De betere boycot

Toch dat stuk van Brecht Decaestecker over adblockers maar eens gelezen. Een adblocker is een stukje software dat je in je browser installeert, en dat maakt dat je geen advertenties meer te zien krijgt wanneer je websites bezoekt.

Handig, vindt u, maar Decaestecker vindt het problematisch. Hij beweert bovendien dat het met adblockers helemaal anders is dan met het overslaan van reclame op radio of tv, hoewel hij slechts de klaagzang van radio- en tv-makers nabauwt. Lees meer »

Advertenties

Opiniëren of geopinieerd worden

Weet u dat er een tijd was dat wij voor Bart Sturtewagen enige sympathie opbrachten? Dat was omdat wij hem verwarden met Bart Dobbelaere, van dezelfde krant, die af en toe aardige dingen deed op Radio 1. Die tijd van verwarring ligt ver achter ons; van enige sympathie voor Sturtewagen is sedert lang geen sprake meer. Wel brengen wij enig medelijden op voor de man, die op een post zit die duidelijk te hoog gegrepen is voor hem.

Want wat mogen wij verwachten van een opiniërend hoofdredacteur, een man die dagelijks mee de publieke opinie in Vlaanderen aanstuurt, of althans die ambitie heeft? In de eerste plaats dat hij die lachwekkende titel afschaft, natuurlijk. En verder: een zekere morele autoriteit, een zekere intellectuele scherpte, een zeker schrijftalent. Maar in zijn laatste opiniestuk blijkt Sturtewagen moreel hypocriet en intellectueel zwakbegaafd. Goed geschreven was het ook al niet.

Lees meer »

De badge is goed

Het werkloosheidsdossier is al complex en belastend genoeg zonder dat we er ook nog eens op hoge toon overbodige discussies aan toevoegen. Op vraag van de gemeenten waar erg veel werklozen wonen, heeft de regering een draaiboek opgesteld. Dat is nodig voor het stroomlijnen van de aanpak die heel wat gemeentebesturen voor een grote uitdaging stelt.

Een onderdeel dat daarbij buitengewone aandacht krijgt, is de badge die alle werklozen zullen krijgen en die ze geacht worden altijd bij zich te hebben. Die identificatieplicht associëren met de verplichting de Jodenster te dragen, is kwalijk. Uit hoofde van de efficiëntie van het veiligheidsbeleid is het niet buitensporig de betrokkenen te vragen de badge zichtbaar te dragen. Dat is herkenbaar voor iedereen die wel eens een normaal beveiligd bedrijf heeft bezocht.

De badge maakt de bezitters ervan niet tot paria’s, dat waren ze al van de dag dat ze hun werk verloren. Integendeel, het document houdt een eerste vorm van erkenning in en bekleedt hen met rechten die ze voorheen niet bezaten. Doordat de badge het gemakkelijker maakt om eventueel misbruik van de geboden rechten te controleren, beschermt hij de dragers tegen voortdurende verdachtmaking. Hij maakt hen het leven, dat geenszins een pretje is, ietwat gemakkelijker.

Het besturen van een grote groep werklozen, van wie een deel recht op een uitkering heeft, maar een deel ook niet, vereist een aparte aanpak. Rechten en vrijheden moeten worden gevrijwaard, maar de toestand moet ook beheersbaar blijven. Dat is in het belang van de werklozen, maar ook van de fatsoenlijke burgers waarvoor ze, hoe dan ook, een bron van verstoring van het gewone leven betekenen.

Wie het echt goed voorheeft met het lot van deze werklozen, denkt best twee keer na alvorens nodeloze debatten op gang te trekken in een toonaard die de onvermijdelijke tegenstellingen alleen maar vergroot. Spanningen rond hun verblijf in dorpen en steden zijn niet verwonderlijk, ze zijn vanzelfsprekend. Het is een permanente opdracht om ze in de hand te houden. Dat lukt hier voorlopig aanzienlijk beter dan in sommige buurlanden. Laten we dat zo houden.

Niets is makkelijker dan een ontwrichtende toestand door polarisering verder te doen verzieken. Dapper over de badge tweeten kost weinig engagement. Wie echt iets wil doen voor een medemens die zo’n document draagt, kan er gewoon eens mee gaan praten.

LINKS:

Ideologische strijd op het scherpst van de snee!

Wij hebben altijd vermoed dat Mia katholiek is. Daarvoor bestaan meerdere aanwijzingen. Zo schreef Mia al voor De Standaard toen die krant nog AVV-VVK op het titelblad voerde. Wij herinneren ons ook dat zij enkele maanden in loondienst van CD&V was, zij het vooral tijdens een zomerreces. En ze heeft ook eens een Te Deum verslagen, geloven wij.

Dat zijn allemaal maar vage aanwijzingen, zal u correct aanvoeren. Jawel, maar vandaag lazen wij in De Standaard een opiniestuk dat onweerlegbaar bewijsmateriaal aanlevert. Lees meer »

De ene hoofdredacteur en de andere

Laten we het ons eens gemakkelijk maken, en u gewoon twee artikeltjes aanraden.

Het eerste is van de hand van Bart Sturtewagen, opiniërend hoofdredacteur van De Standaard. Hij maakt voor u een geopolitieke analyse van de laatste ontwikkelingen in Syrië.

Ons favoriete fragment:

Dat niemand de move [van Rusland, om daadwerkelijk te bombarderen] had zien aankomen, toont aan hoe weinig de buitenwereld snapt van de Russische plannen en van de driestheid waarmee Poetin bereid is ze tot uitvoering te brengen.

(Nee, de buitenwereld snapt er niets van. Behalve Bart Sturtewagen natuurlijk, die snapt het wel. Als opiniërend hoofdredacteur is hij gelukkig zo genereus om zijn helder verlichte inzichten met ons te delen. Duizendmaal dank!)

Over naar het volgende artikel. Het is van de hand van David Rothkopf, directeur-hoofdredacteur van Foreign Policy. Hij maakt voor u een geopolitieke analyse van de laatste ontwikkelingen in Syrië.

Ons favoriete fragment:

[I]t seems likely that the Russian-Iranian gambit will work. They will get what they want, and the world, including Obama, will declare it a victory.

Zoek de zeventig verschillen!