Verlatingsdrang

Over het buitensmijten van Karl van den Broeck gesproken: wist u eigenlijk überhaupt al dat Karl van den Broeck buitengesjot was door Knack? Nee, wellicht niet en dat verbaast ons niet, want Knack zelf heeft dat niet bepaald uitgebreid rondgebazuind. Karl zelf ook niet.

Op zich verrast het niets, natuurlijk. Roularta wordt door ex-werknemers omschreven als een radioactieve krabbenmand. Het personeelsbeleid is huiveringwekkend, en wel omdat het in feite gewoon niet bestaat. Maar zelfs bij Roularta weten ze dat er grofweg zijn er drie manieren zijn om een hoofdredacteur buiten te stampen.

Ofwel eer je hem overdadig, met vervelende afscheidsinterviews en lange, beschouwende stukken over zijn onmisbare bijdrage aan de volwassenwording van het Vlaamse medialandschap. Dat is pijnlijk. Ofwel bazuin je via informele kanalen rond wat een talentloze blaaskaak hij was en hoeveel schade hij  heeft aangericht. Dat is nog veel pijnlijker.

De derde manier is echter om het af te doen als een fait divers. U moet voor de grap eens proberen in de Knack van 27 juli de mededeling over van den Broeck zijn ontslag te vinden. Als u het na twee uur verwoed bladeren nog niet gevonden hebt: vrees niet, dat is normaal. De mededeling staat op pagina 24, in de rechterbenedenhoek, onder een artikel dat als bladvullertje dient. Pijnlijker kunnen wij het niet bedenken.

Op pagina 24 zeg. Onder een interview met de Werkgroep Kleuterscholen. Komaan Rik, zó erg kan het toch niet geweest zijn?
Advertenties

Eindelijk plukken wij de vruchten van het kapitalisme

Ik word wel eens verweten een revisionair aartscommunist te zijn, die alles wat naar eigendom ruikt zou verachten en elke vorm van commercie in satanische rituelen zou vervloeken. Die verwijten zijn volledig correct, ik zal het niet ontkennen. Maar vandaag ben ik overtuigd dat commercie en marketing ook hun goede kanten hebben.

Want wat lees ik in De Tijd dat Knack zegt over De Morgen (waarover zouden kranten schrijven als ze mekaar niet hadden)? Er wordt geherstructureerd bij De Morgen! Yves Desmet zal blij zijn, hij krijgt alweer een nieuwe functie. Maar het echte goede nieuws zit in deze alinea:

Feit is dat de inkomsten uit advertenties volgens Knack fors dalen. Van alle titels bij De Persgroep zou De Morgen daar het meeste onder te lijden hebben. De pas gelanceerde bijlagen, waaronder Wax en Vamos, kunnen volgens het weekblad voorlopig maar weinig adverteerders bekoren.

Meestal ergert de economische logica die hoofdredacteurs hanteren als het hen uitkomt mij mateloos. Maar nu komt dat wel handig uit. Die weekendbijlagen zijn namelijk een dure affaire voor een krant als De Morgen. En blijkbaar slagen Wax en Vamos er niet in dat op te lossen.

Logisch, denken u en ik, want Wax en Vamos, dat is hol weekendgekakel zonder weerga. En als u en ik het niet lezen, wil een bedrijf er niet in adverteren en levert het De Morgen dus geen centen op. Ja, logisch vinden wij dat, maar blijkbaar heeft het enkele weken geduurd eer Klaus Van Isacker het ook inzag. Vermoedelijk leest hij wel de resultatenrekeningen maar niet de weekendbijlagen van zijn eigen krant.

Een beetje manager, en dat is Van Isacker toch, weet dan wat gedaan: het mes erin! Vamos en Wax, die leeghoofdige verspillingen van papier en inkt uit de weekendbijlage snijden! Komaan mijnheer Van Isacker, laat de marktwetten voor één keer in het voordeel van de kwaliteit van uw blad werken en schrap die handel. En dan past De Morgen in het weekend misschien ook weer in onze brievenbus.

Het Grote Stijlboek van Rudy Aernoudt

Via een gunstige (maar licht zurige) wind belandde het nieuwste boek van Rudy Aernoudt op onze redactie: Wedervaren van een ‘cabinetard’. Een mens moet iets doen om zijn avonden te vullen, zeker nu in de laatste ronde van de groepsfase van het EK alle matchen pas om kwart voor negen worden gespeeld. En dus namen mijn rode stift en ik Aernoudts boek door.

Ik moet zeggen: het was een unieke ervaring. Nooit eerder is de punt van mijn rode kameraad beginnen smeulen door oververhitting. Ik heb ook nooit eerder zo gevloekt dat mijn broers ervan gingen blozen. Wedervaren van een ‘cabinetard’ is met voorsprong de meest ergerlijke lectuur die ik ooit onder ogen kreeg – en ik lees Tessa Vermeiren.

Waar ik het niet over wil hebben bij Aernoudt: zijn pedanterie, zijn opschepperig gemoraliseer en de algemene hoogdravendheid van zijn betoog. Ik oordeel niet over Aernoudt zijn karakter, ik beperk mij tot zijn taalfouten. Daar heb ik mijn handen ruim aan vol.

Aernoudt is ongeëvenaard in het verbasteren van uitdrukkingen:

Zelf zullen zij dan ook delen in de vruchten. (p. 26)
Ministers die aan het slappe partijkoord dansen […], klassieke partijen die meer en meer samen in bad gaan (of moet ik zeggen ‘in bed’) […]. (p. 31)
De stress van een kersverse minister, die bovendien in een zeer slecht gesternte was gestart, valt niet te onderschatten. (p. 54)
Aan het morgenhumeur van mijn minister wist ik dat Freya het weer had gedaan. (p. 61)
Er werd in politieke kringen hartig om gelachen. (p 66)
Een kat vindt er zijn jongen niet in, zo zou ik de analyse samenvatten. (p. 118)
Vriendjespolitiek, cliëntelisme of nepotisme staan daar haaks tegenover. (p. 148)

Sommige zinnen zijn gewoon grammaticaal fout:

Een gedeelte van de vroegere superwinsten gingen naar de gemeenten. (p. 59)
Democratie is een arena waarin schroom, schrander, ethiek of medelijden niet thuishoren (p. 66)
Ik kreeg nooit geen (openlijk) commentaar meer. (p. 89)
Zelf heb ik het meegemaakt dat een minister aan een advocaat liet weten dat […] hij nooit geen contracten meer zou krijgen van zijn kabinet of zijn administratie. (p. 134)

Ook interpunctie is niet veilig:

“Bart wil het zo, zei ze gelaten.”

Namen zijn niet noodzakelijk juist geschreven:

André Oosterlynck (moet zijn: André Oosterlinck) (p. 83)
Katrien Verfaille (moet zijn: Catherine Verfaillie) (p. 83)

Zelfs een dt-fout moet kunnen:

Dus als je privédossiers behandelt, moet je toelating vragen, en zo wordt je afhankelijk van de broodheren [….].

En sommige zinnen zijn krommer dan het beleid dat Aernoudt aanklaagt:

Ik wens de lezer veel aangenaam leesgenot. (p. 10)
Spijtig, ik ben vrij milieubewust, maar ik vond dat de groenen beleidscapaciteit ontbraken (p.50)
Maar aan een pragmatische groene partij heeft onze maatschappij echt behoefte aan. (p.50)
Dit kon de ‘vriendjes’ niet overkomen, want die schreven niets, verkiezingsfolders niet inbegrepen. (p.70)
De Nederlandse minister heeft slechts twee directe medewerkers, zijnde de chauffeur en het persoonlijk secretariaat. (p. 148)

Van kromme zinnen zijn er nog veel meer voorbeelden, maar ik kan moeilijk driekwart van het boek hier overtypen. Verder wil ik er niet over doorbomen, de citaten spreken voor zich. Ik heb wel nog een boodschap voor Rudy en ook één voor uitgever Roularta.

Rudy: je boeken hebben de potentie om bestsellers te worden. De inhoud is spectaculair genoeg, je naam bekend genoeg. Maar zoek alsjeblieft een ghostwriter. En een eindredacteur. Je kan altijd contact opnemen met onze redactie.

Roularta: jullie slagen er in het woord topambtenaar te splitsen als ‘to-pambtenaar’ (p.123). Leer die lay-outsoftware eens instellen, zeg. En laat een tekst van Aernoudt, die bij de Vlaamse administratie de reputatie heeft geen bijzin van een hoofdzin te kunnen onderscheiden, grondig nalezen. Hebben jullie geen uitgeverslicentie die kan worden ingetrokken wegens misdaden tegen de Nederlandse taal?

Ambitieus

Mediakritiek is goed begonnen. Of laat ons zeggen: ambitieus. Er staan alvast een aantal interessante artikels op. Er staan ook al artikels op waarvan een mens toch even met zijn ogen rolt. Hoe geloofwaardig is Lieven Desmet als hij de overheidssteun aan de VRT in vraag stelt?

Lieven Desmet is journalist bij Trends, dat eigendom is van Roularta. Roularta is ook voor de helft eigenaar van de Vlaamse Media Maatschappij (VMMa), de groep die onder meer vtm en Q-Music bezit.

Samengevat: de baas van Lieven Desmet is ook de baas van vtm en Q-Music, concurrenten van de VRT-zenders één en Donna dus. Hoe objectief gevormd is Desmet zijn mening dan, hoe evenwichtig draagt hij zijn argumenten aan?

Stel dat Desmet na zijn onderzoeksjournalistiek tot het besluit komt dat de VRT dringend méér geld moet krijgen van de overheid. Zou hij dat ook zo neerschrijven in Trends? Het lijkt mij sterk dat er in Trends tegen de eigenaar van Trends zijn kar gereden zou worden.

En dat zo’n stukje dan in Trends verschijnt: ach, wat zou het? Maar dat het op een ambitieus en neutraal forum zou moeten dienen om een discussie over de kerntaken en financiering van de VRT uit te lokken, dat is een beetje jammer.