Hoe Saulus Paulus werd, of: Het NRC als bliksemschicht

Wij hebben ons vergist. Ze moeten bij De Standaard niet minder opkijken naar hun oud-hoofdredacteur Peter Vandermeersch, maar méér.

Enfin, vergist. Eigenlijk zit het zo: wij hebben altijd gelijk gehad en nu is Vandermeersch, dankzij het Hollands persorgaan NRC, tot inkeer gekomen. Ja, het interview met Vandermeersch dat De Morgen begin augustus publiceerde, was onverwacht interessant. Vandermeersch toonde zich ongewoon bescheiden, zelfs bijna nederig. Wat dacht u bijvoorbeeld hiervan?

Toen ik 2010 de krant [De Standaard] na elf jaar hoofdredacteurschap verliet, was die helemaal anders dan toen ik er in 1999 begon. […] Maar als ik achteraf denk aan de aandacht die ‘De Standaard’ in die jaren besteedde aan de kandidaten van De slimste mens ter wereld, een televisiespelletje godbetert, dan kun je je afvragen of journalistiek in de wereld is om zulke dingen te doen. Toen ik bij NRC terechtkwam, ben ik weer grondiger over zulke zaken gaan nadenken.

Inderdaad. Het is jammer dat hij NRC nodig had, maar Vandermeersch is dus weer grondiger gaan nadenken en dat is goed.

Dat moesten er meer doen, bijvoorbeeld bij De Standaard. Want dit lezen wij vandaag bij alle kranten, en dus zeker ook bij De Standaard:

Erik Van Looy heeft een grote vis binnengehaald voor De Slimste Mens: Studio 100-baas Gert Verhulst (46) heeft na jarenlang weigeren toegezegd. Opvallend is dat Verhulst bedenkingen had bij de manier waarop de quiz werd ‘gestuurd’.

LINKS:

 

 

 

Advertenties

Tussen woord en wonder

Het is een tekst waarin elke zin met dezelfde woorden begint. Een tekst waarvan de schrijver voor de inhoud staat en hem zo mooier maakt. Een tekst die weet en daarom niet hoeft uit te leggen.

Het is ook een tekst die er zelf staat. Een tekst die staat gepubliceerd omdat oude vrienden lange armen en tenen hebben. Een tekst die getekend is door meer dan één politiek inzicht. Een tekst die niet de laatste zal zijn. Een tekst die in twee landen tegelijk gelezen en gerespecteerd maar zelden begrepen kan worden.

Lees meer »

Aan de toekomstige interviewers van Peter Vandermeersch

Vandaag is Peter Vandermeersch net zo beroemd in Nederland als in Vlaanderen. En net zoals in Vlaanderen is er dus ook in Nederland op televisie geen spelprogramma of talkshow meer te bekijken waarin de zorgvuldig nonchalant gecoiffeerde kop van de hoofdredacteur van NRC Handelsblad niet opduikt.

Vandermeersch zit maar om één reden in al die uitzendingen: als marketing voor zijn krant. Dat is hem gegund. Maar marketing verkoopt zichzelf nooit als marketing en daarom brengt Vandermeersch telkens met een uitgestreken gezicht het verhaaltje over zijn brandende passie voor de krantenjournalistiek. En hij komt er telkens mee weg.

Onlangs draafde hij op in Room for Discussion. Het interview zou een uur duren, er was geen voorgesprek en er was, veronderstellen we, ruimte voor discussie: een uitstekende gelegenheid om de oppermarketeer eens flink op de rooster te leggen.

Lees meer »

Leve het NRC Handelsblad! (deel 2)

Gisteren bewezen wij met harde cijfers dat De Standaard lijdt onder de grenzeloze verering van oud-hoofdredacteur Peter Vandermeersch. Vandaag pikken wij er een artikel uit waaruit blijkt dat alle journalistieke deontologie — toch al zo zeldzaam — resoluut over boord gaat wanneer Vandermeersch zijn nieuwe krant in het spel is.

Zo lazen wij op 8 maart 2011 een verbluffend staaltje Vandermeerschverheerlijking, niet pijnlijk omdat het zo’n domme en overduidelijke idolatrie is, maar omdat het de zaken volstrekt verkeerd voorstelt. Het is gewoon een leugenachtig artikel. Steven De Foer, het verbaast niemand dat hij het is, schreef over de concurrenties tussen het NRC Handelsblad en De Volkskrant:

Veel meer nog dan journalistieke ideeën zijn agressieve marketingtechnieken vanuit Vlaanderen naar Nederland overgewaaid, sinds Christian Van Thillo en zijn Persgroep daar verschillende kranten overnamen. Toen zowat vijftien jaar geleden in Vlaanderen de gewoonte ontstond om lezers te lijmen met gratis dvd’s en andere acties, haalden de Nederlandse krantenmakers daar de neus voor op. Een lezer verleidde je met artikels, niet met cadeautjes. […] Zaterdag bood De Volkskrant een abonnement van een half jaar aan voor 99 euro in plaats van 153 euro, en daar kreeg je dan een Nespresso-apparaat bovenop dat in de winkel 99 euro kost. Past goed bij die gratis dvd van The American, de jongste film met George Clooney.  […] Vandermeersch reageert stoïcijns. ‘Als ze George Clooney moeten inzetten om ons tegen te houden, zijn wij goed bezig.’

Wat in het hele artikel nergens vermeld wordt, is dat niet de Persgroep van de Volkskrant maar het NRC Handelsblad dat opbod in Nederland heeft ingezet, door een abonnement voor twee jaar aan te bieden met een korting van 235 euro én een iPad. Dat geeft plots wel heel ander beeld van die concurrentiestrijd.

Lees meer »

Leve het NRC Handelsblad! (deel 1)

Wist u dat er een verguld ruiterstandbeeld van Peter Vandermeersch staat in de hal van de kantoren van De Standaard?  Nieuwe journalisten moeten daar, vóór de ondertekening van hun contract, trouw zweren aan de principes van Zijne Marketeerigheid. Wie dat niet doet komt er niet in, zo simpel is het. Vandermeersch is een jaar weg bij De Standaard, maar wordt er meer dan ooit geadoreerd.

De binnenhuisdecoratie van De Standaard is onze zaak niet, maar hun berichtgeving natuurlijk wel. Hoe zou die veranderd zijn sinds Vandermeersch’ vertrek? Hij kon zichzelf minder vaak in rubrieken opvoeren, maar over zijn nieuwe krant kon dan weer vaker bericht worden. Om zelf uit te zoeken hoe het zit zijn wij te lui, en dus hebben wij  Plasky Statistics onze krantenarchieven in gestuurd.

Dit is niet het gouden ruiterstandbeeld, maar het komt conceptueel wel dicht in de buurt.

Lees meer »

’n Kritische attitude

Juicht, vrienden, juicht: Peter Vandermeersch deelt ons op zijn blog mee welke diepgaande inzichten hij heeft verworven over zijn krant NRC Handelsblad dankzij een lezersenquête. De reeks telt vier afleveringen (hij heeft veel inzichten verworven). Die staan ook allemaal op mediakritiek.be, dus dan moet het wel belangwekkend zijn.

Alexander Pleijter, die in één blogpost gemiddeld meer zinnigs meldt over de media dan tot nog toe Vandermeersch in zijn hele carrière, maakt er op denieuwereporter.nl een fijnzinnige bedenking bij:

Mooi dus dat Vandermeersch zo open is over de uitkomsten van het lezersonderzoek (vaak houden kranten die angstvallig geheim), maar het maakt ook wel duidelijk dat zulk onderzoek over het algemeen weinig concrete verbeterpunten oplevert.

Als toemaatje zijn er de schampere vaststellingen van Paul Disco in de commentaarsectie, die de hele zaak “meer PR dan journalistiek” vindt en de opmerking van een zekere Ingrid die stelde dat “de qoutes van de lezers die hij gebruikte zo lukraak [waren], dat je er niets mee kan. […] Peter Vandermeersch kenmerkt zich in zijn blogs wel vaker om op een creatieve manier kritiek te interpreteren en te pareren.”

Wij vragen ons af of Vandermeersch’ beleid bij NRC Handelsblad al niet genoeg aandacht krijgt in De Standaard, dat ook mediakritiek.be zijn stukken moet overnemen. Hoeveel aandacht krijgt Vandermeersch’ nieuwe speeltje dan wel van zijn oude speeltje? Dat hebben wij laten uitrekenen door Plasky Statistics. Meer hierover in een volgende uitzending.

"Ook gesterkt door dit lezersonderzoek willen we doorgaan met het maken van een krant die zich ontwikkelt in de breedte en in de diepte; die helder gestructureerd is en een overzichtelijke lay-out heeft; waarvan de vormgeving de genuanceerde inhoud ondersteunt. Een krant ook die luistert naar de lezers maar ook eigenzinnig en koppig is. Een krant van het hoofd, maar ook van het hart. Want daar staat elke redacteur van NRC voor." Ja hoor, mediakritiek.

LINKS:

Gratis samenvatting

Toen Peter Vandermeersch destijds meende vast te stellen dat zijn buitenlandcorrespondenten voornamelijk stukken uit de New York Times en Le Monde overpenden, maakte hij zich flink boos. Natuurlijk, wie zou zich niet flink boos gemaakt hebben in zijn plaats? Wij zeker wel en u ongetwijfeld ook.

U en wij zouden het schandalig vinden dat ze andermans stukken overschreven. Vandermeersch echter vond het schandalig dat ze dat in het dure buitenland deden. Dat zijn correspondenten inferieure journalistiek brachten was dik okay voor Vandermeersch, maar het mocht niet zoveel geld kosten.

Lees meer »