Goed begonnen is half gewonnen

Wij lezen geen lifestylejournalistiek en dat komt zo: wij hebben een krachtig vermoeden dat onze levensstijl niet voldoet aan de vereisten om lifestylepagina’s te sieren, en dat nemen wij erg persoonlijk. Als wij er niet in mogen, interesseert die hele krant ons al niet meer!

Toch kwam het er dit weekend van, omdat wij heel erg geboeid waren door de beginzin van een artikel over make-up:

Je kunt natuurlijk gewoon slapen of lezen, maar voor steeds meer vrouwen is de treinrit naar het werk het perfecte moment om zichzelf op te maken.

“Om zichzelf op te maken”, schrijft Laure Vandendaele. En wij vragen ons onmiddellijk af: maakten die vrouwen vroeger dan iemand anders op? Zo ja, wie dan? Mannen wellicht, aan wie het de nodige handigheid ontbrak? Nee, wacht, daarover ging deze uitzending toch niet? (Inderdaad niet, red.) Momentje, we beginnen opnieuw!

“Het perfecte moment,” schrijft Laure Vandendaele. En wij vragen ons onmiddellijk af: is een treinrit een moment? Zo ja, hoe lang kan een moment dan duren? En heeft elk transportmiddel zijn eigen maximale momentduur? Nee, sorry, dit was het toch ook niet, denk ik. Momentje hoor, ik neem er mijn notities er even bij. (Concentratie!!, red.)

“Steeds meer vrouwen”, schrijft Laure Vandendaele. En wij vragen ons onmiddellijk af: bestaan daar dan cijfers van? Zo ja, welke? En hoe zou dat berekend worden? Ja, deze was het!

Luister: zou het niet fantastisch zijn (en ook heel akelig) als we cijfers hadden over de tijdverdrijven der pendelaars? Lezen, smartphonespelletjes spelen, voor zich uit staren, of ja, schmink aanbrengen. Dat valt in statistieken te gieten!

Wij proberen ’s ochtends soms de percentages te berekenen voor ons metrostel, maar dat is niet zo evident omdat het wiskundige deel van ons brein zo vroeg op de dag nog niet warmgedraaid is, en ook omdat er de hele tijd maar mensen in- en uitstappen, wat voortdurende herberekeningen vereist.

Dus hoe handig zou het zijn als een officiële instantie hiervoor officiële cijfers bijhield! Gespannen lazen wij dus verder. Na dik twee paragrafen werden wij echter danig teleurgesteld:

Er zijn geen cijfers over het aantal Belgische vrouwen dat met een make-uptasje op de trein stapt […].

Nu betekent dit strikt genomen helemaal niets voor de gegevens van die zinnenprikkelende openingszin. Want:

  • Vrouwen moeten hun make-up niet noodzakelijk in een make-uptasje meenemen.
  • Vrouwen moeten niet noodzakelijk make-up meenemen, als er make-up aan boord van de trein beschikbaar is.
  • Vrouwen die met een make-uptasje op de trein stappen, gebruiken die make-up niet noodzakelijk op de trein.
  • Vrouwen die op de trein hun make-up aanbrengen, zijn niet noodzakelijk Belgisch.

Maar wie houden we hiermee voor de gek, behalve de sukkels van Plasky Statistics?  Na dik twee paragrafen is al lang duidelijk uit welke hoek de wind waait: de boude beginstelling zal niet onderbouwd worden! Het is niet meer dan een flauw verzinsel!

Nu lezen wij verder nog wel dat de cosmetica-industrie steeds meer producten verkoopt die je op de trein zou kunnen gebruiken. Maar we lezen ook over een vrouw die lippenstift gebruikt om haar oogleden te maquilleren, dus aan de verkoopcijfers van bepaalde opsmukproducten zouden wij geen te harde conclusies verbinden.

Neen, Laure, dat was een bittere teleurstelling. Maar weten wij ons getroost: het betreft hier lifestylejournalistiek en dat lezen wij dus niet.

LINKS:

Advertenties

Elke vrouw is vooral haar man

Op een erg leuk feestje zijn wij Sien Volders eens tegen het lijf gelopen. Volders bleek intelligent, interessant en welbespraakt, dus het gevolg kan u raden: wij waren geïntimideerd, dronken teveel in een ijdele poging dat te camoufleren, en schoffeerden haar vervolgens tijdens een discussie over een onderwerp dat we ons de dag nadien niet konden herinneren.

Wij willen dat proberen goedmaken door haar debuutroman Noord te lezen. En omdat een goede voorbereiding het halve werk is, besloten wij het interview met Volders in Humo te lezen. Ja, in Humo, zo gegêneerd voelen wij ons.

In dit interview leerden wij dat Sien Volders de echtgenote is van Lieven Scheire. Een fait divers voor de literatuurliefhebber die meer over Noord wil weten, maar niet  voor Katrien Depecker, die het interview afnam. Haar artikel beslaat vijf pagina’s, waarvan er ruwweg één over Volders’ levensfilosofie gaat, één over haar roman, en drie over haar echtgenoot.

Welke vragen stelt Depecker bijvoorbeeld aan de intelligente, interessante en welbespraakte Volders? Een geparafraseerde bloemlezing:

  • Wat is je favoriete programma waaraan Lieven heeft meegewerkt?
  • Vind jij Lieven een nerd?
  • Wat vind je van Lieven als ‘uitlegvader’?
  • Zijn er dingen die je Lieven beter niet vraagt?
  • Klopt het dat Lieven bijgelovig is?
  • Wat bewonder je in Lieven?

(Nu hebben wij niets tegen Lieven Scheire. Integendeel. Ook hem zijn wij eens tegen het lijf gelopen op een erg leuk feestje. Tot beledigingen is het niet gekomen, hoewel wij ook toen tamelijk dronken waren. Maar als wij meer over Scheire willen weten, dan lezen wij een interview met hém.)

Op het einde van het artikel staat, zoals dat hoort, een vermelding van titel en uitgever van het nauwelijks besproken boek. Maar niet vóór de vermelding van het nieuwste tv-programma Volders’ man, natuurlijk.

LINKS:

De prijs van anonimiteit

Nooit gedacht dat het zo ver zou komen, maar wij missen Bart Sturtewagen als editorialist van De Standaard. Echt waar. Ja, zijn opiniestukken zijn vaak lamlendig, ’t is waar, maar ze zijn toch niet zó gebrekkig als die van Karel Verhoeven.

Vandaag vindt Verhoeven het een goed idee dat het parket de affaire-De Pauw naar zich toetrekt. Prima, prima, dat mag hij vinden. Maar wij vinden dat Verhoeven beter wat dieper zou nadenken over zijn standpunten. Hij schrijft:

Lees meer »

Een spiekbriefje

Het meest aandoenlijke, sommigen zouden zeggen het meest pathetische, interview van de voorbije week werd gepresteerd door Dany Verstraeten. Hij mocht voor VTM Nieuws Theo Francken aan de tand voelen. Daar wilden wij wel eens naar kijken!

Vandaag moeten we durven toegeven dat wij, samen met Dany gefaald hebben. Dany is er geen moment in geslaagd om Francken in het nauw te drijven; wij zijn er niet in geslaagd het volledige interview uit te kijken.

Na een minuut of vijf konden wij het niet meer aan, en toen moest Francken nog aan Unia beginnen. Verstraeten probeerde kritisch te zijn, maar liet zich onderbreken, vroeg nooit door, en kende zijn dossiers niet.

We weten niet of Verstraeten niet beter kon, wou, of mocht, en we weten ook niet wat het ergste zou zijn. Maar wij geloven in het goede in elke mens en in elke journalist. Daarom geven wij graag gratis tips voor de volgende die Francken mag of moet interviewen.

Zo kan u bijvoorbeeld vragen:

  • Als u tegen Operation Sophia bent, waarom hebt u dat dan nooit eerder gezegd? Hebt u die beslissing destijds dan niet mee goedgekeurd? Hoe kan zoiets binnen de regering? Hoe kan zoiets binnen uw partij? En is het niet goedkoop en gemakkelijk om te zeggen dat u tegen bent, als de operatie toch afloopt binnen tien dagen?
  • Bent u tegen het in kaart brengen en droogleggen van smokkelnetwerken? Bent u tegen het redden van mensenlevens? Indien niet, waarom bent u dan tegen Operation Sophia?
  • Is de beste reden om tegen Operation Sophia te zijn niet dat zij volgens een rapport van het Britse parlement mee verantwoordelijk is voor het hogere aantal doden? Waarom haalt u dat niet aan als reden?
  • Als u niet tegen het redden van mensenlevens bent, waarom mag de Belgische marine daar dan niet bij helpen? Waarom bekritiseert u dan ngo’s die mensenlevens redden? Wie moet die mensenlevens redden als de marine dat niet meer mag doen en ngo’s ook niet? Commerciële schepen dan maar, want daartoe zullen zij wettelijk verplicht zijn, als er niemand anders meer in de buurt is?
  • Waarom blijft u herhalen dat er een aanzuigeffect is, terwijl geen enkele studie dat aantoont? Waar haalt u die informatie vandaan? Moet een bewering niet meer bewezen worden, als voldoende politici die bewering maar voldoende herhalen? Waarom baseert u uw beleid niet op cijfers en feiten, in plaats van op uit de lucht gegrepen veronderstellingen?
  • U beweert dat u Italië helpt, maar u neemt alleen Eritreeërs en Syriërs over en die zijn niet het probleem voor Italië. U helpt Italië helemaal niet met het probleem waarvoor het hulp wil, u doet gewoon alsof.
  • Waarom doet u alsof mensen uit landen met een erkenningspercentage lager dan 75% geen vluchteling kunnen zijn? Hoe kan u zoiets überhaupt beweren zonder hun individuele dossiers te hebben bestudeerd? Hoe kan u beweren dat mensen uit Nigeria, waar het regeringsleger en IS-filiaal Boko Haram in een wedstrijdje mensenrechtenschenden verwikkeld zijn, geen vluchtelingen kunnen zijn?
  • Heeft u een concreet plan om geredde vluchtelingen terug naar Afrika te brengen? Hoe wil u onderhandelen met de Libische regering, waarvan geweten is dat haar kustwacht vluchtelingen mishandelt, en dat haar detentiecentra broeihaarden van foltering en verkrachting zijn? Hoe wil u met de niet-officiële regering van Libië spreken die de andere helft van de kustlijn controleert? Hoe wil u Tunesië overtuigen, dat op de rand van de afgrond balanceert? Vreest u niet dat de toevoer van tienduizenden vluchtelingen Tunesië in de afgrond zal doen stuiken? Wat als de EU op die manier van Tunesië een anarchistische staat maakt zoals Libië vandaag, of een IS-staat, en dat nog méér vluchtelingen doet toestromen?
  • Voelt u zich overigens nog steeds comfortabel bij het akkoord met Turkije, nu dat land zich volop tot dictatuur aan het verpoppen is? Deelt u de kritiek van uw partijgenoten op Turkije? Heeft u er vertrouwen in dat een land dat niet eens de rechten van zijn eigen burgers respecteert, de rechten van vluchtelingen respecteert?
  • U zegt dat mensen gered moet worden. Maar u zegt dat ze niet naar Europa mogen komen, en naar Afrika kunnen ze niet. Wat stelt u eigenlijk voor? Heeft u een concreet en haalbaar plan? En als u geen haalbaar plan heeft, wat is dit dan allemaal anders dan goedkope verkiezingspropaganda?

Succes, journalisten!