Ter elfder tijd

Politici en aanverwanten klagen graag dat ze een speelbal zijn van de media: op elk uur van de dag bereikbaar zijn, telkens overal meteen op moeten reageren en daarenboven nog de juiste kleren dragen ook. Deze week hebben ze eindelijk een antidotum gevonden – of toch minstens een manier om het journaille subtiel terug te pakken: de hele dag lang lekken ze allerlei spectaculaire en liefst ook tegenstrijdige informatie om rond elf uur ’s avonds iets volstrekt nieuws of verrassends te doen of officieel mee te delen. Leterme deed het door om kwart voor elf naar de koning te trekken, het Paleis maakte om elf uur de namen van de drie bemiddelaars bekend.

De geschreven pers vloekt en gaat in overdrive, de televisiejournaals hebben de volgende dag niets nieuws meer te melden (al lossen ze dat op door een reportage te maken over, jawel, de krantenredacties).

Ik zou bijna zeggen dat Leterme en zijn ploeg goed bezig zijn.

Advertenties

Spinal Graphix IV – Professionele communicatie

De Baas staat aan Emile zijn bureau en kijkt over zijn schouder mee.
“Is dat project nu nog niet klaar, Emile?”
“Nee, er klopt iets niet met de data van de klant. Ik ben aan het uitzoeken wat er misloopt.”
“Ge doet er toch wel lang over, Emile. Op die tijd heb ik het zelf ook gedaan.”
“Het duurt lang, da’s waar, maar hoe komt het ook: gisteren ben ik een dag tijd verloren om dat ge mij … eh, omdat ik een foute briefing kreeg. En nu klopt er iets niet met de bestanden van de klant.”
“Jaja, we gaan daar niet over discussiëren, werk maar gewoon verder.”
“Ik mag toch wel uitleggen waarom dit zo traag gaat?”
“Geen discussie daarover, Emile.”
“Maar ge beschuldigt…”
“Geen discussie! Werk verder en zorg dat het in orde komt.”
“Dat is precies waar ik al een hele voormiddag mee bezig ben…”

Lichter dan de zomermode: de zomerkrant

Eerst het goede nieuws: in de zomerkrant van De Morgen vindt u in geen Wax en geen Vamos en zelfs geen DM magazine.

Dan het slechte nieuws: ze zijn vervangen door dm zomer. Een bijzonder licht en luchtig krantje, viel ons meteen op. Er staat opmerkelijk weinig in. Op een kwartiertje hadden wij de acht pagina’s doorgelezen. Dus zijn wij eens aan de slag gegaan met liniaal, potlood en een computer.

De Morgen wordt gedrukt op een Berliner formaat, dat wil zeggen, 315 mm op 470 mm. Halen wij daar de witte boorden af, dan blijven er 290 mm breedte en 415 mm hoogte over. Rekenwerk leert ons dat op elke pagina dus 120.350 vierkante milimeter beschikbaar is om te vullen met leuke zomerartikels. Veel is dat, een zonnig weekend vol leesgenot ligt in principe binnen handbereik.

Op de volgende grafiek ziet u echter dat daarvan niets in huis komt bij dm zomer en dat heeft niet eens met het weer te maken. Gemiddeld is voor artikels maar 23 procent oppervlakte voorzien. De overige 77 procent wordt ingenomen door publiciteit, beeldmateriaal en foto’s.

Wij maten de breedte en hoogte van blokken tekst en beeld, berekenden de oppervlakte en riepen software in om daar grafiekjes van te maken. Onder artikels hebben wij alle lopende tekst van een artikel geteld: de broodtekst, maar ook de inleiding en eventuele naschriften. Bij beeld is alles gegroepeerd wat beeld kan zijn: cartoons, illustraties en foto’s. Ook de bijschriften bij foto’s zijn daarbij geteld. Voor titels maten wij alle tekst die geen lopende tekst was: hoofdingen, hoofd-, boven- en ondertitels en uitvergrote citaten. Wat onder reclame valt, is simpelweg reclame. Open plekken wit hebben wij zo’n beetje bijgeteld waar dat voor het meetwerk het handigste uitkwam.

U kan zelf de conclusies trekken. Bijna de helft van de zomerkrant is beeldmateriaal: 48 procent. Die 17 procent getitelte lijkt goed mee te vallen, maar die moet je afzetten tegen 23 procent artikel. Daar word je niet vrolijk van.

Voor de resultaten per pagina klikt u onderaan op meer lezen. Rest ons nog eerlijk op te biechten dat ons liniaal krom was, wiskunde altijd ons slechtste vak was en wij geen helden zijn met Numbers. Weet dus dat deze statistieken eigenlijk even waardeloos zijn als dm zomer. Desalnietemin: onthullende onderzoeksjournalistiek!

Lees meer »

Stop de persen: journalist geeft uitleg!

Groot nieuws, groot nieuws! Mark Morren geeft uitleg! Als dat geen ronkende titel waard is, weet ik het ook niet meer. En bij de VRT dachten ze er net zo over:

Waarover Morren uitleg verschaft, kom je pas te weten als je het fragment beluistert. Niet dat dat er echt toe doet, het gaat er natuurlijk om dat  Mark Morren je toespreekt. Al moet je wel even geduld oefenen: hij wordt bij wijze van voorprogramma ingeleid door Annelies Beck, wat een vreemd effect geeft als je Morrens stem verwacht.

Bedankt voor de tip, luisteraar Henk!

Spinal Graphix III – Verantwoordelijkheid nemen

In zijn dagelijkse strubbelingen met klanten merkt Emile op dat er eentje verkeerde bestanden heeft doorgestuurd, waardoor Emile niet verder kan werken. Hij stuurt een mailtje waarin hij netjes vraagt of er een vergissing gebeurd kan zijn en zet De Baas in cc, zodat die weet waarom het werk vertraging oploopt. Een kwartier later heeft Emile de juiste bestanden en vriendelijke verontschuldigingen van de klant gekregen. Probleem professioneel opgelost, lijkt het, maar even later rinkelt de telefoon: een binnenlijn.

“Met Emile.”
“Emile, De Baas hier. Kunt ge eens efkes naar mijn bureau komen.”
“Nu meteen? Want ik heb hier eindelijk de juiste…”
Klak, de telefoon ligt al dicht. Emile rolt met zijn ogen en sloft naar het kantoor van De Baas.

“Emile, wat is dat met dat project?”
“Er liep even iets mis met de bestanden van de klant. Maar het is al opgelost. Ik ging ze net beginnen verwerken.”
“Ge hebt naar de klant gemaild om te zeggen dat hij in fout was!”
“Ik vroeg beleefd of het kon dat er een vergissing in het spel was. En toen zei hij “Oh, inderdaad, ik heb een foutje gemaakt, hier zijn de juiste bestanden”. Het is in orde nu, hoor.”
“Dat doet ge niet, Emile. Gij zijt de professional. Gij moet de fouten oplossen. Wat voor indruk maken wij op die manier?”
“Eh… ik moet hun problemen oplossen?”
“Ge moet creatief leren zijn om fouten op te lossen, Emile.”
“Ze stuurden gewoon slechte beeldbestanden door. Ik had er uren over gedaan om die zelf te reconstrueren en dan waren ze nog niet goed geweest. Nu is het in een kwartier perfect in orde gekomen. Is dat niet professioneel dan?”
“Ik moet aan de reputatie van ons bedrijf denken. In elk geval, als ge nog zo eens iets voor hebt, komt ge eerst naar mij, begrepen?”
“Ja, hoor…”

Mediastrijd laait op

Althans in krantenland is er nooit een Pax Mediorum* geweest. Ook vandaag weer vechten dagbladen een helse strijd uit om de strafste, grootste, sterkste titel. Het komt er steeds op aan een stapje verder te kunnen gaan dan je opponent. In het epische gevecht tussen De Standaard en De Morgen, haalt die laatst vandaag de buit binnen.

De Standaard kopt:

Maar De Morgen weet dat moeiteloos te overtreffen:

Waar zal dit eindigen!?

* Radio Plasky heeft besloten de belachelijke want grammaticaal beledigende term ‘Pax Media’ uit haar berichtgeving te bannen.

Recensent recenseert recensie

Goed nieuws, jongelui: we zijn er bijna in geslaagd om nieuws te brengen zonder daarvoor rekening te moeten houden met de actualiteit, het zogenaamde no news news (NNN). Verschillende media doen al lang onderzoek naar de mogelijkheden van NNN, maar De Standaard lijkt daarin het verst gevorderd te zijn. Dat blijkt vandaag uit een artikel over de prestaties van de headliners op Rock Werchter.

Hoe werkt de nieuwe techniek van De Standaard? Bedrieglijk eenvoudig: een recensent becommentarieert wat, waarop de lezers de recensie mogen becommentariëren. Uit die reacties wordt vervolgens een nieuwe synthese getrokken, weliswaar door een andere journalist omdat er anders een schijn van partijdigheid zou kunnen ontstaan. Een voorbeeldje uit de praktijk:

Hier schrijft  (svs) – volledige naam mij onbekend – wat hij vond van het dEUS-concert. Interessant! Inderdaad, zo interessant dat er wel tien lezers op reageren. Meer heeft Peter Vantyghem niet nodig om er een geheel nieuw artikel aan te wijden. Nieuwswaarde? Nul natuurlijk, maar dat is dan ook precies de bedoeling.

In principe is hiermee een theoretische oneindige keten van NNN-artikels in gang gezet. Want wat let een volgende journalist nog om iets over Vantyghem’s stuk en de reactie daarop te schrijven?