De linkse bourgeois

Al zwijgen de overblijvers op de redactie van De Morgen in zo veel mogelijk talen over de rampzalige koers die de krant vaart, een aantal van haar journalisten schrijft nog steeds prijzenswaardige stukken.

Laten we, behalve pakweg Koen Vidal, niet te veel namen noemen van zulke exemplaren, maar liever inzoomen op een essay van Walter Pauli, dat dit weekend in Zeno stond. Ook Pauli blijft een meer dan uitstekende journalist en polemist: hij durft (vaak originele) stellingen te poneren en zijn nek uit te steken, en hij verdedigt zich op een eerlijke manier wanneer hij de wind van voren krijgt.

Zaterdag had hij het, naar aanleiding van de behoorlijk extreme reacties op zijn Standpunt tegen een nakend rookverbod, over de ‘nieuwe verbieders’, zeg maar de progressieve onverdraagzamen:Lees meer »

Vacature bij De Standaard

Om voor De Standaard te kunnen gaan werken, moet je een slimmerd zijn. Dat geldt zowel voor de ijdelste chef-Wetstraat als voor de nederigste eindredacteur want dommeriken, daar kunnen ze niets mee doen op De Standaard! Om de slimmerds er uit te kunnen halen, werft De Standaard creatief aan.

Deze vacature bijvoorbeeld, is op dit moment vermomd als pagina op DS Online. Het gaat om een eindredacteur met een specialisatie in interpunctie. Om te solliciteren stuur je gewoon de gecorrigeerde pagina in.

Wij beproefden alvast ons geluk, maar wensen natuurlijk ook alle andere sollicitanten van harte succes!Lees meer »

Premier, deuxième, troisième (etc.)

Als de aanstelling van een nieuwe regeringsleider en de installatie van twee nieuwe ministers pas na dik tien minuten aan bod komen in het belangrijkste journaal van het land, wat zegt dat dan over het verloop van premiers?

Zijn gangmaker Wilfried Martens was negenmaal premier, driemaal getrouwd en heeft, voor zover bekend, vijf kinderen. Leterme is goed op weg als acoliet, maar er is duidelijk nog werk aan de winkel.

 

 

Dure eden

Maar ik beloof plechtig dat wanneer dat [de ondergang van het Avondland] ooit een echte bedreiging wordt, deze krant op de barricaden zal staan om de verworvenheden van de verlichting en de democratie te verdedigen tegen een oprukkend godsdienstfanatisme.

Zo zweert Yves Desmet zonder verpinken in de weekendeditie van De Morgen. Maar wat zijn die eden van Desmet eigenlijk waard?

Tien jaar geleden had hij nog gezworen op de barricaden te springen voor de verworvenheden van de persvrijheid en de onafhankelijkheid van zijn redactie om ze te verdedigen tegen een oprukkend bedrijfsfanatisme. Maar heeft u hem gehoord toen het kruim van zijn redactie bij het grof huisvuil werd geplaatst?

Eindelijk: minder fouten in De Morgen

De eerste katern van De Morgen omvat vandaag een absoluut minimum aan fouten, en dat verdient een schouderklopje met een pluim die een bank vooruit mag.

Tussen de eerste acht pagina’s ontwaar ik er liefst vier waarop geen enkele journalistieke kemel staat, net zomin als een taal- of spelfout waar de eindredactie over keek of een visueel akkefietje van een overwerkte lay-outer uit de redactie.

Dat pagina’s vijf tot en met acht integraal zijn ingenomen door een schreeuwerig ‘publiredactioneel dossier’? Een kniesoor die daarover valt.

De promodienst van De Morgen doet ook maar zijn werk.

Een belachelijke nominatie

LOG 091117 17:49

Het is prettig druk op de redactie van Radio Plasky. Max, Maurice en Emile spelen aan de redactietafel een spelletje Puerto Rico en dat gaat gepaard met enthousiaste kreten als “Ik heb meer slaven nodig!” en “Ha, ik leg gewoon nóg een tabaksplantage aan!” Een fles Cubaanse rum draagt bij aan de vrolijke sfeer.

Tot de deur met een klap openslaat en Auguste Plasky binnendondert. Zijn gezicht staat op tropisch onweer, hij beent naar de redactietafel. Met een woeste zwaai veegt hij plantages, verwerkende nijverheid en handelsschepen in één klap van tafel.

Auguste: “Crisisvergadering, nu!”
Emile: “Maar er kwam net een nieuwe lading slaven binnen!”
Maurice: “Ik stond op het punt om een koffiebranderij te kopen!”
Max: “Mijn indigo-industrie begon net te renderen!”
Auguste: “Ten eerste weten jullie toch niets van economie. En ten tweede ziet onze zender zich geconfronteerd met de zwaarste crisis uit zijn bestaan! En nee, het gaat niet over onze dramatische luistercijfers.”
Max: “’Oei, ’t is precies écht ernstig.”
Maurice: “Jamaar, mijn koffiebranderij…”
Emile: “Shhht, Maurice. ’t Is écht ernstig.”

Lees meer »

Internationale uitstraling

Sinds een aantal weken wordt Suzy Menkes’ column op een bijzondere manier ingeleid in DM Magazine:

Suzy Menkes, ’s werelds meest invloedrijke modejournaliste, woont in Parijs. Haar columns verschijnen in The New York Times en de International Herald Tribune. En nu ook wekelijks in De Morgen Magazine.

Meer dan die inleiding hebben wij nooit gelezen, maar wat volgt kan nooit boeiender zijn dan die drie zinnetjes vol eigenwaan. Zij leiden ons tot interessante overpeinzingen.

Zo vroegen wij ons onlangs af: zou Rudy Collier weten dat de International Herald Tribune en de New York Times dezelfde krant zijn? En wat zou eigenlijk het ergste zijn: dat hij het niet of dat hij het wel weet?

Het Cartografisch Instituut van De Morgen

guineaEr zijn heel veel landen op de wereld. En behalve vermoedelijk Jef Lambrecht, weet niemand uit het hoofd waar die allemaal liggen. Daarom vinden wij het altijd verhelderend als er bij een artikel over een ver en vreemd land een kaartje staat. Dan weet je nog eens waarover je leest.

Neem nu het kaartje dat zaterdag in De Morgen stond bij een paginagroot artikel over Equatoriaal-Guinea. Dat artikel was netjes overgenomen uit The Independent, maar het kaartje hebben ze helemaal zelf gemaakt aan de Arduinkaai.

Het is er aan te zien.

Wees gerust: het ligt niet aan mij

Binnenkort, wanneer de media zijn gereanimeerd en Radio Plasky een volwaardige radiozender is, kunnen wij onze geringe energie voor een ander goed doel aanwenden.

Als het aan mij ligt, wordt dat de bellettrie. Een televisieprogramma over literatuur, gepresenteerd door één of meerdere Plasky’s, daar zitten minstens twaalf lezers en een snurkende recensent op te wachten.

Hadden schrijvers maar de ballen om, net als pakweg W.F. Hermans in vroeger tijden, beroerde presentatoren de mond te snoeren.
Hadden schrijvers maar de ballen om, net als pakweg W.F. Hermans in vroeger tijden, beroerde presentatoren de mond te snoeren.

En geen gezeur over de autobiografische grondslag van romans en gedichten, geen interviewers die niet zowat alle boeken van de aanwezige auteur hebben gelezen, geen vragen die beginnen met “ik kan het zelf niet goed benoemen, maar ik heb het gevoel dat…”, geen halfbakken vragenlijstje dat prevaleert op het luisteren naar het antwoord, geen programma dat blijft steken in de goede bedoelingen, geen schreeuwerige decors, geen format dat te veel interactie tussen twee auteurs fnuikt…Lees meer »

Hopeloos, niet ernstig

18 En Jezus zeide tot hen die zich rond hem verzameld hadden: Een man had een tuin met prachtige bomen en bloemen van alle kleuren. 19 Op een dag besloot hij de hand aan de ploeg te slaan, en hij richtte elke boom te gronde, verwoestte de kleinste plant. Jaren later, toen het onkruid zich van de tuin meester had gemaakt en man noch vrouw zich er durfde te roeren, zei de man: 20 Laat ik nu een prachtige boom planten, en bloemen van alle kleuren. Maar de boom groeide niet, en de bloemen bloeiden niet. 21 Toen besefte hij dat hij zelf van zijn tuin een woestenij had gemaakt en dat hij nooit meer op eigen kracht zulke bomen en zulke bloemen kon doen wassen en hij wierp zich in de aarde van zijn verschraalde tuin.
(Mt 29, 18-21)

Deze parabel echode gisterochtend in mijn hoofd bij het aanhoren van Siegfried Bracke over zijn nieuwe nieuwsprogramma.

Lees meer »