Een onprettige ochtend

Soms begint de dag onprettig en dan gaat weer alles fout. Talloos zijn de mogelijke oorzaken van zulke onprettigheid: een vettig ontbijt, koude koffie, zure melk, guur weer… Talloos. Maar mits het weer niet té guur is, heb ik hiertegen een uitstekende remedie gevonden. Graag deel ik mijn geheim met u.

Mijn pendelroutes zijn complex kluwens van  bus-, tram-, metro-, en treinlijnen. Wat getreuzel (zure melk weggooien, nieuw pak melk openen, achterdochtig aan snuffelen) volstaat om de bus te missen die mij het snelst en efficiëntst op kantoor zou bezorgen. Jammer! Snel schakel ik over op schema b5.1. Dat doet mij nog wel tijdig aanspoelen, maar laat me ook twintig minuten wachten aan het station van Bockstael.

Dat is geen toeval: vlakbij dit station ligt het Café des Artistes, niet genaamd naar de grote kunstenaars die er zich inspiratie laten inschenken, maar naar de Avenue des Artistes. Velen willen dit café bekritiseren en ik zal al die kritiek niet tegenspreken. Maar evenmin kan iemand mij tegenspreken wanneer ik zeg dat hun terras op zonnige ochtenden zonovergoten is, dat hun petit café die in menig koffiebar overtreft, en dat hun service elke koffiebar en menig sterrenrestaurant overtreft.

En dat is alles wat nodig is om de dag een prettige herstart te geven. Tussen de rokende geprepensioneerden in trainingspakken en leren jassen, lees ik bijvoorbeeld Norwegian Wood, omdat dat het boek schijnt te zijn waarmee je Murakami moet beginnen, hoewel Kafka on the Shore beter zou zijn. De zon schijnt, de koffie is uitstekend, het glas water is gratis. Twintig minuten later lijkt acht uur zuurstofarm bureaulabeur al een iets verteerbaarder vooruitzicht.

Ik zou u dit niet meedelen wanneer ik daar nog vaak zou zitten, natuurlijk. Ik voel geen nood aan het gekwetter van hippe kantoorvogels wanneer ik mijn ochtend heropstart. Verhuizingen en omleidingen nopen mij echter mijn complex kluwen grondig te herwarren. Reeds genoot ik mijn laatste koffie in Café des Artistes. Het staat iedereen vrij om mijn plaatsje in te nemen. Ik zou zeggen: profiteer ervan, het zou nog zonnig blijven tot woensdag.

Advertenties

Geletterde mensen

De these van Juncker als een Machiavelli-avant-la-lettre, snijdt geen hout. Dat weet Bart Beirlant.

De omschrijving van Juncker als een Machiavelli-avant-la-lettre, snijdt nog minder hout. Dat weet Radio Plasky.

Daarom geven wij Bart Beirlant vandaag de Medaille ter Memorie van Miserabele Metaforen! Wij raden hem aan om van het prijzengeld bijlessen Frans of Nederlands te nemen. Of het te investeren in de eindredactie natuurlijk — altijd een goed idee. Proficiat!

LINKS:

#696

Een groot project verliep niet helemaal zoals onze PR-afdeling dat gewenst had. De pers had er lucht van gekregen, en dus gaf een collega het ene interview na het andere aan de ene journalist na de andere.

Omdat het een tamelijk technische aangelegenheid was, was deze woordvoerster geen getrainde mooiprater, maar een inhoudelijk experte. Later sprak ik haar hierover, aan de waterkoeler in de gang die onze kantoren verbindt.

— “Ben je dan nog nerveus, voor het zoveelste interview?”
— “Goh, ja. Journalisten van de New York Times of zo, die weten wel waarover ze schrijven. Die kennen de gevoeligheden van het dossier en vragen daar dan over door, dus je moet altijd alert blijven. Maar voor de Belgische journalisten ben ik niet nerveus, hoor. Die zijn blij met elk antwoord. Dat zijn heel makkelijke interviews, dat doe ik bijna op automatische piloot.”