Koffie verkeerd bij Oxfam

Oxfam Wereldwinkels biedt zijn klanten zogeheten ‘servicemateriaal’ aan, zoals kopjes, schoteltjes en kartonnen bekertjes. Daarmee verspreiden ze hun logo en het is dus prima promo, maar bij wijze van toemaatje is er ook een klein raadspel aan verbonden: zoek de fout.

Logo? Check. Principes? ...
Advertenties

Eindelijk: minder fouten in De Morgen

De eerste katern van De Morgen omvat vandaag een absoluut minimum aan fouten, en dat verdient een schouderklopje met een pluim die een bank vooruit mag.

Tussen de eerste acht pagina’s ontwaar ik er liefst vier waarop geen enkele journalistieke kemel staat, net zomin als een taal- of spelfout waar de eindredactie over keek of een visueel akkefietje van een overwerkte lay-outer uit de redactie.

Dat pagina’s vijf tot en met acht integraal zijn ingenomen door een schreeuwerig ‘publiredactioneel dossier’? Een kniesoor die daarover valt.

De promodienst van De Morgen doet ook maar zijn werk.

Feest!

Als het op promopraat aankomt, zijn ze bij De Morgen niet van gisteren.

Hugo Claus heeft maar net zijn laatste optreden in de Bourlaschouwburg achter de rug, of zijn cinematografische erfenis – de goede én de minder goede films – wordt al bij de zaterdagkrant te grabbel gegooid. Nieuwe abonnees kregen een tijdlang zelfs driekwart van ’s mans verzameld werk in boekvorm, want ze willen bij De Morgen natuurlijk laten zien dat Claus ook schrijver was. En dat zij dat nog weten ook.

Gisteren kon je bij de weekendeditie bovendien een cd-bon krijgen die recht geeft op een exclusieve plaat van Raymond van het Groenewoud, al tel je daar wel € 9,99 méér voor neer dan voor de laatste van Sarah Bettens en exact € 2,49 meer dan voor de Raymond-cd die ik kocht op mijn laatste uitje naar de stad. Maar de prijs is nog een akkefietje in vergelijking met het aanprijzen zelf: De Morgen doet goedgemutst aan geschiedvervalsing door Feest! Live! voor te stellen als “de eerste live-cd van Raymond van het Groenewoud sinds het legendarische ‘Kamiel in België’ (1978)”. Tenzij het publiek dat van zich laat horen op De minister van ruimtelijke ordening (1994) zich wekenlang heeft opgesloten in een opnamestudio, is dat maar promopraat van een krant die niet eens een Marketeer van het Jaar in huis heeft.

Wie weet hoe ver het zou gaan? Straks blijkt nog dat de beste pennen helemaal niet voor De Morgen schrijven – of spreekt nu slechts mijn paranoia?