Het buitenland is goedkoper

Peter Vandermeersch’ vertrek naar Nederland nadert. Godzijdank, prevelt u. Maar veel reden tot blijdschap is er niet. Want wie zal de ravage bij De Standaard rechtgetrokken krijgen na Vandermeersch’ doortocht? En wat zal er van NRC Handelsblad worden? Hoe dan ook geven wij graag nog enkele finale beschouwingen mee over de oppermarketeer.

De uitzending van eergisteren deed ons denken aan een interessant interview dat Peter Vandermeersch begin 2009 gaf aan twee Nederlanders die benieuwd waren naar het Vlaamse krantenlandschap voor de nieuwe reporter.nl.

Tom Heremans refereerde al naar dat interview in de hagiografie van Vandermeersch, maar er is meer in te vinden dan dat Vandermeersch zijn nieuwe krant NRC Handelsblad absoluut waardeloos vindt. Al blijft het frappant, natuurlijk:

Lees meer »

Advertenties

Instinctief leesgedrag

Peter Vandermeersch’ vertrek naar Nederland nadert. Godzijdank, prevelt u. Maar veel reden tot blijdschap is er niet. Want wie zal de ravage bij De Standaard rechtgetrokken krijgen na Vandermeersch’ doortocht? En wat zal er van NRC Handelsblad worden? Hoe dan ook geven wij graag nog enkele finale beschouwingen mee over de oppermarketeer.

Dankzij Apache zijn wij op de hoogte van een voordracht die Peter Vandermeersch, hoofdredacteur van De Standaard en Het Nieuwsblad, een tijdje geleden hield te Gent. Wij leren dat Vandermeersch de problemen in de media en in zijn eigen bladen erkent, maar ook dat hij daarover niets nieuws te vertellen had en dat hij regelmatig de schuld op de consument probeert af te schuiven.

De redenering is bekend: het zijn de consumenten die sensationeel spektakel willen en dus moeten de media, willens nillens, volgen. Pure logica is dat. Vandermeersch illustreerde de moeilijkheden die zijn redactie daarmee ondervindt met een interessante anekdote:
Lees meer »

Eerlijke verslaggeving

Gisteravond hing Bart Brinckman aan de lijn bij onze hoofdredacteur om zijn verontschuldigingen aan te bieden. Hij vond het zelf ook een beetje beschamend dat hij de astrologie praktiseerde in politieke verslaggeving en onze uitzending daarover had zijn kwetsbare journalistenego geen deugd gedaan.

Gelukkig is onze hoofdredacteur een aimabel man die het goed voorheeft met journalisten. Een vriendelijk gebrom weerklonk vanuit zijn kantoor. Wij konden de conversatie niet volgen, maar toen ik Augustes kantoor binnenging om te vragen of ik een inktpatroon mocht lenen voor mijn vulpen, kon ik het einde van het gesprek toevallig meepikken.

Lees meer »

Hogere astrologie in Wetstraatverslaggeving

Wanneer een periode van (in/pre-)formatie ongelukkig samenvalt met de komkommertijd, vrees dan voor uw politieke verslaggeving. Met discrete onderhandelaars die niets naar de pers lekken, verveelt het Wetstraatjournaille zich steendood. In plaats van dan algoritmes te ontwikkelen om sudoku’s op te lossen, slaat het aan het filosoferen over de regeringsonderhandelingen.

Elk woord dat een politicus zegt of niet zegt, vergroten journalisten uit. Daarbij speculeren ze driftig over wat dat allemaal zou kunnen betekenen, liefst in het licht van persoonlijke vetes, macchiavellistische carrièreplannen en geheime bondgenootschappen. In die artikels wordt overigens steeds getracht om de indruk te geven dat het hier om een scherpzinnige analyse gaat.

Lees meer »

Vroeger was hij beter

LOG 100714 18:23

Op het balkon van de redactie zitten Max en Emile te genieten van de hittegolf en een grote mand kersen. Max spuwt zijn pitten met een verbazingwekkende precisie naar het gevogelte dat ook wel een kersje zou lusten. Emile sorteert zijn pitten de op grootte. Over deze kersenpitten discussiëren zij ernstig.

Max: “Hoe groter de pitten, hoe meer warmte ze kunnen opslaan.”
Emile: “Ja, maar hoe kleiner ze zijn, hoe meer er in zo’n zakje kunnen…”
Max: “… waardoor het uiteindelijke volume ook groter wordt. Kán kloppen.”
Emile: “Bovendien liggen veel kleine pitten zachter dan een paar grote pitten.”
Max: “Goed, neem dan kleine pitten. Maar volgens mij is het hele plan gewoon niet zo’n goed gedacht.”
Emile: “Natuurlijk wel! Een zelfgemaakt kersenpitkussentje met satijnen overtrek en met vérse, zelf kaalgeknaagde pitten – dat is toch superromantisch?”
Max: “Ja, maar het is zomer hé, Emile. Dertig graden ’s nachts. Weinig vrouwen verlangen nu naar warme kersenpitkussentjes, dat is toch…”

Door de open terrasdeur struikelt een rood aangelopen Auguste binnen. Het zweet parelt op zijn voorhoofd, zijn kin, zijn wangen – overal. Zijn anders zo nette Bobby Kennedey-kapsel ziet er verwaaid uit. Hij zijgt uitgeput neer in één van de strandstoelen, die krakend dreigt met instorten, en wuift zich koelte toe met zijn plastron waarop het logo van het Belgische EU-voorzitterschap geborduurd is.

Auguste: “Mannekes, vergadering! We hebben een enorm probleem!”
Lees meer »

De ene freelancer is de andere niet

Jorn De Cock is vertrokken bij De Standaard. Niemand die hem ongelijk geeft, maar waar gaat hij naartoe? Hij wordt freelancer in het Midden-Oosten, zo blijkt uit een automatisch e-mailbericht:

Ik ben niet langer bereikbaar op de buitenlanddesk van De Standaard. U kunt me, als freelance correspondent in het Midden-Oosten, bereiken via jorndecock apendingske hotmail punt com.

Spontaan dachten wij terug aan het debat in het Beurscafé op 4 mei 2010, waar de volgende uitspraken van De Cock werden genoteerd:

Freelancers hebben een gebrek aan ‘smoel’, ze kennen de lezer en de krant niet. Ze willen hun artikels aan zoveel mogelijk media verkopen en gaan daarom erg ‘grijs’ en oppervlakkig schrijven.

Het is ook moeilijk om als freelancer rond te komen, je moet naast in het Nederlands ook in het Engels, Duits en het Frans kunnen schrijven om rond te komen, en dan kan het volgens mij niet anders dan dat je inboet aan kwaliteit.

Een luisterrijke baan in Groot-Bijgaarden wordt opgegeven om slechte stukken zonder smoel te publiceren vanuit Damascus. Tenzij De Cock andere financieringsbronnen en schrijfplannen heeft, vinden wij het een moedige carrièrezet.

Wij zullen ons De Cock altijd herinneren als de enige die op de profielfotootjes van De Standaard intellectueler wist te poseren dan Guy Tegenbos.