Dat belastingsgeld toch

Hoeveel edities van een dagblad verschijnen er per jaar? Laat ons een beetje in het wilde weg rekenen: een dikke 300. Er zijn 52 krantloze zondagen in een jaar, en dan nog Pinksteren, Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemel-opgenomen en nog wat willekeurige feestdagen zonder krant — we zullen er met 300 niet al te ver naast zitten.

Hoeveel abonnees heeft De Standaard? Daarvoor moeten we niet gokken, dat vertelt ons het Centrum voor Informatie over de Media. In 2009 verkocht De Standaard bijna 62.000 abonnementen. Dat zijn dus 18.600.000 De Standaarden die in 2009 met een abonnement en dus via de post bezorgd werden.

Welk bedrag krijgt bpost daarvoor, dat het dus niet aan De Standaard moet factureren? De Belgische staat sponsort de dagbladuitgevers met 0,88 euro per krant die bpost mag bussen. 0,88 is opnieuw een beetje een gok, want niemand wil transparantie verschaffen over die staatssteun. Apache.be probeert er iets aan te doen, maar dat valt nog niet mee.

Lees meer »

Advertenties

Een vreemd weerhoren

Het gebeurt niet vaak dat wij naar andere radiozenders luisteren, want als onze hoofdredacteur ons zou betrappen zou er wat zwaaien. Maar daarnet gebeurde het tamelijk per ongeluk toch, toen wij het gebruikte tafellinnen op kleur en wasregime sorteerden. Radio 1 bracht ons Lieven Vandenhaute, en die bracht ons Nieuwe feiten. Actualiteit in de marge, in de marge van de actualiteit, zoiets moet het concept van het programma zijn.

Het was van in zijn tijd bij Studio Brussel geleden dat wij Vandenhaute nog gehoord hadden. Vandenhaute was toen een verschrikkelijke verschrikking. Van zijn hyperactieve taalgebruik gingen de haren in onze nek overeind staan. Niet omdat het niet naturel zou zijn, maar juist omdat je van een type als Vandenhaute kan verwachten dat het bij hem wél naturel is.

Vreemd genoeg klonk hij daarnet in ons redactielokaal volstrekt uitstaanbaar en soms zelfs aangenaam. Dit kan slechts twee dingen betekenen: op al die jaren is ofwel Vandenhaute ouder geworden, ofwel zijn wijzelf ouder geworden.

Een foto van hem bekijken volstaat echter om de oude aversie weer op te roepen.

Dromen zijn bedrog

Zouden wij blijven werken als wij het Groot Lot wonnen? De verleiding is groot om ‘ja’ te zeggen, omdat wij het best naar onze zin hebben bij onze werkgever en ook omdat het van een robuust arbeidsethos zou getuigen. Maar het zou grof gelogen zijn.

Waarom immers zouden wij blijven wegkwijnen op een kantoor in Brussel, wanneer wij restaurants in Rome, musea in Sint-Petersburg en eilanden in de Stille Oceaan zouden kunnen bezoeken? Nee, geen twijfel mogelijk:  natuurlijk zouden wij niet blijven werken.

Wel hebben wij lang getwijfeld over wat wij na ons ontslag dan met al dat geld zouden aanvangen. Villa’s in Hollywood en exclusieve sportwagens zeggen ons weinig. We zouden iemand laten komen om onze overhemden te strijken. Maar verder? Lang getwijfeld.

Niet meer, echter, sinds het fantastische Dreams van Seb Lester ons onder ogen kwam. Sindsdien weten wij: wonnen wij het Groot Lot, we kochten ons weer arm aan typografische extravaganties. Dreams eerst, en uiteraard de glanzende versie op het Mirri-papier.

Eén puntje van kritiek slechts: de afmetingen van de print zijn niet in overeenstemming met de grootsheid van het ontwerp.