Een zeer onafhankelijk dagblad

Critici beweren wel eens dat we teveel dagbladen hebben in Vlaanderen: wel zeven! Andere critici betwisten dat: we hebben maar drie-en-een-halve persgroep, en dus ook maar drie-en-een-halve krant. De Standaard is immers hetzelfde als het Nieuwsblad; De Morgen bestaat voor driekwart uit Het Laatste Nieuws en voor een vierde uit De Tijd.

Dat beweren die critici. Maar u kent critici: altijd maar kritisch zijn, altijd maar commentaar geven, en zelden gelijk hebben. De Morgen is helemaal geen doorslagje van De Tijd, ook niet waar het economisch nieuws betreft! Dat bewezen de voorpagina’s van beide kranten deze zaterdag nog.

In De Tijd:

België ontloopt Europese boete

Dat meldt ons een goed geïnformeerde Kris Van Haver. De Tijd heeft blijkbaar zeer goede bronnen bij de Europese Commissie en hoewel het nieuws woensdag pas officieel zal zijn, kon de krant het zaterdag al brengen. Mooie primeur!

Gelukkig liet De Morgen zich hierdoor niet van de wijs brengen. Op voorpagina van die krant prijkte:

Europese monsterboete doet Wetstraat panikeren

In het artikel van Martin Buxant geen woord over de Europese Commissie die afziet van de boete. Zo ziet u maar hoe onafhankelijk de berichtgeving van De Morgen is. In plaats van de correcte informatie zomaar over te nemen van een halfzusterkrant, ging Buxant zélf aan de slag. Niks geen luiaardij, niks geen kopieerwerk. Met eigen informatie schreef hij een eigen artikel, potverdorie!

Niet helemaal correct, natuurlijk. Maar we moeten niet te veel in een keer willen.

martin buxant
Niet echt goed geïnformeerd, maar wel goed gekapt. Dat is ook lang niet mis.
Advertenties

Onze verdoemde multiculturele maatschappij

Ik slenter met een vriendin door de Maria-Christinastraat in Laken. Een wagen heeft vreemd proberen inparkeren op een gehandicaptenplaats en lijkt nu vast te zitten. De wagen heeft een Franse nummerplaat, een Belgische gehandicaptenkaart en de chauffeur lijkt geen Frans te spreken.

De man zit achter het stuur, maar hij heeft zijn deur geopend en staat met één voet op straat. Hij probeert zijn wagen zo achteruit te duwen. Wij vragen de man of we hem van dienst kunnen zijn. Een duidelijk antwoord komt er niet, maar het is niet zeker of dit aan zijn handicap of aan zijn niet-Franstaligheid ligt.

Wij besluiten ons goed hart te laten zien en proberen de wagen mee achteruit te duwen. Dat lukt niet. Een gehoofddoekte mevrouw biedt de man aan even het stuur van hem over te nemen. Ik neem de boodschappen van deze mevrouw aan en houd het verkeer tegen, terwijl zij achter het stuur kruipt.

Ah, maar het is een automatique. Daar kan de mevrouw niet mee overweg. Mijn vriendin wel. Ik geef de mevrouw haar boodschappen terug, en nu kruipt mijn vriendin achter het stuur. Ik houd opnieuw het verkeer tegen en mijn vriendin probeert de wagen de parkeerplaats uit te loodsen.

De vriendin komt tot de vaststelling dat de marche arrière van deze wagen niet werkt. Dit bemoeilijkt het uitparkeren, begrijpen wij. De gehandicapte, Fransonkundige man gaat weer zelf achter het stuur zitten. Lees meer »

Communicatiewetenschappen voor absolute beginners

Sommigen zouden beter wat vaker op onze zender afstemmen. Toegegeven, prettig is dat niet altijd, maar bijwijlen zouden ze er toch wat van opsteken.

Zo moest liberaal denker Andres Tirez onlangs toegeven dat hij iets had geleerd van de mededeling dat media vaak wachten op politiek of televisie om nieuws op te pikken dat een concurrerend medium heeft gebracht. Pijnlijk hoor. Radio Plasky had het daar vijf jaar geleden al over.

Nu weer moeten wij hem onderwijzen in een discussie waarvan we dachten dat die al eeuwenlang beslecht was: zijn vorm en stijl belangrijk voor een boek, of is de inhoud het enige dat telt?

Tirez, die zich graag als rationeel en cerebraal man profileert, poneert ferm dat vorm en stijl totaal bijkomstig zijn. “Voor wie wil weten”, voegt hij er quasi-intellectueel aan toe. Tegenover de stelling “Een goed idee dat slecht wordt verwoord is een slecht idee” plaatst hij: “Een goed idee dat slecht wordt verwoord is een slecht verwoord goed idee. Het zal niet opgepikt worden maar [het] idee blijft goed.”

Dat soort uitspraken lijkt alleen maar intelligent. Wie zo over boeken spreekt, snapt namelijk niet wat een boek feitelijk is. Toch een lelijke knauw voor het intellectueel image, dunkt ons.

Want een boek heeft precies de bedoeling om ideeën te doen oppikken. Een boek is een communicatie-instrument. Een slecht geschreven boek, dat er niet in slaagt om zijn ideeën te doen oppikken is dus een slecht boek, omdat het zijn belangrijkste doelstelling niet realiseert.

Tot zover. Geen dank, Andreas. Vergeet onze golflengte niet.

Nog 365 dagen Ivan De Vadder

Ivan De Vadder spreekt ons toe:

Als de regering bovendien het vele werk dat ze nog heeft met dezelfde twijfels en traagheid zal aanpakken, dreigt de verkiezingscampagne het regeringswerk in te halen. Om eerlijk te zijn, ik heb nu al geregeld de indruk dat dit aan het gebeuren is.

Wij ook, Ivan. Wij ook. Om eerlijk te zijn, wij hebben nu al geregeld de indruk dat jij niets liever wilt.

ivan de vadder voorspelt

Media-experts om bij te huilen

Kent u Doorbraak? Dat rechts-populairderig blaadje, waar onder meer de vermoeiende Frank Thevissen onderdak heeft? Ja, natuurlijk kent u dat. En nee, natuurlijk leest u dat niet. Ik zou willen zeggen: houden zo, want het is de moeite van het lezen niet waard. Maar ik zou u daarmee ook een grote dosis amusement onthouden.

Want Doorbraak meent ook een rol te moeten vervullen op het vlak van mediakritiek. En dat is toch vaak lachen geblazen. Neem nu het artikel van ene Daniël Walraeve, ons verder niet bekend, dat Mediawetten om bij te huilen heet. Dat gaat over het volgende: Het Laatste Nieuws heeft een schandaal in rusthuizen aan het licht gebracht en geen enkel ander medium heeft dat opgepikt.

Hoe kan dat? Een enorm mysterie, maar we moeten u helaas een spannende zomerbestseller ontzeggen, want “Daniël Walraeve vond een antwoord op Twitter.”

Twitter, bron van kennis en wijsheid

Op Twitter was namelijk een aantal mensen, die al een jaartje of wat geen enkel interessant of origineel idee meer hebben geopperd, in gesprek verzeild geraakt. We hebben het hier over gebruikelijke verdachten zoals Carl Devos, Dave Sinardet en Peter De Roover (mijn god, wat moet je met die man?), en verder de grote Ivan De Vadder en de nog grotere Siegfried Bracke. Daar kón niet anders dan vuurwerk van komen, en ja hoor.

Ook van de partij was namelijk Joël De Ceulaer. Hij wist de verenigde intelligentsia compleet te verrassen met de onthutsende mededeling dat, nee maar, de Vlaamse media liefst niet reageren op andere Vlaamse media als niet óf televisie óf politiek het verhaal heeft opgepikt.

Hé hé. Nou nou. Tsjonge tsjonge. Wat een inzicht, zeg. Maar toen begon het vuurwerk pas echt.

Lees meer »

De blijde intrede van Marijke

LOG 20130522 04:34

Er is geen redactievergadering. Alleen Auguste en Emile bevinden zich in het redactielokaal. Ze zitten aan de vergadertafel, hoewel ‘zitten’ misschien een beetje een overdreven term is voor Emiles toestand. Hij leunt zwaar op de tafel met zijn beide ellebogen, met zijn hoofd in zijn handen, en hij staart naar het tafelblad. Deze houding drukt zowel dronkenschap als wanhoop uit en de waarheid is dat beide Emile midscheeps getroffen hebben. Blinkt daar een dronkenmanstraan in zijn linkeroog? Het zou kunnen, maar de resolutie van deze webcamera is te laag om het met zekerheid te kunnen zeggen.

Auguste ziet er heel wat schappelijker uit, hoewel kenners zouden opmerken dat zijn oren verdacht rood aangelopen zijn. In elk geval lijkt hij nog zelfstandig te kunnen zitten en het is ook zeker dat in zijn ogen geen tranen blinken.

Rond beide broers bevinden zich meerdere lege flessen Grimbergs bier en ook twee grote glazen. Hieruit kan men al dan niet conclusies trekken.

Emile: “Kaat had gelijk, Auguste. Ze had gelijk! Ik was te mild voor Timmerman, veel te mild. Hoe kan dat nu? Ik ben toch een Plasky!”
Auguste: “Natuurlijk zijt gij een Plasky, Mieleken. Ge moet u dat zo niet aantrekken. Kaat is maar een luisteraar, hoor.”
Emile: “Ik trek het mij tóch aan. Wacht maar tot Timmerman nog eens iets schrijft. Dan zal ik mijn fout rechtzetten!”
Auguste: “Ge zijt te emotioneel, Miel. Wij breken mensen af omdat ze dat verdíenen, niet om ons gekwetste ego te genezen. Weet ge wat gij zijt? Veel te emotioneel, dát zijt gij.”
Emile: “Ja, maar gij giet mij al een hele avond vol bier! Natuurlijk ben ik emotioneel!”
Auguste: “’t Is al goed, ’t is al goed. Wacht, ik doe nog een fles open.”

Lees meer »

De juiste titel

Wij hebben in het algemeen tamelijk veel sympathie voor Georges Timmerman. Hij heeft een mooie staat van dienst, hij is in het algemeen goed gedocumenteerd, hij rookt pijp. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet een beetje moet opletten met wat hij schrijft. Timmerman heeft de laatste tijd de vervelende gewoonte ontwikkeld om zijn artikels voor Apache titels mee te geven die altijd nét iets te spectaculair klinken.

Timmermans truuk (of die van zijn eindredactie, maar omdat Timmerman hoofdredacteur is, is het hoe dan ook zijn verantwoordelijkheid) bestaat er in titels te bedenken die iets dubbelzinnigs hebben. De titel suggereert een schandaal dat helemaal niet uit het artikel zelf blijkt. En net wanneer je wil besluiten dat de titel een vuige leugen is, moet je vaststellen dat hij toch ook nét iets anders geïnterpreteerd kan worden, zodat hij eigenlijk toch wel weer klopt. Min of meer.

Vandaag publiceerde Timmerman een artikel met de titel De Hollanders achter de geheime Sinksensfoordeal. Wanneer je dat leest, denk je dat het eigenlijk Hollanders zijn die in het geheim deze deal beklonken hebben, of er op z’n minst stevig profijt uit trekken. Maar dat blijkt helemaal niet uit het artikel; Timmerman probeert het zelfs niet te suggereren. Er zijn een aantal mensen bij de deal betrokken die in vastgoed zitten, en via dat vastgoed zijn ze verbonden aan Hollanders die ook in vastgoed zitten. En ze hebben allemaal politieke connecties.

Daar komt het wel zo’n beetje op neer. Tja. Die titel klopt dus voor geen meter… tenzij… Ja, okay, zo kan je het óók lezen: de bewoners die de deal hebben gesloten kennen Hollanders, werken misschien zelfs voor Hollanders, dus op een bepaalde manier zitten die daar achter. Echt fout is die titel dus niet, maar wel hoogst misleidend. En het vervelende is dat Timmerman je dat keer op keer flikt.

Lees meer »