Noël Slangen lacht OpenVLD uit

Wie kan er tegenwoordig zijn eigen werk nog evalueren om zichzelf goede punten te geven? Wij dachten dat het nergens meer pakte, maar blijkbaar wel bij OpenVLD. Voor AchterHetNieuws heeft Léon Didden de slideshow (bedacht door Noël Slangen) met de evaluatie van de OpenVLD-verkiezingscampagne (bedacht door Noël Slangen) eens doorgenomen.

Didden weet niet of hij in huilen of in lachen moet uitbarsten bij die slideshow en eerlijk gezegd weten wij het ook niet. Als wij van OpenVLD waren, wisten we het wel: Slangen vloog buiten. Je betaalt je algemeen directeur toch niet voor deze beschamende collectie clichés, boutades en evidenties?

16 conclusies om de 16 te heroveren
1. Voetballers zijn ook individualisten, maar ze werken wel samen.
2. Alleen wat je intern kan zeggen, hoef je niet in de krant te zeggen.
3. Je kan niet de grootste zijn zonder een brede volkspartij te zijn.
4. Een themapartij kan nooit de grootste zijn.
5. Het lijkt moeilijker om liberaal te worden dan christen of moslim.
6. Er zijn ontzettend veel liberalen die nog niet weten dat ze liberaal zijn.
7. Wie zijn wortels miskent, vangt wind.
8. Als je wilt dat je achterban groeit, moet je luisteren en leiden, niet napraten.
9. Liberalisme is als vanouds progressief.
10. Alleen in een partij waar ruimte is voor tegenstelling, kan men groeien.
11. Geen loze beloften, want niets is zo heilig dan een woord.
12. Een sterke organisatie versterkt onze mandatarissen.
13. Coaching versterkt mensen en versterkt de partij.
14. Investeren in vers bloed creëert een toekomst.
15. Het is tijd voor een partij van de 21ste eeuw.
16. Als we zelf niet zeggen dat we goed zijn, zal niemand het doen.

Wij zouden op Radio Plasky in elk geval niemand aannemen die in doldwaze conclusies ook nog eens doldwaze taalfouten schrijft.

Proficiat, Tom

Een groot connaisseur van ’s mans oeuvre ben ik niet, maar op basis van de toneelstukken die ik van hem zag, ben ik bereid toe te geven dat Tom Lanoye een zeer goed schrijver is. Hij was ook genietbaar in Alles Kan Beter en hoewel Agnes Goyvaerts waarschijnlijk de meest overbodige journaliste is die Vlaanderen ooit gehad heeft, was haar interview met Lanoye in De Morgen dit weekend toch bijzonder aardig. Dit slechts om duidelijk te maken: ik heb niets tegen Tom Lanoye.

Hij mag van mij dan ook best vijftig jaar worden. En omdat hij ook maar kan leven als mensen zijn boeken kopen, gun ik hem het potsierlijke mediacircus rond dat lustrum ook. Maar voor die media past hier kleine waarschuwing. Want stel dat Tom Lanoye volgende week plots doodvalt, hoe kan hem dan nog gepast eerbetoon gebracht worden?

Een hele maand non-stop Lanoye  voorlezen op de radio? Interviews van een hele krant lang? Elk gedicht apart bespreken in de literatuurbijlages? Een bibliofiele uitgave van al zijn kattenbelletjes, telefoonkrabbels en boodschappenlijstjes? Een retrospectieve over zijn mediagenieke brilmonturen?

Ik heb de indruk dat Hugo Claus minder aandacht kreeg bij zijn overlijden dan Tom Lanoye bij zijn vijftigste verjaardag. Maar hij stierf dan ook niet in komkommertijd. Afgezien daarvan: proficiat, Tom.

Eat this, Margriet Hermans

Wij vonden het best vreemd op de redactie toen open-VLDsenator Margriet Hermans in Het Laatste Nieuws aankondigde dat ze het Nederlandse plan om ‘fastfoodketens, frituren en snoepwinkels’ te bannen uit de omgeving van scholen best wel ok vond. Margriet was namelijk zelf ook ‘het slachtoffer van de snoepwinkel aan de schoolpoort’ geweest. Zij had aan den lijve ondervonden, wat zoiets met een mens kan doen.

Wij dachten dat liberalen zo weinig mogelijk betutteling voorschreven, en zoveel mogelijk vrijheid. Maar kijk, jeugdtrauma’s wegen blijkbaar een stuk zwaarder door dan ideologie.

Gelukkig zijn er in Groot-Brittanië nog wél echte liberalen:

Klik voor het volledige artikel.

Waar is Hans Vandeweghe?

Grote consternatie trof mij toen ik gisteren De Morgen vastpakte. Ze weten daar op de redactie niet meer waar hun beroemde sportreporter uithangt! China is groot en een mens verdwaalt er snel. Stel je voor dat we Hans Vandeweghe nooit meer terug zien. Zou dat geen groot gemis voor de sportjournalistiek zijn?

Okay, misschien niet. Maar toch ben ik benieuwd naar de verklaring van De Morgen. En ik ben bereid in deze mysterieuze verdwijningszaak de meest onwaarschijnlijke verklaringen te geloven, behalve dat er weer iets zou schelen met de stijlcodes.

Vendelzwaaien als post-olympische discipline

De belachelijkste sport op de Olympische Spelen is het live naspelen van versnelde filmbeelden ofte snelwandelen, op de voet gevolgd door de Disney-variant op ballet, ritmische gymnastiek. De combinatie van die twee sporten is nog geen olympische discipline en dat is maar goed ook, want vendelzwaaien is qua belachelijkheid meer dan de som van de delen. Deze overtuiging van me ligt mede aan de basis van mijn stelselmatige afwezigheid op IJzerwakes.

Die heeft maar één nadeel: voor de verslaggeving ben ik afhankelijk aan wat bijvoorbeeld de nieuwsdienst van de VRT me wil vertellen. En daar geeft niemand uitleg over de aanwezigheid van een interessante vlag:

Als je de stukjes uit het journaal samenpuzzelt, kom je uit op deze vlag:

De Vlaamse Militantenorde (VMO) werd in 1981 verboden omdat ze een privémilitie was. Kan je dan zomaar met een vlag van de VMO op een publieke manifestatie gaan rondhupsen? Juristen onder de luisteraars, voel u geroepen.

Genetische kweekvijvers

Luisteraars maken ons attent op een rommelig artikeltje van Het Nieuwsblad van de hand van Hans Jacobs. Het mooist is deze paragraaf:

Wil dat zeggen dat Jamaicanen per definitie doping nemen? Neen. Zwarte genen sprinten nu eenmaal sneller. Dat heeft niets te maken met racisme, wel met snelle en trage spiervezels. In Jamaica is de kweekvijver nu eenmaal groter dan in België.

Luisteraar Knotwilg merkt op:

Interessant. Even proberen: “Blanke genen denken nu eenmaal sneller. Dat heeft niets met racisme te maken, wel met het aantal verbindingen in de hersenen.”

Wij merken op: Jamaica heeft 2,8 miljoen inwoners en België 10,2. Trek zelf uw conclusies over de grootte van de kweekvijver.

Logica met Ivan Sonck

De Olympische Spelen zijn nog niet afgelopen, maar ik denk wel dat ik al een mooiste en een verschrikkelijkste moment kan kiezen. Qua schoonheid wordt het moeilijk om de finale van de 10.000 meter bij de vrouwen te overtreffen. Qua gruwel denk ik niet dat iemand beter zal doen dan Ivan Sonck na de finale 4×100 meter bij de de vrouwen.

Ivan Sonck liep zich al een tijdje warm in Sporza Olympia, waar hij alles wat positief leek met een onovertroffen pessimisme de grond in relativeerde. Sonck ontwikkelde zich tot de Hugo Camps van de sportjournalistiek en de Belgische prestaties waren tot gisteren natuurlijk gesneden koek voor Soncks genadeloze nihilisme.

Eergisteren moest een zilveren medaille echter kapotgerelativeerd worden. Minder eenvoudig, maar zoals gezegd was Sonck goed opgewarmd. Hij ontwikkelde een ijzeren logica: de Belgische ploeg is helemaal geen goede ploeg, maar omdat de anderen slechter waren, wonnen ze toch. Per ongeluk, eigenlijk. Er is dus geen enkele reden om het estafetteteam te bejubelen. Als het aan Sonck lag, boden de Belgische sprintsters hun excuses én medailles aan bij de geklopte favorieten. Met de belofte het nooit meer te doen.

Zij waren beter omdat de anderen slechter waar. Aristoteles zou trots op je zijn, Ivan Sonck.

Op de foto ziet u Ivan Sonck toen hij alcohol en tabak nog niet had afgezworen. Hijzelf zag er slechter uit, maar zijn humeur was soms beter.

Spreken is zilver

Eventuele euforie ter gelegenheid van de Belgische gouden medaille voor het hoogspringen bij de vrouwen maakte bij mij, dankzij de berichtgeving van De Morgen, algauw plaats voor een wee medelijden met de trieste staat van woordspelingen in krantenartikels. En toen wist ik nog niet dat die creativiteit besmettelijk was.

(…) na Göteborg 2006 (EK) en Birmingham 2007 (EK indoor) maakte ook Peking kennis met Tia Hel-le-goud.

Lees hier wat u ervan denkt

In deze komkommerrijke tijden is het goed dat journalisten ons op de hoogte houden van hun eigen activiteiten. Zo hebben we nog eens wat te lezen. De Standaard heeft een chatsessie georganiseerd over het Belgische gebrek aan Olympische medailles. Straf dat die sessie succesvol was maar nog straffer is dat over dat succes een heel artikel (2900 tekens) geschreven werd.

Ernstig: dat is een briljant idee. Uit de polls die regelmatig georganiseerd worden bleek al eerder de relevantie van de mening der De Standaard-lezers. En nu wordt daar eindelijk eens een kwantitatieve analyse van gemaakt, met exacte cijfers:

Enkele cijfers: tussen 12 en 14 uur stelden de lezers van de verschillende websites een 200-tal vragen. Samen formuleerden de drie experts net geen 100 antwoorden. Een ware marathon aan reacties.

Voilà, relevante cijfers. Daar kunnen beleidsmakers al eens mee aan de slag. Maar er is ook een kwalitatief luik  en dat is zo mogelijk nog interessanter:

De matige prestaties van de Belgen blijkt een heet hangijzer.
Meer sport in de klas ontwikkelt niet alleen ons jong talent, maar ook voor de volksgezondheid.

Dankzij De Standaard kan u nalezen wat u ervan denkt. Handig toch? Ik overwoog nog te solliciteren bij De Standaard, maar een grote moedeloosheid overviel mij, nog voor ik de pen in de inktpot had gedoopt.

Zwijgplicht

Er zijn journalisten die desnoods de duivel pijpen om informatie te vergaren. Ook bestaat het soort dat gemakzuchtig achterover leunt en artikels uitsluitend schrijft met de info die ze op een schoteltje aangeboden krijgen, bij voorkeur in de vorm van belga- of persberichten. En tot slot, afgezien van de grijstinten die zich tussen de twee vorige categorieën bevinden, heb je Gorik Van Holen en Johan Corthouts. Die laten vandaag in De Morgen blijken hoezeer ze hun best doen om geen antwoorden of relevante informatie te moeten horen.

Op vraag van De Morgen weigert Belgacom te zeggen welk diploma de benoeming van Fagard rechtvaardigt.