Op het nippertje

Ere wie ere toekomt: Peter Casteels en Jeroen Zuallaert hebben ons voor een ramp behoed.

Bijna waren wij namelijk opnieuw Vlaamse nieuwsmedia beginnen consulteren. Wij dachten: waarom eens niet een artikeltje in Knack? Waarom niets eens gewoon een onschuldig, degelijk politiek interviewtje door Walter Pauli of zo? Dat is toch leuk? Dat kan toch geen kwaad?

Zo zie je maar hoe snel het fout kan lopen, hoe makkelijk je jezelf iets wijs kan maken. Wij dus naar de website van Knack, want wij hebben onze invalide buurvrouw haar Media ID ontfutseld.

Wat zien wij op de website van Knack?

Het islamdebat: Tom Naegels en Maarten Boudry over moslims en gutmenschen

Qua waarschuwing kon dat tellen! We sprongen meteen weer op het recht pad en drukten sneller dan de weerlicht Ctrl+Q. Oef! Bedankt, Peter en Jeroen!

Advertenties

Een fletse stem in het mediadebat

Laat ons eerlijk zijn: in Vlaanderen bestaat geen intellectuele traditie. Dat is niet erg. Wij hebben andere, prettigere tradities. De schone duivensport, sitcoms in Antwerps verkavelingsvlaams, bolognaisesaus met wortel, selder en champignons — stuk voor stuk zijn ze genoegelijker dan bijvoorbeeld de lectuur van Tristes tropiques, een afschuwelijk en onleesbaar maar zeer intellectueel boek, geschreven door een man uit een land dat prat gaat op zijn intellectuele traditie.

Er is maar één nadeel aan ons manco aan intellectuele traditie: wie hier drie boeken gelezen heeft, wordt belezen gevonden. Vier boeken gelezen: intellectueel. Vier boeken gelezen en één geschreven: een tópintellectueel. Het geeft mensen als Bart De Wever een status waar zij in een ander land geen aanspraak op zouden kunnen maken, maar wellicht wil Bart De Wever toch nooit in een ander land wonen, en trouwens, waarom zouden wij het altijd over Bart De Wever hebben, die per slot van rekening een tamelijk vervelend personage is, ’t is toch waar zeker.

Neen, laat ons het eens over iemand anders hebben die de intellectuele status toegedicht krijgt: Tom Naegels. Schrijver, publicist, journalist en wie weet wat nog allemaal, maar vooral: ombudsman van De Standaard. In die hoedanigheid, maar ook in alle andere, is hij een belangrijke stem in het mediadebat. Aha!

En hij doet hard zijn best om de redelijke, gematigde stem te zijn. Wij zouden vóór zijn, als hij niet zo’n belabberde argumenten uit de kast haalde. Lees meer »

Een race tegen de snelheid

Op zich is het goed, natuurlijk, maar het begint ook vervelend te worden dat steeds meer journalisten zich met mediakritiek zijn gaan bezig houden.

Het probleem zit hem hierin: zij hebben daar de tijd voor, en wij eigenlijk niet. Wij wérken overdag, en proberen dan ’s avonds, murw geslagen door acht uur kantoorslavernij, nog slim en gevat uit de hoek te komen. Dat valt niet mee.

Maar bovendien is er steeds meer concurrentie, van beroepsjongens, die een hele dag niets anders moeten doen dan met hun voeten omhoog de gazet lezen en daar dan een commentaartje op publiceren. Ze doen dat sneller en beter gedocumenteerd dan wij.

Hoe kunnen wij op tegen zo’n Peter Casteels? Gisteren verscheen de eerste editie van het journalistieke pluimgewicht, nee, heliumgewicht, dsAvond — en vanochtend heeft hij daar al een tamelijk intelligente analyse over gepubliceerd. Dat is te snel, hoor.

Wij hadden ook zelf al iets half bedacht, in de tram op weg naar kantoor. Iets over de nonsens die Karel Verhoeven mekkert: in dure editorialen zeuren over de nood aan meer diepgang, verdieping en diepte, om ons dan met dsAvond in het riet te sturen. En dat dan versieren met opmerkingen over de kwaliteit van zijn editorialen en de originaliteit van zijn ideeën.

Maar nog voor wij aan deze briljante uitzending kunnen beginnen schrijven, heeft Casteels zijn schrijven al afgerond! Dat tempo ligt te hoog, wij kunnen dat niet aan.

Mogen wij daarom toch pleiten voor slow journalism. Gun ons ook iets.

Gelukkig zijn wij veel grappiger dan Peter Casteels.

LINKS:

Zo hoort het

Wij zijn gekend als een stelletje luie en luide klagers. En arrogant bovendien. Dat zijn wij inderdaad, wij doen niet eens moeite het te ontkennen. Zijn we te lui voor, en te arrogant. Maar deze accurate karakterschets werpt wel een leuke vraag op: hoe kan het dat onze nepredactie, die tot in het diepst van haar hart en nieren incompetent is, op onregelmatige tijdstippen katten bellen aanbindt en dan spijkers met koppen slaat?

Het antwoord is helaas niet dat wij in het geheim toch briljant zouden zijn, maar dat het vandaag lachwekkend makkelijk is de incompetentie van onze vaderlandse pers te demonstreren. Lees een artikel, denk er tien seconden over na, en controleer dan eens of al die zo stellig geponeerde waarheden wel waar zijn.

Wie dat doet, struikelt voortdurend over hele en halve leugens, vergissingen, nonsens en onduidelijkheden. Af en toe maken wij daar dan een prachtige uitzending over, al levert dat nooit wat op. De Bart Van Belles van deze wereld zijn dan wel omnipresent op kanalen als Facebook en Twitter, maar wanneer daar onze kritiek geëchood wordt, zijn ze plots verdacht onmededeelzaam.

Lees meer »

Tom Heremans, de aandoenlijke puber

Nu iedereen, van Joost Vandecasteele tot Peter Casteels, zijn zegje heeft gedaan over Tom Heremans en zijn cactus, willen wij er ook ons licht eens op laten schijnen. Er zit namelijk een hardnekkig misverstand in de hele discussie, en dat willen wij graag uitklaren.

Maar laat ons het eerst hebben over het belachelijkste twitterbericht van het decennium, voorwaar geen geringe prestatie, de algemene belachelijkheid van dat medium in acht genomen. Het bericht is van de hand van Bart Sturtewagen en luidt als volgt: “Wie Tom Heremans niet geestig vindt, is zielig. Ik wil boos zijn, maar ik ben triestig.” Dankjewel, Bart, voor dit welonderbouwde morele oordeel.

Tot zover Bart, weer over naar Tom. Tom Heremans wordt door zijn entourage steeds met hetzelfde argument verdedigd: Tom is humor, en humor mag altijd en alles. Peter Casteels vraagt zich op Apache af wat dat dan eigenlijk over die humor zegt. Hij heeft daar beslist een punt, maar volgens ons raakt ook die analyse niet de kern van de kwestie, want die is dat Heremans helemaal niet grappig is.

Lees meer »

Waar blijft die lifestyle?

Apache wordt volwassen. Het heeft eventjes geduurd, maar dat was te verwachten, want wie is er van de ene dag op de andere honderd procent matuur? Niemand natuurlijk, behalve onze hoofdredacteur, die kwam naar verluidt met snor en plastron ter wereld.

Tot nu toe beperkte Apache zich tot ernstige journalistiek over relevante onderwerpen. Iets over ongeregeldheden met de aankoop van helikopters door het Belgisch leger, bijvoorbeeld. Of iets over de zeepbel die het huidige businessmodel van de Vlaamse kranten is. Interessante zaken die je nergens anders las. En dat was goed, want daar was Apache voor opgericht.

Maar daarmee ben je natuurlijk nog geen écht medium. Vergelijk de pure player even met uw vertrouwde papieren krant, en het wordt meteen duidelijk wat Apache nog miste.

Lees meer »