Een welgemeend compliment

Een goede techniek voor journalisten die zelf niets te vertellen hebben is de volgende: interview iemand die wél iets te vertellen heeft. Door een goed slachtoffer te kiezen en je eigen bijdrage tot een minimum te beperken, kan zelfs de meest uitgedroogde freelancer nog een sappig stuk brengen.

Neem nu An Olaerts. Die interviewde vorige week in De Standaard Magazine letterontwerpster Joke Gossé over haar liefde voor letters.  Olaerts beperkte haar eigen literaire bijdrage wijs genoeg tot 100 van de 1700 woorden, en kijk eens aan, dat is een heel leuk artikel geworden. Zij het dat niet alles wat Gossé beweert correct is, en dat Olaerts haar natuurlijk niet corrigeert.

Er was nog geen kritiek gekomen dat wij teveel op Olaerts inhakken, maar bij deze hebben wij mogelijke kritiek in die richting alvast preventief weerlegd.

LINKS:

Advertenties

De eindeloze marketeerstantra

In de nuttige reeks van Apache over Vlaamse hoofdredacteurs wordt Yves Desmet aangehaald als een voorbeeld van de marketeer-hoofdredacteur. Voor wie dacht “nou, nou, is dat niet wat overdreven, die beste Yves heeft destijds met de X-dossiers toch knappe onderzoeksjournalistiek gebracht” schreef Desmet vorige week een stukje op Villamedia.nl.

Desmet stelt, nog maar eens, vast dat wat lezers beweren en wat lezers doen niet hetzelfde is. In casu: ze beweren wel dat ze al die extra weekendbijlages niet lusten, maar intussen blijken de verkoopscijfers van de weekendkranten toch te stijgen. De conclusie ziet u van mijlenver komen: de lezer is hypocriet en de krant heeft gelijk want zij geeft de lezer wat hij eigenlijk wil.

Doodmoe worden wij van die marketeers die de verantwoordelijkheid voor hun kwaliteitsimplosie bij de lezer leggen. Een redactie die het volk begint te geven wat het wil, eindigt met een krant zoals Het Laatste Nieuws. Of erger. Spreek me niet tegen, Yves Desmet, de zaligmakende verkoopscijfers bewijzen het.

Als Yves Desmet op zijn marketeersorgeltje voortdurend hetzelfde deuntje mag draaien, mogen wij ook in herhaling vallen: een kwaliteitskrant maak je niet door de instincten van hogeropgeleide lezers te bevredigen, maar door de intellectuele noden van alle lezers te bevredigen.

Als De Morgen zich haar progressief profiel zou aanmeten om ideologische in plaats van commerciële reden, zou ze dat snappen. Maar ja.

Een goed marketeer durft zichzelf verkopen. Ook in het buitenland. Ook als hij daarvoor moet liegen over zijn functie bij de krant.

LINKS:

Extreem bezorgd

Aan het einde van Terzake, op de vertrouwde stek voor kostelijke reportages en het lichtere journalistieke werk, zette Bart Schols gisteren Dirk Borgers te kijk, de Vlaming die Khadafi in april een ontsnappingsplan voorlegde. Borgers’ brief kwam in beeld, met daarin de volgende zin:

We are extremely worried about the international media- and political/military campaign against Libya.

Schols weet dat het gesproken woord op televisie veel meer waard is, dus vertaalt hij de zin voor de immer gemakzuchtige kijker:Lees meer »

Penatencrème

Tine Embrechts liet weten dat ze spijt heeft van haar rol in het promotiefilmpje voor het spuuglelijke wangedrocht waar je ‘gemakkelijk [de] auto [kan] parkeren en met vriendinnen op een gezellig terrasje iets [kan]drinken terwijl de kinderen in de speeltuin zitten”. Ja beste lezer, ook wij moesten even naar het toilet.

Embrechts had naar verluidt bij haar toezegging niet door wat de werkelijke schaal van het project was. Bovendien was het filmpje bewerkt: “In de oorspronkelijke versie sluit het trouwens af met een vraag die rechtstreeks aan Kris Peeters was gericht. Maar op de site van Uplace is dat eraf geknipt.” Uiteraard, dat had het verschil gemaakt. Kris Peeters maakt altijd het verschil.

Lees meer »

Ge staat voor het beeld, ik kan het nieuws niet zien

De personeelsdienst van de VRT heeft het niet onder de markt. Heidi Lenaerts heeft een kind gekregen, Martine Tanghe borstkanker en Marc Morren een hartstilstand. Dit alles werd ruim geafficheerd in alle media, alsof het ons iets had moeten kunnen schelen.

Het is inderdaad zeer erg voor de betrokkenen. Maar ik ben niet betrokken en ik wil ook niet betrokken worden. Elke dag gaan onnoemelijk veel mensen gebukt onder onnoemelijk veel leed. Wie zich dat allemaal aantrekt, wordt depressief, of gaat voor het Leger des Heils werken. Of allebei.

Journalisten zijn geen nieuws, zij verslaan nieuws. Als ze goed hebben gewerkt, krijgen ze op een dag een mooie necrologie van een collega. Eerder wil ik hen niet in mijn journaals zien.