Ideologische strijd op het scherpst van de snee!

Wij hebben altijd vermoed dat Mia katholiek is. Daarvoor bestaan meerdere aanwijzingen. Zo schreef Mia al voor De Standaard toen die krant nog AVV-VVK op het titelblad voerde. Wij herinneren ons ook dat zij enkele maanden in loondienst van CD&V was, zij het vooral tijdens een zomerreces. En ze heeft ook eens een Te Deum verslagen, geloven wij.

Dat zijn allemaal maar vage aanwijzingen, zal u correct aanvoeren. Jawel, maar vandaag lazen wij in De Standaard een opiniestuk dat onweerlegbaar bewijsmateriaal aanlevert. Lees meer »

Advertenties

Nieuws op alle fronten

Die troonsafstand van de koning, daar moet onze kwaliteitspers lang op hebben zitten wachten. Als u het ons vraagt, lagen er heel wat stukjes al maanden klaar om gepubliceerd te worden, ergens in een schuif, net zoals dat gaat met obituaria. Dat lijkt handig, en dat is het ook, maar er is ook een opvallend nadeel.

Het aantal schuifjes op een redactie is namelijk beperkt. Sinds Corelio Concentra heeft opgeslokt mogen we eindelijk openlijk zeggen dat de Vlaamse media in crisis verkeren, en waar er crisis is, wordt er bespaard. Onder meer op schuiven. Het is altijd makkelijker besparen op schuiven dan op journalisten.

Nu is het zo dat zich regelmatig nieuwe kandidaten voor die schuiven aanmelden. Elke week komen er mensen bij die elke dag zouden kunnen doodvallen (of abdiceren), en waar dan stukken over moeten verschijnen. Maar omdat het aantal schuifjes zo beperkt is, moeten er regelmatig ook stukken uit verwijderd worden.

Anders zouden de schuiven overvol raken, blokkeren en dan zou de hele redactie in chaos vervallen. Dat wil natuurlijk niemand. Daarom is het begrijpelijk dat redacties nerveus worden als sommige stukken té lang in de schuif blijven liggen. En hoe lang lag Albert II daar al zeg? Al járen gaan er geruchten over zijn aftreden, en al die járen lag hij dus kostbare plaats in te nemen in die redactieschuiven.

De opluchting eergisteren op alle redacties moet enórm geweest zijn. Kijk maar in De Morgen van de volgende ochtend: negen artikels, twee columns, zeven kortere stukjes. En een hele rits citaten en foto’s en cartoons, natuurlijk. De Standaard hebben we niet durven openslaan. Maar met één blik op de toegevouwen krant gokken we: een dertigtal grotere en kleinere artikels over de troonsafstand.

Op de VRT eergisteravond: om zes uur een speciaal nieuwsbulletin over de troonsafstand. Dat duurde een half uur. Om zeven uur dan Het Journaal: méér dan een uur over de troonsafstand. Toen hebben wij het opgegeven, maar in de wetenschap dat er ongetwijfeld op alle zenders nog urenlang doorgeëmmerd zou worden over die troonsafstand.

Ook gisteren ging het in Terzake nog over de troonsafstand en vanochtend stonden de gazetten nog vol met opvolgingsstukken, zowel in de Morgen als De Standaard nog een tiental artikels. Wij hebben eerlijk gezegd een beetje schrik voor de weekendkranten.

Die schuiven moesten leeg, zoveel is duidelijk. Een andere reden kunnen wij niet bedenken. Want alles welbeschouwd verandert er natuurlijk nauwelijks iets. Hoogstens een postzegel en wat euromuntjes. Veel geblaat over weinig wol, zou kozijn Willy zeggen, die nooit echt goed is geweest met spreekwoorden.

Enfin, als die schuiven maar leeg geraken, nietwaar. Als binnenkort tante Fabi er het bijltje bij neerlegt, dan is er misschien eindelijk genoeg plaats om een paar hagiografische beschouwingen over onze hoofdredacteur klaar te leggen. Hij heeft natuurlijk een ijzeren gestel, dat klopt, maar ik hoorde hem vorige maand toch eens hoesten.

En als die hele troonsafstand één ding heeft aangetoond, dan wel dit: je kan maar beter grondig voorbereid zijn op het afscheid van grote figuren.

Nog 365 dagen Ivan De Vadder

Ivan De Vadder spreekt ons toe:

Als de regering bovendien het vele werk dat ze nog heeft met dezelfde twijfels en traagheid zal aanpakken, dreigt de verkiezingscampagne het regeringswerk in te halen. Om eerlijk te zijn, ik heb nu al geregeld de indruk dat dit aan het gebeuren is.

Wij ook, Ivan. Wij ook. Om eerlijk te zijn, wij hebben nu al geregeld de indruk dat jij niets liever wilt.

ivan de vadder voorspelt

Een overzichtje, want wie houdt het allemaal nog bij?

Men kan heel wat zeggen over de brief van PEN Vlaanderen, die twee weken geleden het ondermaatse niveau van de Vlaamse pers aanklaagde. Hij was inderdaad slecht geschreven en nog slechter beargumenteerd, en werd zo mogelijk nóg slechter verdedigd door enkele leden van PEN.

Maar hij heeft het debat over de media wel weer aangewakkerd. Dat is bij wijlen een vermoeiend debat, maar onvermoeibare optimisten die we zijn, hebben we toch een poging gedaan om het een beetje overzichtelijk samen te vatten. Voor u, maar vooral onze hoofdredacteur, die het ook allemaal niet meer volgt. Alstublieft Auguste!

Lees meer »

Relletje over Plasky-uitzending

Beste Luc Rademakers,

Vooreerst wens ik u als ambtgenoot hartelijk te begroeten. Ge hebt wel niet dezelfde staat van dienst als ik, maar allá, ge zijt tenslotte ook zoiets als een ‘hoofdredacteur’.

Ik weet niet of ge de laatste uitzending van onze jongste hebt gehoord. Waarschijnlijk niet, want een hoofdredacteur heeft wel wat anders te doen en die minibar drinkt zichzelf natuurlijk niet op, maar het kan altijd zijn dat uw collega-hoofdredacteurs alle flessen al geledigd hadden en dat ge u moedeloos voor de radio hebt gezet. Dat ge dat trouwens duldt, zo’n resem hoofdredacteurs naast u, en hoe zoiets in god zijne naam efficiënt kan werken, moet ge mij bij een andere gelegenheid maar eens uitleggen.

Bon, die uitzending. Het moet mij eerlijk van het hart, Luc, ik ben daar een avondje ziek van geweest. Het kan ook aan de Wetterse sla hebben gelegen die ik in Friture René bij mijn filet de cheval heb gekregen, maar dat waren toch geen manieren van ons Riske.

Dat ge journalisten aanpakt: dat is onze job. Dat ge in loze algemeenheden de 21ste eeuw met al zijn snelle technologieën verkettert: het hoort erbij. Dat ge persoonlijk, hard en kritisch zijt: het is niet voor niks onze familieleus.

Maar een eerbare hoofdredacteur moet ge gerust laten, Luc. ’t Is toch waar! Wat kan iemand als onze jongste nu weten over de littekens van de macht, de afwegingen die mensen met onze verantwoordelijkheden moeten maken? Hoe kan een simpel journalistje — erger nog: een onbekwame werkloze als Maurice zich nu vrolijk maken om de mannen met macht?

Luc, vanuit het diepst van mijn hoofdredacteurenhart excuseer ik mij voor het gedrag van die jonge gast die helaas dezelfde naam draagt als ik. Ik excuseer mij bij u voor zijn gestamel, zijn vormelijke fouten, zijn misplaatste lastercampagne.

Ik zal nog bekijken of ik onze Maurice op non-actief zet, dan wel of ik hem via de pers laat vernemen dat ik mij bij u geëxcuseerd heb. Maar weest gerust: hij zal er niet meer van af komen met een dozeke pralines.

Luc, ik groet u.

Auguste Plasky, stichter-allemansvriend-oudstgeborene-hoofdredacteur-voor-het-leven-en-later.

Ge staat voor het beeld, ik kan het nieuws niet zien

De personeelsdienst van de VRT heeft het niet onder de markt. Heidi Lenaerts heeft een kind gekregen, Martine Tanghe borstkanker en Marc Morren een hartstilstand. Dit alles werd ruim geafficheerd in alle media, alsof het ons iets had moeten kunnen schelen.

Het is inderdaad zeer erg voor de betrokkenen. Maar ik ben niet betrokken en ik wil ook niet betrokken worden. Elke dag gaan onnoemelijk veel mensen gebukt onder onnoemelijk veel leed. Wie zich dat allemaal aantrekt, wordt depressief, of gaat voor het Leger des Heils werken. Of allebei.

Journalisten zijn geen nieuws, zij verslaan nieuws. Als ze goed hebben gewerkt, krijgen ze op een dag een mooie necrologie van een collega. Eerder wil ik hen niet in mijn journaals zien.

Beginnende journalisten: geeft hen tijd en respijt

Didier Bellens, topman van Belgacom, wordt verdacht van passieve corruptie. Als u het ons vraagt, is dat een ridicule tenlastelegging. Passieve corruptie? Dat zou niet als misdrijf mogen beschouwd worden. Dat is een teken van uitzonderlijke  intelligentie: zappend vanuit de sofa geld binnenharken, het is weinigen gegeven.

Veel zwaarder werk (en bovendien slechter betaald) is verslag uitbrengen over dergelijk complexe zaak. Simpele zielen zoals u en ik zouden in enkele zinnen zeggen dat Didier Bellens, baas van Belgacom, als privé-persoon in verdenking is gesteld van passieve corruptie en dat we hierover verder geen details kennen. [UPDATE: ondertussen is geweten dat het een verkoop van een Belgacom-gebouw betreft ver onder de marktwaarde en dit aan Edmée de Groeve. Wat een naam, Edmée. Ze zou meteen het eerste vrouwelijke lid van onze redactie kunnen worden.]

Moet u nu even kijken wat een professioneel journalist zoals Yves Borms hiermee doet.

Lees meer »