De Standaard: onverantwoord amusant

“Wat denk je hiervan: Overlevenden Gellingen aan hun lot overgelaten.

“Hmm, ik weet het niet. Dat klinkt zo omslachtig. Misschien beter iets als Slachtoffers gasramp tweemaal de dupe.”

“Of deze: Koude douche voor slachtoffers gasramp.”

Geen hulp in de pijplijn voor slachtoffers gasramp!”

Overlevenden Gellingen op hete kolen!”

Algemene hilariteit op de redactie. Zelfs de algemeen hoofdredacteur komt even een kijkje nemen.

“Ja, geweldig! Of zou het iets te cynisch zijn… Peter, wat denk jij, hoeveel humor kunnen onze lezers aan?”

“Even kijken… Zwak dat toch maar wat af tot Slachtoffers Gellingen nog steeds in de kou, dan kan het nog lijken alsof we de grap per ongeluk hebben gemaakt.”

“Je kan wel ’s gelijk hebben. Anders word je weer voor lolbroek uitgemaakt op Radio Plasky…”

Exit Peter, mokkend maar tevreden met de puike titel.

Advertenties

De krant is fout, leve de krant!

In Limburg treurt men, want de Hasseltse deelnemers aan de televisiehype ‘Mijn restaurant’ moesten het in extremis afleggen tegen de Leuvenaars. Volgens sommigen zou dat te maken hebben met het verkeerde televotingnummer dat in de Het Belang van Limburg zou hebben gestaan, maar niet iedereen lijkt het daarmee eens te zijn.

Vergelijk:

De krant Het Belang van Limburg krijgt vandaag kritiek omdat ze in de krant van donderdag een fout nummer hebben gepubliceerd voor de finale van ‘Mijn Restaurant’.* Die kritiek blijkt nu onterecht.

De krant had het 0905-nummer overgenomen waarmee Exquisa moest strijden in de halve finale (0905 53 002).

VTM besliste om dat nummer voor de finale te veranderen in 0905 53 001.

Overal duiken nu berichten dat het foute nummer in de krant Exquisa de das heeft omgedaan maar dat wordt door de woordvoerder van VTM ontkend: “Op de laatste dag, donderdag, is er geen enkel afwijkend stemgedrag geweest. De verhoudingen bleven dezelfde met die van de dagen voordien.”

Het Belang van Limburg drukte in de krant van gisteren het telefoonnummer af waarnaar fans van Exquisa konden bellen. Maar het nummer dat voor Hasselt gebeld moest worden, eindigde in de krant op 2, terwijl dat eigenlijk 1 moest zijn. Bellers die zich op de informatie van de krant baseerden, gaven hun stem dus in extremis aan Leuven.

De krant blunderde ’s avonds trouwens nog een tweede keer. Zes minuten voor het verdict viel, verstuurde ze in een sms al het nieuws dat Jelle en Micheline van D’Hoogeschool gewonnen hadden. Vandaar allicht de beduusde blikken bij de twee Limburgse meisjes net voor de bekendmaking van de winnaar.

Welk fragment zou uit Het Belang van Limburg komen?

*Let vooral niet op de abominabele zinsconstructie, de foutieve werkwoordsvorm (tijd en getal) en de onnodige herhaling.

Bescheidenheid bij De Morgen

Ze mikken bij De Morgen niet al te hoog. Bescheidenheid is eigen aan de krant, zeggen sommigen. Anderen noemen het luiheid of nonchalance. Hoe dan ook, niet enkel het beste is goed genoeg voor De Morgen. Alleen is het natuurlijk niet de bedoeling dat de lezer dat ook weet.

De lezer wordt dus licht om de tuin geleid met subtiele suggesties. Over de winnaar van de Sabam Photo Award schrijft De Morgen:

Het beeld van een RTBF-journalist die een hond interviewt, heeft De Morgen-fotograaf Jimmy Kets een Sabam Photo Award opgeleverd. Die wedstrijd bekroont de meest humoristische foto van het voorbije jaar. Het beeld dateert uit de zomer van 2007 en is genomen voor de poorten van Hertoginnedal, waar de formatiegesprekken plaatsvonden.

Als u dat leest, denkt u: hoera voor Jimmy Kets! Hij heeft de Sabam Photo Award 2007 gewonnen!

Wij weten echter beter, wij kennen de truken van De Morgen, en daarom controleren wij even wat Sabam zelf verkondigt op haar website:

De jury, onder voorzitterschap van de humorist Bert Van Der Cruyssen, alias Bert Kruismans, kende de SABAM PHOTO AWARD (waarde : 2.000 €) toe aan Didier LEBRUN voor zijn foto « IKEA ou Orange Bleu ». De 2e prijs (waarde : 1.000 €) ging naar François WALSCHAERTS voor zijn foto « J’en fais quoi de la chaussure ? ». De 3e prijs (waarde : 500 €) viel te beurt aan Jimmy KETS voor zijn foto « Journalisten hebben hondenjob aan Hertoginnedal ».

Hoera dus, voor Didier Lebrun! Hij heeft de Sabam Photo Award 2007 gewonnen!

Sorry Jimmy, jij hebt de pech voor een krant te werken die de derde prijs niet goed genoeg vindt. Die het een beetje genant vindt dat je maar brons hebt, in plaats van goud. Die het dan nodig vindt haar lezers daarover wat op de mouw te spelden.

Troost je, Jimmy. Eigenlijk vonden wij jouw foto grappiger dan die van Lebrun. Wij kunnen je er geen 2.000 euro voor geven, maar misschien ben je al blij dat wij de derde plaats wél een puike prestatie vinden.

Onthoofd?

Vanochtend bereikte het nieuws dat Diane Odell, een Amerikaanse vrouw die al 58 jaar in een ijzeren long zit, overleden is. Er was een stroomonderbreking, en die heeft Diane niet overleefd. Maar dat is geen reden, HLN, om haar hoofd alvast van de foto te knippen:

Wanneer u even doorklikt kom het gelukkig wel weer goed. Met de foto.

Wat me er aan doet denken: hebben zo’n dingen eigenlijk geen noodgenerator?

Dichten voor de middenstand

Wij blijven er van gespaard, maar in Nederland hebben ze wél prijs. Daar beschikten ze over voldoende talent om zich voor het EK voetbal te kwalificeren en dat de gehele bevolking er binnenkort collectief door het lint gaat. In Nederland manifesteert zich dat in monochroom oranje waanzin.

Gespecialiseerd hierin, zo signaliseert Rob van Erkelens in De Groene Amsterdammer, is de lokale middenstand. Die ruikt een buitenkansje om fans allerlei rommel aan te smeren door er snel een EK-tintje aan te geven. Het hele nationale team moet er daarbij aan geloven. Van Erkelens voorspelt een apocalyps:

Spullen. EK-spullen. Nu te koop. Bestel!

De Kuyt Fluit. Om aan te moedigen.
Van Basten Kwasten. Om alles te verven in je favoriete kleur.
De Van der Vaart Amandeltaart. Voor in de rust. Leuk voor moeder de vrouw.
De Van Bronckhorst Ronkworst. Iets hartigs voor erbij.
Bouma Kauwsla. Iets groens voor de afwisseling. Lekker gezond.
De Ooijer Overgooier. Een sportief kledingstuk.

En zo passeert de hele oranje ploeg de revue bij van Erkelens, behalve twee:

Alleen van Vennegoor of Hesselink is er nog niks.

Dat vond ik zo treurig voor Vennegoor en Hesselink. Daarom bedacht ik alvast:

De Hesselink Hennepvink. De voetbalvogel. Fluit beter dan de scheids.

Maar wat voor Vennegoor? Daar ben ik ook nog niet uit.

Exclusief: prins Filip antwoordt

Als een programma van de VRT-nieuwsdienst als ‘exclusief’ wordt aangekondigd, houdt de familie Plasky haar hart vast. Als dat programma dan nog eens een ‘exclusieve’ voorbeschouwing krijgt in De Morgen, kunnen de cardiopillen nooit dicht genoeg staan.

Gisteren moest De Morgen helaas weer een mediabijlage vullen en interviewde ze daarvoor, volledig ten einde raad, Kris Hoflack en Wim De Vilder over hun extra Koppen-editie over Prins Filip. Het programma wordt volgende week pas uitgezonden, maar dat het als verpilling van zendtijd niet zal moeten onderdoen voor het testbeeld in primetime is nu al duidelijk. Dat blijkt al uit de titel van het artikel: “Het was géén charme-interview”. Zo cynisch zijn ze bij De Morgen wel.

De uitgebreide reportage zal Prins Filip volgen tijdens zijn “professionele bezigheden”, maar geen nood, want “er wordt (…) ook aandacht besteed aan het privéleven van de prins”. Kris Hoflack, die nooit om een Dag Allemaal-uitspraak verlegen zit, belooft ons een “prins Filip zoals je hem nog nooit zag.”

De door de koninginnefan Jan Becaus gemaakte reportage over Paola indachtig, beseffen Kris en Wim echter ook wel dat zoiets slecht overkomt bij kijkers en misschien zelfs enkele collega’s die iets anders verwachten van de nieuwsdienst dan beelden van Filip met de kinderen, Filip met het vrouwtje, Filip peutert in zijn neus en Filip knipt een lint door. De Vilder noemt het daarom maar snel “een volwaardig journalistiek werk”, en dit om de eenvoudige reden dat het “een programma van de nieuwsdienst” is. Mja.

Een opgetogen Kris Hoflack voegt eraan toe dat Wim De Vilder een exclusief interview van liefst een halfuur mocht houden met de prins. “Alles wat we wilden vragen mochten we vragen,” lacht hij breed. Of ja, bijna alles: “Geen politieke vragen dus.” Waarover het dan wel gaat? “Is de prins bezorgd over de verhouding tussen Vlamingen en Franstaligen? Denkt hij dat België over twintig jaar nog bestaat? En: wil hij wel koning worden?” De Vilder spreekt over “kritische vragen, vragen die er iets toe doen”, maar als het zich tot dit soort enquête-vragen beperkt, zal de journalistiek ver te zoeken zijn. Beste Wim en Kris, als dit programma een volwaardig journalistiek werk was, dan ging het over politiek, over economie, desnoods over recente geschiedenis en met een beetje inbeelding zou zelfs Filips mening over het werk van zijn vader erbij kunnen. De vragen die hierboven worden opgesomd behoren daarentegen tot het gebied van de emo-tripperij, helderziendheid en obligate nummertjes.

Het verdict van het charme-interview, afgenomen door de charmante Wim De Vilder, is trouwens al gevallen, in strikt journalistieke termen: “Hij is een vriendelijke, minzame man. Bovendien is hij de best opgeleide troonopvolger die België ooit heeft gekend,” aldus Hoflack, die meteen de resultaten van zijn vergelijkende studie over alle Belgische troonopvolgers sinds Leopold II bekendmaakt.

Omdat u op donderdagavond wel iets beters te doen heeft dan naar Eén te kijken, schenken we hier de antwoorden van prins Filip op de kritische vragen van een schalks kijkende Wim De Vilder gratis weg.

Beste prins Filip, bent u bezorgd over de verhouding tussen Vlamingen en Franstaligen?

Weet u, mijnheer De Vilder, het is niet de eerste keer dat Vlamingen en Franstaligen elkaar niet helemaal begrijpen. Dat moet ook niet, het is in de beste huwelijken zo dat er soms ruzie is. Maar het is waar dat ik de laatste jaren een tendens van polarisering ontwaar. Ik raad alle politici, in noord en zuid, aan om goed naar elkaar te luisteren en niet alleen maar aan zichzelf te denken. We zijn toch allemaal mensen, nietwaar? (fijn lachje, van zowel Filip als Wim)

Maar prins, denkt u dat België binnen twintig jaar nog wel bestaat? (Wim kijkt bezorgd)

Ja natuurlijk, anders ben ik werkloos. (lacht; Wim ontspant) Maar ernstig nu: indien Vlamingen en Franstaligen hun best blijven doen om elkaar te begrijpen, dan zie ik de toekomst niet somber in. Wij hebben een gemeenschappelijk doel. Er zal altijd een harde kern blijven die België liever kapot ziet gaan, maar met zulke mensen kunnen we geen rekening houden. En er zijn bovendien nog altijd veel meer Belgen die hun natie voor altijd in het hart dragen.

Zal u graag koning worden, Filip?

(zucht lichtjes vermoeid) De vraag is niet of ik het graag word, de vraag is of ik het goed zal zijn. Maar ik heb er vertrouwen in dat ik de weg van mijn vader, die steeds een goede koning is geweest, en van mijn oncle, die voor mij een soort mentor is geweest, zal kunnen blijven bewandelen. Als ik het even goed zal doen als zij, al is het in andere omstandigheden, dan zal ik tevreden zijn over mijn koningschap. Er blijven ook nog zo veel uitdagingen op ons wachten, dus uiteindelijk kan u wel zeggen dat ik er zin in heb, ja. Ik zal met fierheid en toewijding koning der Belgen worden, Wim.

Als ik dan maar jouw prins mag zijn, Filip…

En nu terug over naar het échte journalistieke werk, jongens.