De paukenist van U2 is John Lennon

Rockjournalist: welke muziekliefhebber droomt er niet van dat prachtberoep? Nieuwe platen nog voor ze in de winkel liggen gratis toegestuurd krijgen! Betaald worden om naar concerten te gaan! Backstage verbroederen met je idolen! Daar nadien straffe verhalen over vertellen op café!

Wat je nadien in je artikel zet, doet er niet zo toe.  Muziekbeleving is altijd subjectief. Je lult vaagweg met termen die erg breed geïnterpreteerd kunnen worden (‘gedurfd’ en ‘verrassend’, maar ook ‘tomeloos’ of ‘gepijnigd’), je kruidt dat met een opgeleukte anekdote en een vergezochte metafoor en ziedaar, recensie klaar.

Ja, zo simpel is het. En dan lees je dit, van de hand van Pieter-Jan Symons, op de website van De Morgen, over een concert van The Doors:

Brock is een sessiezanger die wel een aardige prestatie neerzette Morrison’s stem te imiteren, maar de mystiek en het gevaarlijke miste dat je lichaam helemaal deed daveren wanneer Mr. Mojo Rising zijn keel opentrok. Maar naast Jim was ook bassist John Densmore er niet bij en dus werd ervoor gekozen om diens nochtans vaak sprekende baslijnen te vervangen door de wat overmoedige en na een tijdje gewoon irritante orgeldeuntjes van Ray Manzarek.

Op details als de zinsbouw na lijkt dit tamelijk goed, met hoogst subjectieve termen als  ‘sprekende baslijnen’ en ‘overmoedige orgeldeuntjes’. Toch vallen er enkele puntjes van vernietigende kritiek te formuleren:

  1. John Densmore was de drummer van The Doors, niet de bassist.
  2. The Doors hadden helemaal geen bassist.
  3. Eventuele baslijnen werden dan ook meestal door Ray Manzarek op zijn orgeltje gespeeld.

Lees meer »

Advertenties