Rocken op z’n Vlaams

Welke eer denkt men Will Tura eigenlijk te bewijzen door een hoopje tweederangsmuzikanten een aantal van zijn nummers te laten coveren? De vraag dringt zich op bij het beluisteren van Turalura 2. Op die plaat, bedoeld als hommage aan Will Tura, spelen veertien Vlaamse rockers een covertje en geven de Keizer van het Vlaamse Lied zo de street cred die hem toekomt.

Of dat is toch het concept. Maar nemen wij het oeuvre van Will Tura er even bij. 67 platen, 143 singles, alle mogelijke genres en meer hits dan wij kunnen tellen. Alle prijzen gewonnen die er te winnen zijn, ereburger van Veurne en Kampenhout. Plaatsen wij daartegenover de prestaties van bijvoorbeeld Customs. Inderdaad, wie of wat is Customs in godsnaam?

Lees meer »

Advertenties

Kerstcam

LOG 20101224 13:34

In de gebloemde sofa zit, knus in een fleecedekentje gewikkeld, Emile te bladeren in ‘1001 recepten voor chocolademelk’. Zijn moonboots staan te drogen voor een elektrisch kacheltje, dat vonken spuwt op de maat van Herman van Veens stemmige ‘Kerstliederen’. Emile zelf zingt vals mee, terwijl hij aantekeningen maakt bij recepten voor chocolademelk met obstler, chocolademelk met ammaretto, en chocolademelk met anijswodka.

Alles is peis en rust en vree, tot een besneeuwde Auguste komt binnengestormd. Hij lijkt iets te bulderen maar omdat hij volledig, tot aan zijn snor toe, is ingepakt in een met grizzlybont gevoerd oliepak, is hij weinig verstaanbaar. Het oliepak is een ontwerp van Ann Demeulemeester en uitgevoerd met een discrete krijtstreep. Het kost Auguste een minuutje of twintig om zich uit deze perfect tocht-, vocht- en vorstvrije burcht te wrikken. Emile bladert en neuriet onverstoorbaar verder.

Auguste: “Emile!”
Emile: “Sint-Pater komt naar Hengelo…”
Auguste: “Emile, kom eens helpen!”
Emile: “Anna-Gerlinda Postiljon…”
Auguste: “Emile! Help mij mijn laarzen uittrekken!”
Emile: “Van ceramiek tot in ’t kliniek…”

Nijdig tikt Auguste tegen de platenspeler, die abrupt zijn gezang staakt. Verbaasd kijkt Emile op.Lees meer »

Un journalistique engagé

Geëngageerde journalistiek, bestaat dat nog? Zijn niet alle journalisten lafbekken geworden die meehuilen met het gepeupel en zich verder zoveel mogelijk achter een gepretendeerde objectiviteit verschuilen? Dat zijn ze absoluut, maar er zijn natuurlijk uitzonderingen.

Zo lazen wij vandaag deze zeer geëngageerde titel op De Standaard online:

Franstalige personaliteiten tekenen oproep tegen nationalisme

Nationalisten, we vatten het kort voor u samen, vinden de eigen natie zó geweldig dat zij een eigen staat verdient, netjes afgescheiden van andere naties die misschien een slechte invloed kunnen hebben. Wie tegen nationalisme is, vindt de eigen natie imperfect genoeg extranationale invloeden toe te juichen.

Een Vlaamse journalist die tegen het nationalisme is en erover schrijft, moet een statement durven maken door extravlaamse invloeden in zijn stuk te verwerken. En hoe kan dat beter dan door het Franse personnalité niet te vertalen met ‘persoonlijkheid’ maar met ‘personaliteit’?

Kijk, dat is gedurfd, dat is geëngageerd. Dat soort journalistiek moedigen wij aan.

De meningen over wie precies tot welke natie behoort, kunnen verschillen.

LINKS:

Nieuwe wijn voor oude zakken

Eindelijk begint het die ellendige kranten te dagen: ze zullen nooit op kunnen tegen dat overweldigende internet en zijn ontelbare nieuwe, hippe, trendy, catchy fenomenen. En wat hen ook eindelijk begint te dagen: daarvoor bestaat maar één oplossing en die luidt dat de oude media zo hersenloos mogelijk de nieuwe media moeten proberen kopiëren.

Dat werkt! Zo lezen wij wekelijks grapjes over de Wetstraat in Facebookformaat in De Morgen. Schaamteloos gepikt van de RTBF, maar dat mag, want de RTBF had het zelf ook maar gepikt van elders op het internet. En toen de Wetstraatfacebookrubriek een geweldig succes bleek voor De Morgen, had De Standaard iets soortgelijks nodig.

Lees meer »

Marketingmatch

Het zijn geen lang slechte journalisten bij Apache, maar ze moeten iets meer in complottheorieën durven denken. Neem nu Tom Cochez zijn laatste artikel. Daaruit moet blijken dat het nieuws in De Standaard (en Het Nieuwsblad) over ongelukkige singles niets met wetenschap en alles met marketing te maken had.

Wij vatten het kort samen voor de luie luisteraar: in dat nieuws beweert commercieel bureau Singles dat singles ongelukkiger zijn dan algemeen gedacht, en blijkt het toevallig ook de nodige oplossingen daarvoor aan te bieden. Dit door de KULeuven ondersteunde onderzoek blijkt gewoon uitgevoerd door studenten.

Aardig zoekwerk van Tom Cochez, daar niet van, zij het naar een beetje een onbenullige zaak, maar wat is zijn conclusie? Dat journaliste Eline Bergmans haar kritischejournalistenrol niet goed speelt. Dat vinden wij een beetje minnetjes, eerlijk gezegd. Wie een schandaaltje bovenspit, mag schandalige conclusies trekken.

Zou het bijvoorbeeld niet veel leuker zijn om te suggereren dat het artikel er kwam omdat De Standaard en Het Nieuwsblad een maand geleden begonnen met een eigen datingsite, waarmee singles de ongelukkige eenzaamheid van hun bestaan kunnen proberen aanpakken?

LINKS:

Een schrijnend gebrek aan eenheidsaccent

Ik ben van nature niet iemand die per se overal over wil kunnen zeuren. Optimistisch, relativerend, flexibel — ziedaar drie kernbegrippen van de attitude waarmee ik het leven dagelijks te lijf ga. En over het Groot Dictee der Nederlandse Taal wil ik helemaal niet zeuren. Ten eerste omdat het Groot Dictee der Nederlandse Taal prachtig is en ten tweede omdat zeuren over de spellingsregels waarmee je per definitie akkoord gaat als je deelneemt belachelijk is.

Maar toch moet ik luidkeels protesteren tegen de arbitrage over de allochtonen en hun generaties in de zevende zin van de editie van 2010. Volgens de jury moeten ze als ‘de eerste-, tweede- en derdegeneratieallochtonen’ geschreven worden. Als je weet dat het over zo’n samenstelling gaat, spreekt die spelling natuurlijk voor zich. Maar ik had dat geïnterpreteerd als: ‘de eerste, tweede en derde generatie allochtonen’. Volgens Ludo Permentier moet je het verschil tussen die twee mogelijkheden horen aan het eenheidsaccent, maar dat is klinkklare onzin.

Als je het luidop uitspreekt, merk je namelijk dat het eenheidsaccent in dit geval geen duidelijk hoorbaar verschil maakt. Dat deed het dus ook niet toen Martin Tanghe en Philip Freriks het zogenaamde woord voorlazen. In zo’n lange samenstellingen ontstaan automatisch subaccenten, en als die toevallig met de oorspronkelijke accenten samenvallen, hoor je amper het verschil tussen een groep woorden en een samengesteld woord.

Het is dus absoluut incorrect dat mijn schrijfwijze werd afgekeurd. Maar uiteindelijk heeft een mens zich neer te leggen bij het oordeel van de jury. Daarom tel ik wrokkig de vier (vier!) fouten uit dat ene woord bij mijn andere fouten, om zo op een totale foutenlast van eenentwintig uit te komen. Zolang iedereen maar  beseft dat dat in een rechtvaardiger heelal maar zeventien was geweest.

LINKS:

Opiniepagina zkt. verknipte zondagspoëet vr. politieke analyse

WikiLeaks. Er is wat over afgezeurd de laatste tijd. Dat hoeft niet te verwonderen: de thema’s ‘internationale diplomatie en buitenlandpolitiek’, ‘democratie en mensenrechten’ en ‘internet en web 2.0’, daar kan geen enkele intellectueel aan weerstaan. En dus liepen de opiniepagina’s de voorbije dagen vol met zogenaamd intelligente analyses door zogenaamd intelligente mensen.

Het laatste stuk komt van de zeer veel vleesgeworden middelmatigheid der Vlaamse intellectuelen: Bart De Wever. Van Wikipedia heeft hij wat weetjes over de Pentagon Papers geplukt, in het ijle schetst hij een psychologisch profiel van Julian Assange en dan lanceert hij wat onsamenhangende gedachten over het belang van geheimhouding voor, ja, waarvoor eigenlijk.

Eerder hadden in De Standaard al Marc Reynebeau, Mia Doornaert, Guy Tegenbos, Pascal Sertyn en, vooruit, hij kan er dan ook nog wel bij, Dominique Deckmyn hun analyse gegeven. In De Morgen lazen wij daarentegen bedenkingen van Walter Pauli, Jeroen Olyslaeghers, Arnoud Vermeer (wie is dat eigenlijk?), Koen Vidal, de onvermijdelijke Jonathan Holslag, Hugo Camps en Jens Franssen.

Hebben wij daar iets uit bijgeleerd? Natuurlijk niet. Lees meer »