil. De bevrijding in 1944 gebeurde in hoofdzaak door het Amerikaanse en het Britse leger.
Dus om nu te stellen dat de Vlaming de Mof buitenstampte in 1945, dat is toch niet helemaal correct.

2011   De Moslim stampt de Vlaming buiten
Deze is natuurlijk wél helemaal correct. Wij Vlamingen zwoegen anno 2013 nog steeds onder het islamitische juk. Het beste bewijs is dat we deze chronologie van de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd van rechts naar links moeten lezen — zoals in het Arabisch.

LINKS:

Weinig performante opiniestukken

Tessa Vermeiren deed gisteren iets wat wij lang voor onmogelijk hebben gehouden: zij publiceerde een leesbaar stuk. Ik zal niet beweren dat het een goed stuk was, maar het was leesbaar en dat is voor Tessa Vermeiren al wonderbaarlijk genoeg. Jammer dat ze het nooit heeft gekund toen ze nog hoofdredacteur van Weekend Knack was.

Het interessantste aan haar opiniestuk, dat vreemd genoeg zowel in De Standaard als in De Morgen verscheen, is deze zin:

Aan de ene kant een krantencolumn schrijven waarin het wemelt van wijsheden en van filosofen en dan in een interview, in dezelfde krant, zeggen dat je niet veel kunt met filosofen ‘omdat je daar te dom voor bent’, is volksverlakkerij.

Vermeiren vindt niet dat je niet volks en intellectueel tegelijk kan zijn, maar wel dat Bart De Wever eerlijk moet zijn: is hij intellectueel of niet? Vermeiren zelf vindt duidelijk van wel.

Het is een hardnekkig misverstand. Bart De Wever speelt graag de gewone jongen bij de gewone kiezer en graag de intellectuele jongen bij de kiezer die zichzelf intellectueel vindt. Vermeiren ontmaskert hem hier als een nepgewonejongen. Dat hij al te zelden als nepintellectueel ontmaskerd wordt, komt omdat al te veel van onze journalisten zelf nepintellectuelen zijn.

Lees meer »

Zo hoort het

Wij zijn gekend als een stelletje luie en luide klagers. En arrogant bovendien. Dat zijn wij inderdaad, wij doen niet eens moeite het te ontkennen. Zijn we te lui voor, en te arrogant. Maar deze accurate karakterschets werpt wel een leuke vraag op: hoe kan het dat onze nepredactie, die tot in het diepst van haar hart en nieren incompetent is, op onregelmatige tijdstippen katten bellen aanbindt en dan spijkers met koppen slaat?

Het antwoord is helaas niet dat wij in het geheim toch briljant zouden zijn, maar dat het vandaag lachwekkend makkelijk is de incompetentie van onze vaderlandse pers te demonstreren. Lees een artikel, denk er tien seconden over na, en controleer dan eens of al die zo stellig geponeerde waarheden wel waar zijn.

Wie dat doet, struikelt voortdurend over hele en halve leugens, vergissingen, nonsens en onduidelijkheden. Af en toe maken wij daar dan een prachtige uitzending over, al levert dat nooit wat op. De Bart Van Belles van deze wereld zijn dan wel omnipresent op kanalen als Facebook en Twitter, maar wanneer daar onze kritiek geëchood wordt, zijn ze plots verdacht onmededeelzaam.

Lees meer »