Moord en brand, vuur en vlam

Beknopt historisch overzicht:

  • 11 september 2007
    Radio Plasky begint haar diepgravende uitzendingen met hyperintelligente en vlijmscherpe mediakritiek.
    Geen hond reageert (behalve op onze tallpze tu^fpten).
  • 7 februari 2008
    • Nick Davies’ Flat Earth News verschijnt.
    In Vlaanderen maken twee verdwaalde bloggers maken melding van het boek, geen enkele journalist leest het.
  • 6 maart 2008
    • Mediakritiek.be publiceert het eerste artikel op de blog die, de naam suggereert het reeds, mediakritisch is.
    Geen kat reageert.
  • 28 december 2009
    • Geert Buelens publiceert zijn kerstessay over de crisis in de media.
    Hier en daar laat een aspirant-intellectueel zich ontvallen dat hij het graag gelezen heeft. Verder reageert er nog geen wandelende tak.
  • 31 mei 2010
    • De Standaard benoemt een ombudsman.
    Hiermee is voor de volledige Vlaamse pers het thema mediakritiek van de baan.
  • 24 april 2012
    • Bart De Wever maakt een tamlijk vijandige ‘analyse’ van de media tijdens een lezing in de Tweede Kamer in Nederland.
    Geen haan die ernaar kraait.
  • 25 april 2012
    • De Morgen publiceert de tekst van De Wevers lezing.
    Geen haan die er naar kraait.
  • 3 mei 2012
    Apache publiceert een interview met De Wever, waarin die zijn standpunten herhaalt en wat extra beledigingen uit zijn mouw schudt.
    Iedereen schreeuwt moord en brand, de hele Vlaamse pers staat in lichterlaaie, de site van Apache gaat eventjes plat door de massale belangstelling.
  • 4 mei 2012
    • De hetze woedt in volle hevigheid door.
    Gisteren heeft immers niet elke journalist, redacteur, mediabons, politicus, communicatiespecialist, twitteraar, politoloog, opiniemaker, columnist en social media expert zijn irrelevante bedenkingen wereldkundig kunnen maken.
  • 7 mei 2012
    • Alles gaat weer zijn gewone slakkengangetje.
    Oef, dat hebben we ook weer gehad.

Een oprechte vraag

Ziehier een oprechte vraag van Radio Plasky, zonder villeine bijbedoelingen of slinkse beledigingen, ja zelfs zonder vergezochte woordspelingen. Ahum, daar komt-ie:

Waarom verschijnen de mediakritische artikelen van Apache niet op mediakritiek.be?

Wij vinden wat Apache publiceert aan mediakritiek relevanter dan de eindeloze klaagzangen van Jan-Pieter Everaerts, de dreinerige colleges van Dirk Voorhoof of nóg maar eens Tom Naegels.

Wil mediakritiek.be niet, of mogen ze daar niet van Apache?

Tot hier deze uitzending.

’n Kritische attitude

Juicht, vrienden, juicht: Peter Vandermeersch deelt ons op zijn blog mee welke diepgaande inzichten hij heeft verworven over zijn krant NRC Handelsblad dankzij een lezersenquête. De reeks telt vier afleveringen (hij heeft veel inzichten verworven). Die staan ook allemaal op mediakritiek.be, dus dan moet het wel belangwekkend zijn.

Alexander Pleijter, die in één blogpost gemiddeld meer zinnigs meldt over de media dan tot nog toe Vandermeersch in zijn hele carrière, maakt er op denieuwereporter.nl een fijnzinnige bedenking bij:

Mooi dus dat Vandermeersch zo open is over de uitkomsten van het lezersonderzoek (vaak houden kranten die angstvallig geheim), maar het maakt ook wel duidelijk dat zulk onderzoek over het algemeen weinig concrete verbeterpunten oplevert.

Als toemaatje zijn er de schampere vaststellingen van Paul Disco in de commentaarsectie, die de hele zaak “meer PR dan journalistiek” vindt en de opmerking van een zekere Ingrid die stelde dat “de qoutes van de lezers die hij gebruikte zo lukraak [waren], dat je er niets mee kan. […] Peter Vandermeersch kenmerkt zich in zijn blogs wel vaker om op een creatieve manier kritiek te interpreteren en te pareren.”

Wij vragen ons af of Vandermeersch’ beleid bij NRC Handelsblad al niet genoeg aandacht krijgt in De Standaard, dat ook mediakritiek.be zijn stukken moet overnemen. Hoeveel aandacht krijgt Vandermeersch’ nieuwe speeltje dan wel van zijn oude speeltje? Dat hebben wij laten uitrekenen door Plasky Statistics. Meer hierover in een volgende uitzending.

"Ook gesterkt door dit lezersonderzoek willen we doorgaan met het maken van een krant die zich ontwikkelt in de breedte en in de diepte; die helder gestructureerd is en een overzichtelijke lay-out heeft; waarvan de vormgeving de genuanceerde inhoud ondersteunt. Een krant ook die luistert naar de lezers maar ook eigenzinnig en koppig is. Een krant van het hoofd, maar ook van het hart. Want daar staat elke redacteur van NRC voor." Ja hoor, mediakritiek.

LINKS:

De enige goede Indiaan is een dode Indiaan

Apache is de gebeten hond hoor, deze week. Twintigduizend euro subsidie gekregen van minister Lieten! Dat kan natuurlijk niet. Waarom krijgt een website die op vrijwilligerskracht draait eenmalig twintigduizend euro voor een project, terwijl de krantensector het met slechts honderdtwintig miljoen euro per jaar moet stellen om zijn abonnementen te financieren?

Onbegrijpelijk toch? Vooral omdat het een project is rond mediakritiek. Pas op, het journalistieke establishment kan goed met kritiek om. Mediakritiek.be, bijvoorbeeld, dat kan best. Daar staan voornamelijk kopietjes van stukken die al eerder in andere media verschenen. Maar outsiders die systematisch aan mediakritiek gaan doen, met overheidsgeld dan nog — dat gaat te ver.

Lees meer »

Radio Plasky geïnterviewd door Porto Carrero

Een tijdje geleden viel er een brief van de ons tot dan toe volslagen onbekende Rafael Porto Carrero in onze brievenbus:

Ik werk momenteel aan een artikel voor mediakritiek.be over de verzuring binnen de mediasector. Uw anonieme ‘radiozender’ speelt ook een rol in dit schouwspel. Is het eventueel mogelijk een interview met iemand van de familie Plasky te doen? (in Schaarbeek? ;) Ik speel volgens de oude regels van het spel en garandeer bescherming van mijn bronnen (dus ook anonimiteit). Als dit niet gaat, zou ik het appreciëren moest u een beetje tijd vrijmaken voor volgende vier simpele vragen.

Vervolgens stelde hij ons zes vragen. Wij stemden in met een telefonisch interview. Dat is intussen zowat een half jaar geleden. Wat er van dat artikel geworden is, zullen we wellicht nooit weten. Maar wat wij ervan vonden, willen we u niet onthouden:

Lees meer »

Krantenjongens onder mekaar

Lachen was dat, zeg, toen De Morgen publiciteit bleek te maken voor een boek van Koen Dillen. Dat is een Vlaams Belanger! De Morgen maakt reclame voor een Vlaams Belanger! Ze wisten het zelf niet, omdat Dillen onder het pseudoniem Maarten van der Roest schreef, maar dat maakt het alleen maar hilarischer natuurlijk.

Ja, gelachen op de redactie van De Standaard. Meteen een stukje over gepubliceerd natuurlijk. En nog één, waarin een kansloze hoofdredacteur Bart Van Doorne zich knullig mag proberen verdedigen. Tevergeefs. Als je je oor dicht genoeg bij je scherm houdt, hoor je het nauwelijks onderdrukte geproest van de auteur.

Lees meer »

Te veel, te snel en te slordig

Weet u wat altijd een slecht idee is? Als u heel erg boos bent heel erg snel een heel erg kwaaie brief schrijven. Daar één keer de spellingscontrole van Word laten doorgaan, en hem dan meteen opsturen! Voilà, dat heeft u goed gezegd! Ze zullen het geweten hebben!

Een bijna even slecht idee is het als een medium zo’n brief ook meteen publiceert, zonder eindredactie. De gevolgen zijn meestal van dramatische aard, want slechte ideeën die slecht worden neergeschreven leveren zelden een boeiende bijdrage aan het publieke debat.

Een typevoorbeeld vindt u op mediakritiek.be: het hysterische gekrijs van Saskia Van Nieuwenhove. Los van haar initiële gelijk of ongelijk: haar fouten tegen grammatica, stijl, interpunctie en logica bezorgen ons maagklachten.

Lees meer »