Wij reizen om te lezen

In mijn jeugd heb ik veel, veel te veel romans van Agatha Christie gelezen. Ik weet niet wat me toen bezielde. Onze dorpsbibliotheek beschikte over een fraaie collectie Christie-omnibussen en die haalde ik per dozijn in huis. Ik las zo’n omnibus dan in in één ruk uit, alle verhalen achter mekaar en alle boeken achter mekaar. En dan weer naar de bibliotheek, om de volgdende lading omnibussen.

Het was een periode van waanzin, achteraf bekeken. Daarna heb ik ook een hele tijd mijn bekomst gehad van het genre. Ik ontdekte de Amerikaanse noir-schrijvers Dashiell Hammett en Raymond Chandler, met hun rauwe, grauwe verhalen en hun cynische detectives vol zwarte humor.

Chandler rekende in zijn essay The simple art of murder genadeloos af met moordverhaaltjes à la Christie en toen lustte ik ze helemaal niet meer, natuurlijk. Ik las alleen nog noir! Ik ontdekte al snel dat ook in dat genre een heleboel rotzooi geschreven is, maar de beste noirverhalen waren in elk geval stukken beter dan de beste klassieke moordverhalen.

Maar ik belandde eens op een anonieme internationale luchthaven, zonder lectuur op zak. Lees meer »