#NietGedogen

“Het bekende Dogenpaleis” is niet zó bekend bij @destandaard dat ze het woord ook drie keer correct kunnen spellen (of zelfs maar één keer).

Advertenties

Goed begonnen is half gewonnen

Wij lezen geen lifestylejournalistiek en dat komt zo: wij hebben een krachtig vermoeden dat onze levensstijl niet voldoet aan de vereisten om lifestylepagina’s te sieren, en dat nemen wij erg persoonlijk. Als wij er niet in mogen, interesseert die hele krant ons al niet meer!

Toch kwam het er dit weekend van, omdat wij heel erg geboeid waren door de beginzin van een artikel over make-up:

Je kunt natuurlijk gewoon slapen of lezen, maar voor steeds meer vrouwen is de treinrit naar het werk het perfecte moment om zichzelf op te maken.

“Om zichzelf op te maken”, schrijft Laure Vandendaele. En wij vragen ons onmiddellijk af: maakten die vrouwen vroeger dan iemand anders op? Zo ja, wie dan? Mannen wellicht, aan wie het de nodige handigheid ontbrak? Nee, wacht, daarover ging deze uitzending toch niet? (Inderdaad niet, red.) Momentje, we beginnen opnieuw!

“Het perfecte moment,” schrijft Laure Vandendaele. En wij vragen ons onmiddellijk af: is een treinrit een moment? Zo ja, hoe lang kan een moment dan duren? En heeft elk transportmiddel zijn eigen maximale momentduur? Nee, sorry, dit was het toch ook niet, denk ik. Momentje hoor, ik neem er mijn notities er even bij. (Concentratie!!, red.)

“Steeds meer vrouwen”, schrijft Laure Vandendaele. En wij vragen ons onmiddellijk af: bestaan daar dan cijfers van? Zo ja, welke? En hoe zou dat berekend worden? Ja, deze was het!

Luister: zou het niet fantastisch zijn (en ook heel akelig) als we cijfers hadden over de tijdverdrijven der pendelaars? Lezen, smartphonespelletjes spelen, voor zich uit staren, of ja, schmink aanbrengen. Dat valt in statistieken te gieten!

Wij proberen ’s ochtends soms de percentages te berekenen voor ons metrostel, maar dat is niet zo evident omdat het wiskundige deel van ons brein zo vroeg op de dag nog niet warmgedraaid is, en ook omdat er de hele tijd maar mensen in- en uitstappen, wat voortdurende herberekeningen vereist.

Dus hoe handig zou het zijn als een officiële instantie hiervoor officiële cijfers bijhield! Gespannen lazen wij dus verder. Na dik twee paragrafen werden wij echter danig teleurgesteld:

Er zijn geen cijfers over het aantal Belgische vrouwen dat met een make-uptasje op de trein stapt […].

Nu betekent dit strikt genomen helemaal niets voor de gegevens van die zinnenprikkelende openingszin. Want:

  • Vrouwen moeten hun make-up niet noodzakelijk in een make-uptasje meenemen.
  • Vrouwen moeten niet noodzakelijk make-up meenemen, als er make-up aan boord van de trein beschikbaar is.
  • Vrouwen die met een make-uptasje op de trein stappen, gebruiken die make-up niet noodzakelijk op de trein.
  • Vrouwen die op de trein hun make-up aanbrengen, zijn niet noodzakelijk Belgisch.

Maar wie houden we hiermee voor de gek, behalve de sukkels van Plasky Statistics?  Na dik twee paragrafen is al lang duidelijk uit welke hoek de wind waait: de boude beginstelling zal niet onderbouwd worden! Het is niet meer dan een flauw verzinsel!

Nu lezen wij verder nog wel dat de cosmetica-industrie steeds meer producten verkoopt die je op de trein zou kunnen gebruiken. Maar we lezen ook over een vrouw die lippenstift gebruikt om haar oogleden te maquilleren, dus aan de verkoopcijfers van bepaalde opsmukproducten zouden wij geen te harde conclusies verbinden.

Neen, Laure, dat was een bittere teleurstelling. Maar weten wij ons getroost: het betreft hier lifestylejournalistiek en dat lezen wij dus niet.

LINKS:

De prijs van anonimiteit

Nooit gedacht dat het zo ver zou komen, maar wij missen Bart Sturtewagen als editorialist van De Standaard. Echt waar. Ja, zijn opiniestukken zijn vaak lamlendig, ’t is waar, maar ze zijn toch niet zó gebrekkig als die van Karel Verhoeven.

Vandaag vindt Verhoeven het een goed idee dat het parket de affaire-De Pauw naar zich toetrekt. Prima, prima, dat mag hij vinden. Maar wij vinden dat Verhoeven beter wat dieper zou nadenken over zijn standpunten. Hij schrijft:

Lees meer »

Opiniëren of geopinieerd worden

Weet u dat er een tijd was dat wij voor Bart Sturtewagen enige sympathie opbrachten? Dat was omdat wij hem verwarden met Bart Dobbelaere, van dezelfde krant, die af en toe aardige dingen deed op Radio 1. Die tijd van verwarring ligt ver achter ons; van enige sympathie voor Sturtewagen is sedert lang geen sprake meer. Wel brengen wij enig medelijden op voor de man, die op een post zit die duidelijk te hoog gegrepen is voor hem.

Want wat mogen wij verwachten van een opiniërend hoofdredacteur, een man die dagelijks mee de publieke opinie in Vlaanderen aanstuurt, of althans die ambitie heeft? In de eerste plaats dat hij die lachwekkende titel afschaft, natuurlijk. En verder: een zekere morele autoriteit, een zekere intellectuele scherpte, een zeker schrijftalent. Maar in zijn laatste opiniestuk blijkt Sturtewagen moreel hypocriet en intellectueel zwakbegaafd. Goed geschreven was het ook al niet.

Lees meer »

De badge is goed

Het werkloosheidsdossier is al complex en belastend genoeg zonder dat we er ook nog eens op hoge toon overbodige discussies aan toevoegen. Op vraag van de gemeenten waar erg veel werklozen wonen, heeft de regering een draaiboek opgesteld. Dat is nodig voor het stroomlijnen van de aanpak die heel wat gemeentebesturen voor een grote uitdaging stelt.

Een onderdeel dat daarbij buitengewone aandacht krijgt, is de badge die alle werklozen zullen krijgen en die ze geacht worden altijd bij zich te hebben. Die identificatieplicht associëren met de verplichting de Jodenster te dragen, is kwalijk. Uit hoofde van de efficiëntie van het veiligheidsbeleid is het niet buitensporig de betrokkenen te vragen de badge zichtbaar te dragen. Dat is herkenbaar voor iedereen die wel eens een normaal beveiligd bedrijf heeft bezocht.

De badge maakt de bezitters ervan niet tot paria’s, dat waren ze al van de dag dat ze hun werk verloren. Integendeel, het document houdt een eerste vorm van erkenning in en bekleedt hen met rechten die ze voorheen niet bezaten. Doordat de badge het gemakkelijker maakt om eventueel misbruik van de geboden rechten te controleren, beschermt hij de dragers tegen voortdurende verdachtmaking. Hij maakt hen het leven, dat geenszins een pretje is, ietwat gemakkelijker.

Het besturen van een grote groep werklozen, van wie een deel recht op een uitkering heeft, maar een deel ook niet, vereist een aparte aanpak. Rechten en vrijheden moeten worden gevrijwaard, maar de toestand moet ook beheersbaar blijven. Dat is in het belang van de werklozen, maar ook van de fatsoenlijke burgers waarvoor ze, hoe dan ook, een bron van verstoring van het gewone leven betekenen.

Wie het echt goed voorheeft met het lot van deze werklozen, denkt best twee keer na alvorens nodeloze debatten op gang te trekken in een toonaard die de onvermijdelijke tegenstellingen alleen maar vergroot. Spanningen rond hun verblijf in dorpen en steden zijn niet verwonderlijk, ze zijn vanzelfsprekend. Het is een permanente opdracht om ze in de hand te houden. Dat lukt hier voorlopig aanzienlijk beter dan in sommige buurlanden. Laten we dat zo houden.

Niets is makkelijker dan een ontwrichtende toestand door polarisering verder te doen verzieken. Dapper over de badge tweeten kost weinig engagement. Wie echt iets wil doen voor een medemens die zo’n document draagt, kan er gewoon eens mee gaan praten.

LINKS:

Ideologische strijd op het scherpst van de snee!

Wij hebben altijd vermoed dat Mia katholiek is. Daarvoor bestaan meerdere aanwijzingen. Zo schreef Mia al voor De Standaard toen die krant nog AVV-VVK op het titelblad voerde. Wij herinneren ons ook dat zij enkele maanden in loondienst van CD&V was, zij het vooral tijdens een zomerreces. En ze heeft ook eens een Te Deum verslagen, geloven wij.

Dat zijn allemaal maar vage aanwijzingen, zal u correct aanvoeren. Jawel, maar vandaag lazen wij in De Standaard een opiniestuk dat onweerlegbaar bewijsmateriaal aanlevert. Lees meer »

De ene hoofdredacteur en de andere

Laten we het ons eens gemakkelijk maken, en u gewoon twee artikeltjes aanraden.

Het eerste is van de hand van Bart Sturtewagen, opiniërend hoofdredacteur van De Standaard. Hij maakt voor u een geopolitieke analyse van de laatste ontwikkelingen in Syrië.

Ons favoriete fragment:

Dat niemand de move [van Rusland, om daadwerkelijk te bombarderen] had zien aankomen, toont aan hoe weinig de buitenwereld snapt van de Russische plannen en van de driestheid waarmee Poetin bereid is ze tot uitvoering te brengen.

(Nee, de buitenwereld snapt er niets van. Behalve Bart Sturtewagen natuurlijk, die snapt het wel. Als opiniërend hoofdredacteur is hij gelukkig zo genereus om zijn helder verlichte inzichten met ons te delen. Duizendmaal dank!)

Over naar het volgende artikel. Het is van de hand van David Rothkopf, directeur-hoofdredacteur van Foreign Policy. Hij maakt voor u een geopolitieke analyse van de laatste ontwikkelingen in Syrië.

Ons favoriete fragment:

[I]t seems likely that the Russian-Iranian gambit will work. They will get what they want, and the world, including Obama, will declare it a victory.

Zoek de zeventig verschillen!