Romancier van beroep

Wanneer ik bij gelegenheid kuier door het Italiaanse land, waarvan mijn vrouw afkomstig is, bedenk ik wel eens dat Paul Baeten Gronda ergens bovenaan mijn lijst van meest ergerlijke auteurs staat. Overigens is ook Dante afkomstig uit Italië, net als Silvio Berlusconi. De geliefde schrijver Mario Benedetti komt dan weer uit Uruguay, wat je op basis van zijn naam niet meteen zou vermoeden. Maar Benedetti is dood. Net als Dante.

Lees meer »

Het is de schuld van de eindredactie!

Yves Desmet is van zijn eerste leugen niet gestorven. Gil allemaal maar in koor: “De X-dossiers!” Maar daar kunnen wij nog begrip voor opbrengen. Dat waren commerciële leugens, van het genre waar ook Maurice Lippens zijn hand niet voor omdraaide. In zaken moet je nu eenmaal de waarheid in je eigen voordeel durven presenteren.

Veel zieliger wordt het wanneer Desmet het falen van de redactie van De Morgen op iets of iemand probeert af te schuiven. We zagen het al eerder met zijn lettertypeleugens en nu doet hij het opnieuw. Ditmaal is het de eindredactie die de boter gevreten heeft.

Lees meer »

Beter één briljante fotograaf dan drie goede perscommentatoren

Overal lees ik dat de federale begrotingen van 2008 en 2009 niet kloppen. Er wordt met cijfers gegoocheld door Didier Reynders en Yves Leterme, schrijven de persjongens. Zij doen hun best om met intelligente financiële analyses de halve waarheden en driekwart leugens van de ministers te ontmaskeren. Maar hun pleidooien missen iets.

Lees meer »

Capitolium Italic, Yves Desmet. Altijd Capitolium Italic.

Met de redactionele verschuivingen bij De Morgen heeft het zinnetje waarop wij u attent maakten in een vorige uitzending ook de aandacht van andere perslui gekregen. Is het weinig verdekte kritiek van Yves Desmet op de nieuwe structuur? Verdorie, aan die piste hadden wij zelf niet eens gedacht! Maar in De Standaard legt Desmet zelf uit dat dat ook niet nodig was:

Toch verscheen maandag bij zijn commentaarstuk een heel opmerkelijk zinnetje onder zijn naam: (sorry, even vergeten wat ik momenteel ben). Uit protest tegen de wissel aan de top? ‘Geloof het of niet, maar dit slaat niet op mijn persoon. Het zinnetje is geplaatst door een lay-outer omdat er discussie was over het lettertype van het artikel. Achteraf is men vergeten die “interne memo, te schrappen, wat door de lezer inderdaad verkeerd kan worden begrepen.’

Klinkklare onzin, beste luisteraar. Het lettertype waarin de functie van de commentator wordt geplaatst, is altijd Capitolium Italic. Altijd en dus ook maandag. Waarom zou daar ooit discussie over zijn?

Luisteraar Robin legt ons verder uit hoe dat komt (of zou kunnen komen):

Wanneer een stijlcode niet herkent wordt, verschijnt er deze tekst, ofwel een boodschap van het programma aan de gebruiker “ik weet niet meer welk lettertype ik ben”.

Lay-outen doen ze bij De Morgen met QuarkXPress (QXP). Nu is dat inderdaad een verschrikkelijk programma, maar zo erg dat het foutmeldingen als extra tekst in je lay-out smokkelt is het nu ook weer niet.

QXP geeft geen foutmeldingen over niet herkende stijlcodes. Een niet herkend lettertype wordt gewoon naar het standaardlettertype omgezet, Helvetica bijvoorbeeld. Maar waarom zou QXP Capitolium Italic niet herkennen? De letter wordt elke dag gebruikt. Luisteraar Robin laat zich wat op de mouw spelden.

Ik ga niet beweren dat ik wél weet hoe dat vreemde zinnetje daar kwam, maar ik weet in elk geval wel hoe het niet kwam: er was geen discussie over Capitolium Italic en QXP gaf geen foutmelding over de stijlcode. Die verklaringen doen ons het ergste vrezen. Waarom zou Desmet hier over liegen?

Eindelijk plukken wij de vruchten van het kapitalisme

Ik word wel eens verweten een revisionair aartscommunist te zijn, die alles wat naar eigendom ruikt zou verachten en elke vorm van commercie in satanische rituelen zou vervloeken. Die verwijten zijn volledig correct, ik zal het niet ontkennen. Maar vandaag ben ik overtuigd dat commercie en marketing ook hun goede kanten hebben.

Want wat lees ik in De Tijd dat Knack zegt over De Morgen (waarover zouden kranten schrijven als ze mekaar niet hadden)? Er wordt geherstructureerd bij De Morgen! Yves Desmet zal blij zijn, hij krijgt alweer een nieuwe functie. Maar het echte goede nieuws zit in deze alinea:

Feit is dat de inkomsten uit advertenties volgens Knack fors dalen. Van alle titels bij De Persgroep zou De Morgen daar het meeste onder te lijden hebben. De pas gelanceerde bijlagen, waaronder Wax en Vamos, kunnen volgens het weekblad voorlopig maar weinig adverteerders bekoren.

Meestal ergert de economische logica die hoofdredacteurs hanteren als het hen uitkomt mij mateloos. Maar nu komt dat wel handig uit. Die weekendbijlagen zijn namelijk een dure affaire voor een krant als De Morgen. En blijkbaar slagen Wax en Vamos er niet in dat op te lossen.

Logisch, denken u en ik, want Wax en Vamos, dat is hol weekendgekakel zonder weerga. En als u en ik het niet lezen, wil een bedrijf er niet in adverteren en levert het De Morgen dus geen centen op. Ja, logisch vinden wij dat, maar blijkbaar heeft het enkele weken geduurd eer Klaus Van Isacker het ook inzag. Vermoedelijk leest hij wel de resultatenrekeningen maar niet de weekendbijlagen van zijn eigen krant.

Een beetje manager, en dat is Van Isacker toch, weet dan wat gedaan: het mes erin! Vamos en Wax, die leeghoofdige verspillingen van papier en inkt uit de weekendbijlage snijden! Komaan mijnheer Van Isacker, laat de marktwetten voor één keer in het voordeel van de kwaliteit van uw blad werken en schrap die handel. En dan past De Morgen in het weekend misschien ook weer in onze brievenbus.

Identiteitscrisis

Wij volgen het ook allemaal niet meer. Wat is Yves Desmet nog niét geweest bij De Morgen? Freelancer, journalist, algemeen hoofdredacteur, politiek hoofdredacteur, verantwoordelijke uitgever… Alleen koffiedame ontbreekt nog op zijn palmares, schatten wij.

Identiteitscrisis

Zo’n c.v. en dan die voortdurende redactionele herstructureringen bij De Morgen: op den duur kan het niet anders dan dat Desmet even vergeet welke functie hij precies bekleedt. Wie weet het daar eigenlijk nog wel? En onvermijdelijk belandt zoiets op een blauwe maandag in de krant.

Bonuspunten voor luisteraar Bie en haar arendsblik!

De Morgen Maandag

Enkele losse bedenkingen na een treinrit met De Morgen in de hand.

  • de buitenlandse berichtgeving haalt het weer met stip van het binnenlands gemekker
  • buitenlandse hoogtepunten: Congo, Mexico en China
  • binnenlands diepterecord: de zelfbevlekking van drie redacteurs die de Mont Ventoux hebben beklommen (lijkt buitenland, maar de focus ligt wel degelijk op de drie heren)
  • meer Pauli, minder Desmet: het commentaarstuk van Walter Pauli is uitstekend, en tel de vlijmscherpe opiniebijdrage van Karel De Gucht daarbij om te stellen dat ‘De Gedachte’ ervoor zorgt dat de krant van vandaag geslaagd kan worden genoemd (deze zinsconstructie daarentegen…). ook het maandaginterview en de bijbehorende voorpagina is overigens een aanrader.
  • ik vraag me af wat Agnes Goyvaerts ooit gedaan heeft dat ze elke week een verspilde pagina mag vullen met “een persoonlijke, kritische kijk op de wereld van leven en stijl”. misschien heeft ze beloofd niet met Klaus Van Isacker te slapen zolang ze haar pagina behoudt?
  • internet versus krant: wat gisteren groot nieuws was op alle nieuwssites (bij DS Online stond het zelfs een hele poos bovenaan), een kartelpartner van de NV-A die de PS de ‘Parti Séparatiste‘ noemt, verschijnt vandaag in de politieke kolderrubriek ‘Onder vrienden’. het gebeurt trouwens wel vaker dat berichten op krantensites met neonlampen worden aangekondigd en de dag daarna blij mogen zijn met een papieren hoekje. zegt het iets over de online redactie, over de surfers die zo’n bericht bespammen met reacties of over de krantenlezers? om het met Ivan De Vadder te zeggen: het blijft koffiedik kijken.

Feiten en feiten zijn twee

Ik heb er geen idee van wat ik van het proces tegen Dyab Abou Jahjah moet denken. Dat komt omdat mijn kranten verschillende dingen beweren. Ik heb het daar moeilijk mee.

Meestal vertrekken De Standaard en De Morgen vanuit dezelfde feiten en concluderen dan elk iets volledig anders. Dat is geen probleem want ik ben niet te beroerd om een eigen conclusie te trekken. Als ze echter mekaars feiten tegenspreken, weet ik ook niet meer waar ik aan toe ben.

Pleitte Luc Lamines verklaring tegen Abou Jahjah?

DM: Diverse gerespecteerde collega’s uit de journalistieke wereld, politiemensen en -officieren, onder wie de gewezen hoofdcommissaris Luc Lamine, hebben van opruiende taal of acties niets gemerkt.

DS: In een proces-verbaal verklaart Lamine al op 27 november 2002, onmiddellijk na de rellen, dat Abou Jahjah de Antwerpse allochtone jongeren tegen de politie heeft opgehitst.

Is Ludo De Witte op de hand van Abou Jahjah?

DM: Historicus Ludo De Witte en N-VA-voorzitter Bart De Wever noemen het strafdossier na lectuur ‘flinterdun’, en hen kun je moeilijk van lidmaatschap van het AEL verdenken.

DS: De Witte staat ook bekend als een sympathisant van Abou Jahjah.

Wat moet je daar nu mee? Als we de stukken naast mekaar leggen, vallen meteen twee verschillen op. Yves Desmet schreef voor De Morgen een opiniestuk, Filip Verhoest schreef voor De Standaard een tamelijk objectieve analyse. Da’s één verschil. Het tweede is dat Verhoest ook uit het dossier citeert om te ondersteunen wat hij beweert, bijvoorbeeld over Lamines getuigenis. Desmet ondersteunt niets, hij beweert alleen maar.

Wanneer Desmet zo duidelijk pleit voor de vrijspraak van Abou Jahjah, is het wel een beetje vervelend dat zijn argumenten daarvoor worden tegengesproken Verhoests citaten uit het dossier. Ik weet niet met wie Desmet uit eten is geweest om dat stukje te schrijven, maar die lobbyist had hem op zijn minst van correcte informatie kunnen voorzien. Het had zijn pleidooi net dat ietsje sterker gemaakt.

Het einde is in zicht

De krantencommentaren zijn vandaag niet mals voor de regering. Yves Desmet is in De Morgen de wanhoop over Leterme-I nabij, dat voel je, en hij schiet met scherp:

Door blijvend aan te modderen, de verrotting verder zelf te organiseren, iedere verantwoordelijkheid te ontlopen en permanent de schuld daarvoor aan de Franstaligen te geven, kan men immers nog een keertje met een communautaire agenda en als Vlaamse martelaar naar de stembus trekken.

Hij wordt in moedeloosheid echter nog overtroffen door Bart Sturtewagen in De Standaard die volgens mij, ondanks mijn voorliefde voor samenzweringen en strategieën, nog veel scherper schiet:

Er zijn er die in zijn houding het bewijs zoeken voor een meesterlijk plan dat slechts tot doel heeft volgend jaar nog eens langs de electorale kassa te passeren. Vooreerst laat niets vermoeden dat hij uitgaat van enig plan.

Het is natuurlijk ook een bijzonder treurige situatie. Maar ik merk hier toch een eerste positief signaal, met name van Bart Sturtewagen, die eindelijk de moed heeft om een begin van een einde te maken aan deze belachelijke vertoning, die zich nog het best laat vergelijken met slecht improvisatietheater – terwijl politiek geen improvisatietheater zou mogen zijn. Toch niet van bij de allereerste scène.

De acteurs hebben een suggestie gekregen van het publiek en zijn er dan, zonder enig idee over hoe de scène moet verlopen, aan begonnen. En in plaats van een mooie scène uit te bouwen, willen ze liefst allemaal zo lang mogelijk op het podium blijven staan. Omdat de inspiratie niet eeuwig blijft komen, vooral niet als je die van collega-acteurs saboteert, wordt er wanhopig naar het publiek gekeken – zijn er nóg suggesties?

Die zijn er. De journalisten, die beroepshalve in de zaal zitten, laten weten wat ze tot dan toe van het stuk vinden. De acteurs denken uit die analyses inspiratie te kunnen halen om de scène en hun rol meer glans te geven. Als dat misloopt, ligt de oplossing voor de hand: zijn er nóg suggesties? En zo sleept alles aan op uiterst oninteressante manieren.

Daarom ben ik blij dat Sturtewagen schrijft dat er wellicht helemaal geen plan is. Als commentatoren geen complotten meer gaan suggereren, zullen de politici spoedig zonder komen te zitten. Na een kort en triest moment van ultieme inspiratieloosheid zullen ze besluiten dat de scène niet te redden is en beschaamd in de coulissen verdwijnen. Doek!

Lolbroek Peter Vandermeersch

Peter Vandermeersch is een onverbeterlijke grapjas, die maar één doel voor ogen heeft: zijn lezers aan het lachen brengen. Of hij is een arrogante marketeer bij zijn publiek de portefeuille belangrijker vindt dat het verstand.

Wat denkt u?Hoewel het tweede erg begrijpelijk is als je de reacties zijn lezers bekijkt (een aanrader), zou ik toch durven gokken op het eerste. Lees zijn recentste opiniestuk er maar eens op na. Is dat geen smakelijke grap? Vandermeersch verdedigt vinnig:

Ernstige media moeten zelf niet het voorwerp zijn van het nieuws. Ernstige media moeten het nieuws verslaan. Moeten duiding geven, inzicht brengen en commentaar leveren. Bovenal moeten zij op zoek gaan naar de waarheid op terreinen die maatschappelijk relevant zijn.

Héhé. Met het opiniestuk maakt Vandermeersch zijn medium wel zelf tot voorwerp van het nieuws. En bekijk voor de grap even de laatste vier voorpagina’s van De Standaard (klik onderaan op ‘lees de rest van dit onderwerp’). Zoals u kunt zien is: het medium dat zelf geen voorwerp van nieuws wil zijn, maakt van zijn eigen reeks wel drie dagen het voorpagina-artikel. Hilarisch, toch?

Er staat nog meer lolligs in natuurlijk, onder meer hoe slim Vandermeersch zijn eigen redactie vindt. De marketeer van het jaar besluit met een grandioze oneliner:

In een medialandschap waarin er steeds meer ‘content’ en ‘public relations’ is en steeds minder journalistiek, geloven we meer en meer in de essentiële rol die wij, de media, te spelen hebben.

Maar alle gekheid op een stokje. Natuurlijk hebben de wetstraatjongens van De Standaard puik werk geleverd. Natuurlijk moeten ernstige media zo’n dingen kunnen brengen. En natuurlijk stoor je daarmee een politiek proces, maar dat moet een krant zich niet aantrekken.

Een krant moet ook niet doen alsof het puur om journalistiek draait is, als ze dag na dag met zichzelf op de voorpagina uitpakt en de controverse enthousiast aanmoedigt. Het is ronduit ergerlijk, omdat het pretentieus én overbodig is, en De Standaard heeft er een handje van weg zichzelf razend interessant te vinden. Clown Vandermeersch gaat in deze beslist niet vrijuit.

Nee, dan liever Yves Desmet, die listig probeert de prestigieuze reeks te kaderen als CD&V-manoeuvre. Volgens mij is het pure jaloezie, maar het ene sluit het andere niet uit. Want Desmet heeft me wel nieuwsgierig gemaakt. Vandermeersch zegt:

(…) we hadden alles samen bijna honderd uren gesprek met de formateurs Yves Leterme en Guy Verhofstadt, met de bemiddelaar Dehaene en de verkenner Van Rompuy, met de oranje-blauwe delegatieleiders Somers, Reynders, Milquet en Vandeurzen, met de twee partijvoorzitters van SP.A en die van de PS en Ecolo, en met enkele tientallen andere politici, medewerkers, betrokkenen en getuigen.

Hoeveel uur interview was dat met CD&V’ers? En hoeveel uur met de anderen? Ik ben benieuwd welk licht dat op de spraakmakende reportage zou gooien.

 

Lees meer »