De betere herfstlectuur

Vergeet die ellendige Boekenbeurs! Liefhebbers van het betere misdaadverhaal kunnen vandaag hun hartje ophalen aan het nieuwe dossier op Apache. Georges Timmerman doet daar de hele historie over Abdelkader Belliraj nog eens uit de doeken, met extra aanvullingen en bronnenmateriaal. Spannend verhaal, goed geschreven, zorgvuldig gedocumenteerd… Prima spul.

Tussendoor passeren allerlei andere spektakels de revue, zoals de zaak-Mandelbaum en de Bende van Nijvel. Daar kan geen Pieter Aspe tegenop. Wij zullen de komende dagen dan ook met veel plezier de volgende hoofdstukken lezen, voor het knapperende haardvuur en met een groot glas blauwe Cuvée van de Keizer als gezelschap, terwijl buiten de gure stormwind raast. Wij kijken daar naar uit.

Toch moeten wij, na de lezing van hoofdstuk 1, De man met de baard, een kleine kanttekening maken. Timmerman schrijft:

Die samenwerking vond plaats in het kader van de Iran-Contra-affaire, een reeks geheime wapenleveranties door de VS en Israël aan tegenstanders van ayatollah Khomeini in Iran.

Helaas. De wapenleveringen gebeurden niet aan tegenstanders van Khomeini, maar aan het Iraanse regime zelf, waarvan Khomeini op dat moment de leider was. Lees meer »

Wacht het verwachte af

Domme, domme vakbonden. Achterlijke politieke wereld. Hoe konden ze nu niet op voorhand zien dat Ford Genk ging sluiten? De tekenen waren al lang duidelijk voor een doorgewinterde journalist als Bart Moerman. Achteraf toch.

Daar dient een kwaliteitskrant natuurlijk voor: achteraf construeren hoe het allemaal foutliep. Daar kan geen onderzoeksjournalistiek tegen op.

LINKS:

Ingenieus taalgebruik

Waarom blijven wij eigenlijk kranten lezen? Voor ons plezier alvast niet, want al dat onhandig gestuntel in onze moedertaal is soms om onnozel van te worden. Journalisten schijnen tegenwoordig te moeten kunnen filmen, fotograferen, monteren en twitteren, maar schrijven is er blijkbaar niet meer bij. Zo is het bijvoorbeeld bedroevend gesteld met beeldspraak in de Vlaamse pers.

Toch stuiten wij af en toe op hoopgevende signalen. Zo lazen wij onlangs ene Filip Van den Abeele, ingenieur, over de Italiaanse wetenschappers die de aardbeving in L’Aquila onoordeelkundig voorspeld hadden. Deze Van den Abeele brengt ons met een uitgestreken gezicht de volgende zinnen, in een stuk dat dus over aardbevingen gaat:

Lees meer »

Een deugddoende modderkuur

Wij kijken met veel plezier naar de modderschermutseling tussen PVDA+ en N-VA. Hopelijk ontaardt zij spoedig in een grootschalige modderoorlog. Tot voor kort vlogen linkse partijen vooral mekaar in de haren en rolden rechtse partijen liefst vechtend over straat met andere rechtse partijen. Maar in Antwerpen hebben de gemeenteraadsverkiezingen orde op zaken gesteld: daar krabben links en rechts mekaar weer lekker ouderwets de ogen uit.

PVDA+ en N-VA hebben allebei hun extremistische kantjes waarmee ze liever niet in het nieuws komen. Dus hoe steek je de ander beter stokken in de wielen dan door zijn zwarte bladzijden eens met een ferme schijnwerper te belichten? Die bladzijden lezen wij dan in de pers, prettig leesvoer is dat.

Lees meer »

Terroristen zaaien dood, verderf en verwarring

Zeven terreurverdachten opgepakt in Brussel! Dat lezen wij op allerlei websites. Terreur, dat is natuurlijk de specialiteit van moslims en die spreken, zoals geweten, Arabisch. Dat wordt dus lachen! Wij denken namelijk niet dat er in dit land één webredactie is die niet panikeert als er Arabische termen of namen moeten geschreven worden.

Schrijven ze deze keer Al-Qaeda, al-Qaida, al Qaeda, Al-Qaida, al-Qaeda, al Qaida, of al Qaeda? Misschien wel alQaïda? Wij presenteren u met aimabele graagte een kleine bloemlezing uit de verschillende versies van één persbericht van Belga.

Lees meer »

Leegte

Joël De Ceulaer heeft het in zijn televisie-column, die zich week na week als een woeste papierversnipperaar op zijn cv stort, over De Pfaffs en Astrid in Wonderland:

Wat ze vooral met elkaar gemeen hebben, is die leegte. […] Maar net zoals bij de Pfaffs gebeurt het nóóit ofte nimmer dat iemand in zo’n programma een zin uitspreekt die ergens over gaat.

Dat is als zeggen dat dubbel gefrituurde hamburgers weinig gezond blijken. Veel belangwekkender om te signaleren zou zijn dat appels en groentetaarten onze gezondheid schaden.

Niet de leegte van reality, wel die van de VRT-nieuwsdienst doet de kosmos koud en kil lijken.

LINKS:

Kwaliteitsgarantie gegarandeerd

Relletje, klein relletje maar hoor, over de Waalse cartoonist Pierre Kroll, want De Standaard heeft diens column over Bart De Wever geweigerd. Gelukkig bood toen De Morgen de column onderdak aan, zodat wij hem nu toch met volle teugen kunnen lezen. Dit tamelijk onbelangwekkend gebeuren ging gepaard met precies het diepgaande en intelligente debat dat je erbij kan verwachten.

Volgens Kroll was het weigeren van zijn column je reinste censuur. Kroll vond dat hij werd geweigerd omdat je in De Standaard geen kritiek mag hebben op Bart De Wever. Volgens De Standaard was het gewoon een slechte column en werd hij daarom geweigerd.

De redenering van De Standaard klinkt logisch, vinden wij. Want de column van Kroll is inderdaad slecht en slechte columns worden systematisch geweigerd bij De Standaard. Waar zou het naartoe gaan als De Standaard flauwe en nietszeggende columns zou beginnen publiceren, nietwaar.

Stel je voor wat je dan allemaal te lezen zou krijgen. Theodore Dalrymple, Bart De Wever, Peter De Lobel/Veerle Beel… Je moet er gewoon niet aan denken.

LINKS:

Bladspiegel

Karl van den Broeck doet geen poging om Koen Meulenaere na te bauwen, zelfs niet te parodiëren. Daarvoor ontbeert zijn tekst narratieve coherentie, goed klinkende bijnamen, vlotheid, concrete kritiek, speelsheid en logica. Bovendien komen sommige elementen eerder van een Plasky-redactie dan uit Knack. Bij wijze van rode draad een glas bijvullen met een Cuvee 3.128?

Hoe dan ook: een pastiche van een satirische column is… nu ja, te direct. Min plus min is plus.

Maar wat mij thans bezighoudt: welke weergaloze foltermethodes hebben ze bij Knack in hemelsnaam op het schap liggen, dat Van den Broeck er zó van heeft afgezien? Wie dacht dat Meulenaere bitter schrijft, blijft beter weg van deze chef Boeken.

Hier pijnigt deze zoon van een groot literator zijn hersens voor een nieuwe grap over iemands moeder.

LINKS:

Post hoc ergo propter hoc

LOG 20121002 19:46

Alles is rustig in het redactielokaal. Emile hangt achterover in een bureaustoel en probeert met zijn blote tenen zijn Remingtonmachine tot een artikel te overhalen. Het werk aan dit artikel vordert slechts langzaam, maar niet noodzakelijk langzamer dan anders en Emile lijkt er schik in te hebben.

Deze sfeer van rustige concentratie slaat echter snel om wanneer de deur met veel misbaar openslaat en Auguste probeert binnen te stormen. Hij wordt hierbij echter gehinderd door de Poëzie Prijs voor Pastiches op Parodieën, die bijzonder onpraktisch de doorgang blokkeert. Auguste komt hard in botsing met het knullig vormgegeven ding, struikelt, en sleept de Prijs mee in zijn val.

Auguste: “EMILE! Nondegodvermiljaarde! Wat doet die achterlijke prijs hier nog!?”
Emile: “Die staat daar maar tijdelijk, hoor.”
Auguste: “En waarom staat hij in het midden van de gang, vlak voor de deur!?”
Emile: “Tja… die mannen van FedEx hebben hem daar gezet. En Maurice is hem nog niet komen ophalen.”
Auguste: “Zorgt dat hij daar weggeraakt, knuppel! Ik breek bijna mijn nek. En wat erger zou zijn: deze twee flessen rosé, die zo goed samengaan met deze mooi nazomerende herfstdagen.”

Auguste krabbelt recht, klopt het stof van zijn kostuum en  zet zich aan de redactietafel. Emile haalt in de bijkeuken een kurkentrekker en twee glazen, en daar kan de redactievergadering alweer van start gaan.

Auguste: “Emile, uw uitzendingen stemmen mij zeer droevig.”
Emile: “Mij ook. Maar de deerniswekkende teloorgang van de media is nu eenmaal het thema van deze zender, dus we kunnen niet buiten een beetje pessimisme.”
Auguste: “Het gaat mij niet om de inhoud, oelewapper! Het gaat mij om uw luistercijfers!”
Emile: “Wat? Heb ik wéér teveel luisteraars? Ik zend nochtans vaak uit over versvoeten!”
Auguste: “Niet vaak genoeg, blijkbaar. Die uitzending over fact checking in De Morgen, bijvoorbeeld, was een dramatisch hoogtepunt in ons luisterbereik, Emile. Tot in Holland hebben ze erover getwitterd!”
Emile: “Ah, die uitzending. Ja, uitstekende radio was dat. Goed onderwerp, slim aangekaart, een aantal mooie vondsten… een prachtuitzending, ja ja. Ik was ook goed bij stem die dag.”
Auguste: “Een prachtuitzending!? Een rampuitzending die ons honderden, duizenden, wat zeg ik, miljoenen luisteraars heeft opgeleverd!!”
Emile: “Ja, maar dat was het waard, Auguste.”
Auguste: “Niets is mij zoveel luisteraars waar, Emile! Niets!!”
Emile: “Ha, dat dénkt ge, Auguste! Maar hebt gij sinds die uitzending De Morgen nog gelezen?”

Augustus zwijgt even, en schenkt de glazen rosé nog eens tot aan de rand vol. Hij kijkt Emile met misprijzen aan. Emile echter kijkt alleen naar de rosé en het psychologisch effect van Augustes intimiderende blik gaat hierdoor grotendeels verloren.

Auguste: “Emile, ik heb die prutsgazet nog nooit gelezen en ik ben ook niet van plan dat te doen zolang de Kommunistische Partij daar niet opnieuw de plak zwaait.”
Emile: “Als ge die prutsgazet wél had gelezen, had ge misschien opgemerkt dat bepaalde rubriek al een tijdje geleden geschrapt is. Meer bepaald nadat onze zender zich er mild kritisch over uitliet.”
Auguste: “Wat!?”
Emile: “Ja, sinds wij de Feitenchecker met de grond gelijk hebben gemaakt, lijkt het er sterk op dat De Morgen die rubriek heeft afgeschaft. ”
Auguste: “Dankzij uw uitzending?”
Emile: “Post hoc ergo propter hoc, Auguste! Dat is Latijn, dus dan is het waar.”
Auguste: “Jezus Maria Jozef. Ongelooflijk, dat stelletje bosapen heeft die onnozele rubriek afgeschaft. Dát stemt mij pas droevig.”
Emile: “Mij ook. Want ik was van plan in de toekomst wekelijks een uitzending aan te wijden aan die Feitenchecker.”
Auguste: “Nee, sukkel. Het stemt mij droevig omdat de vaderlandse pers er nog erger aan toe is dan gevreesd, als ze met uw uitzendingen rekening beginnen houden.”