’n Kritisch boek

Op het Boekenfestijn, dat natuurlijk helemaal geen festijn is, lukt het me onlangs toch weer om een aantal mooie werken op de kop te tikken. Wie nu zegt dat dat nooit moeilijk kan zijn omdat daar wel een miljoen boeken liggen, is natuurlijk nog nooit op zo’n Boekenfestijn geweest.

Twee van de boeken die ik kocht zijn van de hand van Nederlandse journalisten. In Als een nacht met duizend sterren doet Joeri Boom het relaas van zijn verslaggeving over de Nederlandse bijdrage aan de oorlog tegen de terreur in Afghanistan. En in Je hebt het niet van mij, maar… vertelt Joris Luyendijk hoe politiek en politieke journalistiek (onder meer) met elkaar verweven zijn in Den Haag.

Inderdaad: ik heb twee boeken gekocht waarin de journalist zijn eigen stiel onder de loep neemt. Leerrijk is dat.

Spijts zijn epiloog, waarin Luyendijk gas terug probeert te nemen, kan de lezer maar één conclusie trekken uit zijn boekje: die hele Binnenhofjournalistiek, daar is iets grondigs mis mee. Joeri Boom komt dan weer tot de vaststelling dat embedded zijn als oorlogsjournalist geen opportuniteit maar een verschrikkelijke handicap is. Hij toont hoe oorlogspropaganda er vandaag uitziet.

Enfin, allebei aanraders dus. Luyendijk is wel erg dun en wie de Wetstraatjournalistiek een beetje kent zal niet erg verrast zijn. Boom is een fantastisch boek en elke journalist met frontambities moet het gelezen hebben. Niet dat ik geloof dat wij vandaag nog zo’n mensen hebben, maar je weet maar nooit. Misschien luistert Damien Spleeters naar onze radio.

Maar nu is mijn vraag: welke Vlaamse journalisten hebben zo’n boek over journalistiek in Vlaanderen geschreven?

LINKS:

De consumentaliteit is gered

Is dat opgelucht ademhalen, zeg. Blijkt dat er amper iets mis is met de wereld der consumptieorganisaties, zo bericht De Standaard. En dat is niet zomaar het gebruikelijke gewauwel van de oppermarketeer, het is zwart op wit, klaar en duidelijk, uitvoerig gedocumenteerd, onomstotelijk en wetenschappelijk bewezen.

De kersverse doctor Tom Van Hout bestudeerde met de grootste acribie (de totstandkoming van) een aantal casussen uit Test-Aankoop Magazine en concludeerde dat de controleurs hun kritieken niet in één ruk schrijven — meer zelfs: ze schijnen na te denken tijdens hun evaluatie.

Lees meer »

Fotograaf troeft hoofdredacteurs af

Iemand die op de voorpagina van de krant waarvan hij (gast)hoofdredacteur is zegt zich te storen aan “kerktorenjournalistiek en navelstaarderij”, is meestal een kapeljournalist die kwijlt op zijn eigen tepels. Spontaan komt mij – horresco referens – de oppermarketeer van Het Nieuwsblad voor ogen.

Vrijdag stond evenwel zo’n uitspraak in de krant waarvoor die Vandermeersch soms pseudo-verontwaardigde of onterecht trotse stukjes schrijft, De Standaard. Carl De Keyzer mocht de krant een dag vormgeven, net als Fabre en Tuymans dat eerder deden, zij het met matig succes. Ze lieten zich als makke ezeltjes inzetten voor een publiciteitsstunt, wat de krant er heus niet interessanter op maakte.

Het concept zelf blijft natuurlijk zelfbevlekking, maar De Keyzer heeft zijn promotaak ditmaal ver overstegen. Door niet te proberen uitdagende statements te brengen of met beeldbanden bovenaan Boons Menuet te parodiëren, maar simpelweg door ’s over het nieuws na te denken. Lees meer »