De Standaard: onverantwoord amusant

“Wat denk je hiervan: Overlevenden Gellingen aan hun lot overgelaten.

“Hmm, ik weet het niet. Dat klinkt zo omslachtig. Misschien beter iets als Slachtoffers gasramp tweemaal de dupe.”

“Of deze: Koude douche voor slachtoffers gasramp.”

Geen hulp in de pijplijn voor slachtoffers gasramp!”

Overlevenden Gellingen op hete kolen!”

Algemene hilariteit op de redactie. Zelfs de algemeen hoofdredacteur komt even een kijkje nemen.

“Ja, geweldig! Of zou het iets te cynisch zijn… Peter, wat denk jij, hoeveel humor kunnen onze lezers aan?”

“Even kijken… Zwak dat toch maar wat af tot Slachtoffers Gellingen nog steeds in de kou, dan kan het nog lijken alsof we de grap per ongeluk hebben gemaakt.”

“Je kan wel ’s gelijk hebben. Anders word je weer voor lolbroek uitgemaakt op Radio Plasky…”

Exit Peter, mokkend maar tevreden met de puike titel.

De krant is fout, leve de krant!

In Limburg treurt men, want de Hasseltse deelnemers aan de televisiehype ‘Mijn restaurant’ moesten het in extremis afleggen tegen de Leuvenaars. Volgens sommigen zou dat te maken hebben met het verkeerde televotingnummer dat in de Het Belang van Limburg zou hebben gestaan, maar niet iedereen lijkt het daarmee eens te zijn.

Vergelijk:

De krant Het Belang van Limburg krijgt vandaag kritiek omdat ze in de krant van donderdag een fout nummer hebben gepubliceerd voor de finale van ‘Mijn Restaurant’.* Die kritiek blijkt nu onterecht.

De krant had het 0905-nummer overgenomen waarmee Exquisa moest strijden in de halve finale (0905 53 002).

VTM besliste om dat nummer voor de finale te veranderen in 0905 53 001.

Overal duiken nu berichten dat het foute nummer in de krant Exquisa de das heeft omgedaan maar dat wordt door de woordvoerder van VTM ontkend: “Op de laatste dag, donderdag, is er geen enkel afwijkend stemgedrag geweest. De verhoudingen bleven dezelfde met die van de dagen voordien.”

Het Belang van Limburg drukte in de krant van gisteren het telefoonnummer af waarnaar fans van Exquisa konden bellen. Maar het nummer dat voor Hasselt gebeld moest worden, eindigde in de krant op 2, terwijl dat eigenlijk 1 moest zijn. Bellers die zich op de informatie van de krant baseerden, gaven hun stem dus in extremis aan Leuven.

De krant blunderde ’s avonds trouwens nog een tweede keer. Zes minuten voor het verdict viel, verstuurde ze in een sms al het nieuws dat Jelle en Micheline van D’Hoogeschool gewonnen hadden. Vandaar allicht de beduusde blikken bij de twee Limburgse meisjes net voor de bekendmaking van de winnaar.

Welk fragment zou uit Het Belang van Limburg komen?

*Let vooral niet op de abominabele zinsconstructie, de foutieve werkwoordsvorm (tijd en getal) en de onnodige herhaling.

Bescheidenheid bij De Morgen

Ze mikken bij De Morgen niet al te hoog. Bescheidenheid is eigen aan de krant, zeggen sommigen. Anderen noemen het luiheid of nonchalance. Hoe dan ook, niet enkel het beste is goed genoeg voor De Morgen. Alleen is het natuurlijk niet de bedoeling dat de lezer dat ook weet.

De lezer wordt dus licht om de tuin geleid met subtiele suggesties. Over de winnaar van de Sabam Photo Award schrijft De Morgen:

Het beeld van een RTBF-journalist die een hond interviewt, heeft De Morgen-fotograaf Jimmy Kets een Sabam Photo Award opgeleverd. Die wedstrijd bekroont de meest humoristische foto van het voorbije jaar. Het beeld dateert uit de zomer van 2007 en is genomen voor de poorten van Hertoginnedal, waar de formatiegesprekken plaatsvonden.

Als u dat leest, denkt u: hoera voor Jimmy Kets! Hij heeft de Sabam Photo Award 2007 gewonnen!

Wij weten echter beter, wij kennen de truken van De Morgen, en daarom controleren wij even wat Sabam zelf verkondigt op haar website:

De jury, onder voorzitterschap van de humorist Bert Van Der Cruyssen, alias Bert Kruismans, kende de SABAM PHOTO AWARD (waarde : 2.000 €) toe aan Didier LEBRUN voor zijn foto « IKEA ou Orange Bleu ». De 2e prijs (waarde : 1.000 €) ging naar François WALSCHAERTS voor zijn foto « J’en fais quoi de la chaussure ? ». De 3e prijs (waarde : 500 €) viel te beurt aan Jimmy KETS voor zijn foto « Journalisten hebben hondenjob aan Hertoginnedal ».

Hoera dus, voor Didier Lebrun! Hij heeft de Sabam Photo Award 2007 gewonnen!

Sorry Jimmy, jij hebt de pech voor een krant te werken die de derde prijs niet goed genoeg vindt. Die het een beetje genant vindt dat je maar brons hebt, in plaats van goud. Die het dan nodig vindt haar lezers daarover wat op de mouw te spelden.

Troost je, Jimmy. Eigenlijk vonden wij jouw foto grappiger dan die van Lebrun. Wij kunnen je er geen 2.000 euro voor geven, maar misschien ben je al blij dat wij de derde plaats wél een puike prestatie vinden.

Onthoofd?

Vanochtend bereikte het nieuws dat Diane Odell, een Amerikaanse vrouw die al 58 jaar in een ijzeren long zit, overleden is. Er was een stroomonderbreking, en die heeft Diane niet overleefd. Maar dat is geen reden, HLN, om haar hoofd alvast van de foto te knippen:

Wanneer u even doorklikt kom het gelukkig wel weer goed. Met de foto.

Wat me er aan doet denken: hebben zo’n dingen eigenlijk geen noodgenerator?

Dichten voor de middenstand

Wij blijven er van gespaard, maar in Nederland hebben ze wél prijs. Daar beschikten ze over voldoende talent om zich voor het EK voetbal te kwalificeren en dat de gehele bevolking er binnenkort collectief door het lint gaat. In Nederland manifesteert zich dat in monochroom oranje waanzin.

Gespecialiseerd hierin, zo signaliseert Rob van Erkelens in De Groene Amsterdammer, is de lokale middenstand. Die ruikt een buitenkansje om fans allerlei rommel aan te smeren door er snel een EK-tintje aan te geven. Het hele nationale team moet er daarbij aan geloven. Van Erkelens voorspelt een apocalyps:

Spullen. EK-spullen. Nu te koop. Bestel!

De Kuyt Fluit. Om aan te moedigen.
Van Basten Kwasten. Om alles te verven in je favoriete kleur.
De Van der Vaart Amandeltaart. Voor in de rust. Leuk voor moeder de vrouw.
De Van Bronckhorst Ronkworst. Iets hartigs voor erbij.
Bouma Kauwsla. Iets groens voor de afwisseling. Lekker gezond.
De Ooijer Overgooier. Een sportief kledingstuk.

En zo passeert de hele oranje ploeg de revue bij van Erkelens, behalve twee:

Alleen van Vennegoor of Hesselink is er nog niks.

Dat vond ik zo treurig voor Vennegoor en Hesselink. Daarom bedacht ik alvast:

De Hesselink Hennepvink. De voetbalvogel. Fluit beter dan de scheids.

Maar wat voor Vennegoor? Daar ben ik ook nog niet uit.

Exclusief: prins Filip antwoordt

Als een programma van de VRT-nieuwsdienst als ‘exclusief’ wordt aangekondigd, houdt de familie Plasky haar hart vast. Als dat programma dan nog eens een ‘exclusieve’ voorbeschouwing krijgt in De Morgen, kunnen de cardiopillen nooit dicht genoeg staan.

Gisteren moest De Morgen helaas weer een mediabijlage vullen en interviewde ze daarvoor, volledig ten einde raad, Kris Hoflack en Wim De Vilder over hun extra Koppen-editie over Prins Filip. Het programma wordt volgende week pas uitgezonden, maar dat het als verpilling van zendtijd niet zal moeten onderdoen voor het testbeeld in primetime is nu al duidelijk. Dat blijkt al uit de titel van het artikel: “Het was géén charme-interview”. Zo cynisch zijn ze bij De Morgen wel.

De uitgebreide reportage zal Prins Filip volgen tijdens zijn “professionele bezigheden”, maar geen nood, want “er wordt (…) ook aandacht besteed aan het privéleven van de prins”. Kris Hoflack, die nooit om een Dag Allemaal-uitspraak verlegen zit, belooft ons een “prins Filip zoals je hem nog nooit zag.”

De door de koninginnefan Jan Becaus gemaakte reportage over Paola indachtig, beseffen Kris en Wim echter ook wel dat zoiets slecht overkomt bij kijkers en misschien zelfs enkele collega’s die iets anders verwachten van de nieuwsdienst dan beelden van Filip met de kinderen, Filip met het vrouwtje, Filip peutert in zijn neus en Filip knipt een lint door. De Vilder noemt het daarom maar snel “een volwaardig journalistiek werk”, en dit om de eenvoudige reden dat het “een programma van de nieuwsdienst” is. Mja.

Een opgetogen Kris Hoflack voegt eraan toe dat Wim De Vilder een exclusief interview van liefst een halfuur mocht houden met de prins. “Alles wat we wilden vragen mochten we vragen,” lacht hij breed. Of ja, bijna alles: “Geen politieke vragen dus.” Waarover het dan wel gaat? “Is de prins bezorgd over de verhouding tussen Vlamingen en Franstaligen? Denkt hij dat België over twintig jaar nog bestaat? En: wil hij wel koning worden?” De Vilder spreekt over “kritische vragen, vragen die er iets toe doen”, maar als het zich tot dit soort enquête-vragen beperkt, zal de journalistiek ver te zoeken zijn. Beste Wim en Kris, als dit programma een volwaardig journalistiek werk was, dan ging het over politiek, over economie, desnoods over recente geschiedenis en met een beetje inbeelding zou zelfs Filips mening over het werk van zijn vader erbij kunnen. De vragen die hierboven worden opgesomd behoren daarentegen tot het gebied van de emo-tripperij, helderziendheid en obligate nummertjes.

Het verdict van het charme-interview, afgenomen door de charmante Wim De Vilder, is trouwens al gevallen, in strikt journalistieke termen: “Hij is een vriendelijke, minzame man. Bovendien is hij de best opgeleide troonopvolger die België ooit heeft gekend,” aldus Hoflack, die meteen de resultaten van zijn vergelijkende studie over alle Belgische troonopvolgers sinds Leopold II bekendmaakt.

Omdat u op donderdagavond wel iets beters te doen heeft dan naar Eén te kijken, schenken we hier de antwoorden van prins Filip op de kritische vragen van een schalks kijkende Wim De Vilder gratis weg.

Beste prins Filip, bent u bezorgd over de verhouding tussen Vlamingen en Franstaligen?

Weet u, mijnheer De Vilder, het is niet de eerste keer dat Vlamingen en Franstaligen elkaar niet helemaal begrijpen. Dat moet ook niet, het is in de beste huwelijken zo dat er soms ruzie is. Maar het is waar dat ik de laatste jaren een tendens van polarisering ontwaar. Ik raad alle politici, in noord en zuid, aan om goed naar elkaar te luisteren en niet alleen maar aan zichzelf te denken. We zijn toch allemaal mensen, nietwaar? (fijn lachje, van zowel Filip als Wim)

Maar prins, denkt u dat België binnen twintig jaar nog wel bestaat? (Wim kijkt bezorgd)

Ja natuurlijk, anders ben ik werkloos. (lacht; Wim ontspant) Maar ernstig nu: indien Vlamingen en Franstaligen hun best blijven doen om elkaar te begrijpen, dan zie ik de toekomst niet somber in. Wij hebben een gemeenschappelijk doel. Er zal altijd een harde kern blijven die België liever kapot ziet gaan, maar met zulke mensen kunnen we geen rekening houden. En er zijn bovendien nog altijd veel meer Belgen die hun natie voor altijd in het hart dragen.

Zal u graag koning worden, Filip?

(zucht lichtjes vermoeid) De vraag is niet of ik het graag word, de vraag is of ik het goed zal zijn. Maar ik heb er vertrouwen in dat ik de weg van mijn vader, die steeds een goede koning is geweest, en van mijn oncle, die voor mij een soort mentor is geweest, zal kunnen blijven bewandelen. Als ik het even goed zal doen als zij, al is het in andere omstandigheden, dan zal ik tevreden zijn over mijn koningschap. Er blijven ook nog zo veel uitdagingen op ons wachten, dus uiteindelijk kan u wel zeggen dat ik er zin in heb, ja. Ik zal met fierheid en toewijding koning der Belgen worden, Wim.

Als ik dan maar jouw prins mag zijn, Filip…

En nu terug over naar het échte journalistieke werk, jongens.

De Vlaamse Johnny Cash

Johnny Cash sloot zijn discografie af met vijf prachtige platen, waarop hij een flink aantal bloedstollend mooie covers zong. Daardoor zijn wij bereid hem al zijn middelmatige countrynummers te vergeven. Daarvan zong hij er ook een flink aantal.

De carrière van een zingende cowboy valt dus te redden met een sterke, sfeervolle afsluiter. Ze hebben het bij platenlabel Pias ook in de mot gekregen en dus gingen ze op zoek naar een Vlaamse Johnny Cash. Die hebben ze blijkbaar gevonden in Bobbejaan Schoepen.

Ik heb de nieuwe plaat nog niet gehoord, maar ook muzikaal zouden er parallellen te trekken zijn met Cash’ reeks American Recordings. Dat Pias Bobbejaan werkelijk als de Vlaamse Johnny Cash wil afschilderen, blijkt zelfs uit de titel (‘Bobbejaan’) en de hoes van de plaat.

Eigenlijk is de typografie het enige dat afwijkt (die heeft meer gemeen met deze plaat, ook van Pias). Een beetje flauw, want behalve een mooie plaat gun ik Bobbejaan ook een eigen smoel.

Het Laatste Nieuws: het belangrijkste nieuws

Gelukkig is Het Laatste Nieuws er nog!

Terwijl geen enkele nieuwssite — van CNN, USA Today, The Washington Post en BBC News over Fox News tot de sites van De Standaard en De Morgen — het al weet, plaatst HLN.be het bericht helemaal bovenaan: Osama Bin Laden is gevonden! Althans, men weet waar hij zich vier of vijf maanden geleden bevond. Of men vermoedt het. Ok, er zijn tegenstrijdige berichten. En inderdaad: de helft van het artikel is hypothetisch. Maar dat weerhoudt de lezers van Het Laatste Nieuws er natuurlijk niet van om massaal te reageren.

Intussen hebben de buren van die andere gehate man, Ait Oud, Osama van de hoogste plaats gestoten, maar dat niemand nog durft te beweren dat HLN geen aandacht besteedt aan het buitenland.

RibbeDebie

De Morgen en De Standaard hebben weinig tot geen affiniteit met het Vlaams Belang en zijn vertegenwoordigers, wat hen bezwaarlijk kwalijk kan worden genomen. Ook buiten hun opiniestukken is die afkeer duidelijk waarneembaar, al doen ze het elk op hun eigen manier.

Neem nu de online berichtgeving over de uitspraak van Cassatie in de zaak-Debie. De Antwerpenaar Bart Debie, voormalig commissaris en nog steeds Vlaams Belanger, was enkele maanden geleden tot vier jaar celstraf veroordeeld, waarvan één effectief, en stapte naar het Hof van Cassatie, dat de veroordeling vanmiddag bevestigde. De Standaard Online, altijd sneller dan de site van De Morgen, plaatste een klein bericht ergens in het midden van de frontpage. Het artikeltje was deels gebaseerd op belga en deels eigen berichtgeving en droeg de titel “Cassatie bevestigt veroordeling ex-commissaris Bart Debie”, al werd die al gauw ingekort door weglating van ‘ex-commissaris’.

De kwaliteitskrant of extreem-linkse gazet De Morgen plaatste het bericht als hoofdartikel op de site en gaf het de wraakzuchtige titel “Debie ontloopt jaar cel niet” mee. Ook zij combineerde belga en eigen berichtgeving, maar maakte een veel langer artikel, met tussentitels als ‘Geweld’, ‘Einde politieke carrière?’ en ‘Dictator Janssens’.

Beide artikels beginnen met de droge mededeling dat het Hof van Cassatie de “veroordeling” van Debie (DM) en dus “het arrest van het Antwerpse Hof van Beroep” (DS) bevestigd heeft. Daarna vermelden ze de aanklacht, DM in de voorwaardelijke en DS in de aantonende wijs. DM lijkt zich dus welwillender op te stellen jegens Debie dan DS, maar maakt dat ruimschoots goed door even later de aanklachten te herhalen en ze bovendien veel actiever voor te stellen: waar Debie zich in DS “schuldig heeft gemaakt aan (…) geweld tegen arrestanten”, “zou” hij in DM “arrestanten mishandeld hebben”. Het is meteen duidelijk dat die conditionele wijs bij DM maar dient als excuus om daarna harder te kunnen schrijven, in meer kleurrijke bewoordingen.

Herhalen doet DM trouwens wel meer, liefst in literaire omschrijvingen, en zeker als het gaat over het verlies van Debie. Vergelijk deze twee opeenvolgende alinea’s:

Eén jaar cel
Debie bracht daartegen in dat het om een complot ging van drie collega’s die een onwettige huiszoeking hadden uitgevoerd en die hij had geweigerd in te dekken. Het Antwerpse hof veegde dat argument van tafel en achtte het bewezen dat Debie zich schuldig gemaakt had aan inbreuken op de racismewet, verschillende feiten van buitensporig politiegeweld, het vervalsen van processen-verbaal en verduisteren van bewijsmateriaal. Hij kreeg vier jaar cel, waarvan één jaar effectief, en een boete van 1.250 euro. Bovendien werd hij voor vijf jaar uit zijn rechten ontzet.
Einde politieke carrière?
Debie ging in cassatie en voerde daar aan dat zijn rechten van verdediging geschonden waren, dat de bewijskracht van een aantal processen-verbaal was miskend en dat de racismewet te ruim was geïnterpreteerd. Het hoogste hof heeft op zijn beurt de argumenten van Debie van tafel geveegd. Daarmee is ook de ontzetting uit de rechten bevestigd, wat meebrengt dat Debie geen politiek mandaat meer kan bekleden. Dat zou het einde kunnen betekenen van zijn politieke carrière.

Er wordt wat van tafel geveegd in Antwerpen. Dat uitgerekend het “hoogste hof” dat doet, benadrukt nog ’s het contrast tussen Cassatie en de uit de gratie gevallen commissaris (“oud-politieman”) die de levieten wordt gelezen.

Ook DS schrijft over de ontzetting uit de rechten van Debie, maar ze suggereert niet dat dat het einde van ’s mans carrière moet betekenen en beperkt zich, ook in de tussentitel, tot de feiten:

Gemeenteraadslid af 
Naast de celstraf werd Debie ook voor vijf jaar uit zijn politieke rechten ontzet. Dat betekent dat hij niet kan aanblijven als gemeenteraadslid voor Vlaams Belang.

Wanneer Debie op zijn eigen website van zich laat horen, nemen de twee kranten die gelegenheid te baat om met zijn uitspraken hun artikel af te sluiten en hem, zonder zelf iets te moeten zeggen, als een slechte verliezer en zelfs een zielig personage te doen overkomen:

“Ik betaal niet langer gemeentebelastingen aan dictator Janssens. Maar die laatste is nog lang niet van me af”, zegt Debie.

De Standaard beperkt zich dus tot showing, not telling, tenzij het om harde feiten gaat. De Morgen leeft zich uit in een uitgebreide vertelling, gelardeerd met smeuïge omschrijvingen. Geen wonder dat die laatste zo vaak verweten wordt enkel voor eigen kerk te preken. En dat is jammer, want de juridische waarheid is in dit geval sterk genoeg om de zaak voor zich te laten spreken. En spreekt de zaak niet voor zich, dan spreekt Bart Debie wel tégen zichzelf. De onzin die die man uitkraamt maakt elke subjectieve berichtgeving bij voorbaat overboden.