Het gaat niet goed met Vlaanderen

De onheilstijdingen moeten niet altijd over Europa gaan. Laat het ons eens over mijn geliefde Vlaanderen hebben: daar gaat het ook niet bijster goed. Gek is dat, de N-VA zit in de Vlaamse regering, je zou toch denken dat alles dan op rolletjes loopt. Maar dat klopt dus niet.

Onlangs was ik in Grimbergen. Voor een begrafenis. Ik zeg het erbij, zodat u niet denkt dat u moet lachen omdat een Plasky te Grimbergen vertoefde. En het was op die somber gestemde ochtend in Grimbergen dat het me plots daagde: het gaat niet goed met Vlaanderen.

Grimbergen ligt net ten noorden van Brussel. Zoals u weet is dat een gevaarlijk gebied voor het Vlaams karakter der Vlaamse gemeentes. De Franstaligheid ligt er overal op de loer en allochtonen uit Brussel zijn nooit veraf. Daarom zijn de Grimbergenaars waakzaam.

© Pieter Fannes - Flanders explained to Foreigners - Nest Soiler 1

Lees meer »

Advertenties

De domheid van enkelingen

Een beroemd boek gelezen hebben dat anderen niet lazen, dat staat lekker intellectueel. Als de ander de fout maakt om de autoriteit van het werk te erkennen, heb je bovendien een gezagsargument waar mokerslagen mee uitgedeeld kunnen worden. Een fijne retorische truuk waar ook het imago beter van wordt – wie zou hem niet toepassen?

Helaas blijkt dat de mensen die zich graag van deze techniek bedienen het beroemde boek meestal schandalig misinterpreteren, al dan niet moedwillig. Een goed voorbeeld is de Vlaamse huis-, tuin- en achterkeukenfilosoof Johan Sanctorum, die in zijn hoogdravende essaytjes graag bewijst dat hij van Darwins concept the survival of the fittest geen bal begrepen heeft. Maar wie leest nu ook Johan Sanctorum, nietwaar.

Nemen wij daarom een ander voorbeeld: the wisdom of the crowds. Lees meer »

Evenwicht moet er zijn

De Britse krant The Guardian publiceerde begin deze week een lijstje met de tien nummers die volgens journalist Andrew Khan de geschiedenis van de Belgische popmuziek samenvatten. Een buitenlandse krant die iets over België schrijft, dat is natuurlijk gesneden koek voor de binnenlandse kranten. Lang wachten was het niet op de cultuurredactie van De Standaard:

The Guardian focust deze week op de Belgische muziekwereld. In de eerste aflevering van ‘Sounds of Belgium’ vat de Britse krant de Belgische muziekgeschiedenis samen in tien nummers. Daar zitten opvallend veel Franstalige nummers bij, waaronder ook liedjes die bij Vlamingen weinig bekend zijn. […] Bij de cultuurredactie van deze krant werd de keuze van The Guardian op gefrons onthaald. Daarom maakten we een eigen lijstje op met de tien artiesten die hun stempel op de Belgische popgeschiedenis hebben gedrukt.

In het lijstje van Andrew Khan kan je inderdaad zeven artiesten als Franstalig bestempelen en dat respecteert de bij wet vastgelegde taalevenwichten in dit land natuurlijk niet. Goed dus, dat De Standaard daar een eigen, beter uitgebalanceerde, superieure lijst tegenover stelt. Met één Franstalige artiest.

Een Franstalige die zichzelf toch Vlaming noemde. Een kaakslag!

LINKS:

Aan Kaat

Zou het werkelijk waar zijn, wat luisteraar Bart weinig elegant suggereerde? Zou Kaat, onze favoriete eindredactrice, ontslapen zijn? Inderdaad zijn enkele groteske fouten in de laatste uitzendingen niet onbarmhartig gecorrigeerd. Onze hoofdredacteur is er niet gerust in.

Indien Kaat werkelijk niet meer onder ons toeft, willen wij haar graag een laatste eer bewijzen. Indien zij slechts besloten heeft onze zender links te laten liggen, willen wij haar graag terughalen met een ode. Hier volgt dus een in memoriam/lofdicht voor Kaat.

Lees meer »

Aan de toekomstige interviewers van Peter Vandermeersch

Vandaag is Peter Vandermeersch net zo beroemd in Nederland als in Vlaanderen. En net zoals in Vlaanderen is er dus ook in Nederland op televisie geen spelprogramma of talkshow meer te bekijken waarin de zorgvuldig nonchalant gecoiffeerde kop van de hoofdredacteur van NRC Handelsblad niet opduikt.

Vandermeersch zit maar om één reden in al die uitzendingen: als marketing voor zijn krant. Dat is hem gegund. Maar marketing verkoopt zichzelf nooit als marketing en daarom brengt Vandermeersch telkens met een uitgestreken gezicht het verhaaltje over zijn brandende passie voor de krantenjournalistiek. En hij komt er telkens mee weg.

Onlangs draafde hij op in Room for Discussion. Het interview zou een uur duren, er was geen voorgesprek en er was, veronderstellen we, ruimte voor discussie: een uitstekende gelegenheid om de oppermarketeer eens flink op de rooster te leggen.

Lees meer »