De Morgen helpt een aspirant-journaliste

Luisteraars en luisteraressen! Heeft u emoties? Laaien zij al eens hevig op? Schrijf alles van u af in uw papieren dagboek!

Schaf u zo’n schattig schriftje met blikken slotje aan, of laat het u voor kerst aanschaffen door een familielid dat het goed met u voorheeft. Al uw frustraties, al uw woede, al uw verdriet pent u met tranen in de ogen neer in dat boekje.

Vele pagina’s vol tenenkrommend kromme zinnen, mismeesterde beeldspraak, en hoogdravende pathetiek. Dat doet deugd, nietwaar! Ja, dat boekje ziet er wat onnozel uit, maar het doet deugd, en dat is wat telt.

Stel dat u dat boekje niet had. Misschien maakte u dan wel een blog aan! Op het internet! De gevolgen zouden niet te overzien zijn. Dan zou het volgende horrorscenario zomaar werkelijkheid kunnen worden.Lees meer »

Advertenties

Trivialer dan ooit

Na de aanslagen in Parijs publiceerden uw kranten een onoverzichtelijke stroom van opiniestukken. Als u die toch heeft gemist: geen zorgen. Ten eerste ziet het er niet naar uit dat de stroom snel zal opdrogen, en ten tweede zat er weinig interessants tussen.

Wel is er de opvallende bekentenis van Carl Devos, dat zijn beroemde maandagcolumn in De Morgen ongeïnspireerd gezwam is:

Er zit een knop op het geoefende toetsenbord die moeiteloos een standaardtekst laat uitrollen. Veilig en triviaal. Maar dit is er de tijd niet voor.

Het is tamelijk treurig voor Devos dat hij blijkbaar even triviaal schrijft wanneer hij die knop niet gebruikt. Maar het is ook aandoenlijk, zo’n politicoloog die tot het besef komt dat politiek niet gaat over procentpunten in peilingen, maar over een maatschappij en de mensen die er leven.

Een knop met 'clichés verwijderen' zou ook van pas komen.
Dat knopje op zijn toetsenbord is alleen maar een oplossing voor hem, niet voor zijn lezers.

LINKS

De betere boycot

Toch dat stuk van Brecht Decaestecker over adblockers maar eens gelezen. Een adblocker is een stukje software dat je in je browser installeert, en dat maakt dat je geen advertenties meer te zien krijgt wanneer je websites bezoekt.

Handig, vindt u, maar Decaestecker vindt het problematisch. Hij beweert bovendien dat het met adblockers helemaal anders is dan met het overslaan van reclame op radio of tv, hoewel hij slechts de klaagzang van radio- en tv-makers nabauwt. Lees meer »

Proefkonijnen achter de katheder

Wie is er eigenlijk ooit op het bespottelijke idee gekomen om politici colleges politicologie te laten geven? Dat is alsof je geesteszieken psychiatrie laat doceren, of runderen veeartsenij. Ik zal niet beweren dat op die manier niets te leren valt over het vakgebied, maar slechts op voorwaarde dat het studie-object ook dan als studie-object beschouwd wordt, en niet als echte docent.

De dagelijkse verslaggeving geeft echter niet de indruk dat de heren politici deel uitmaken van een onderhoudend experiment ter initiatie van een groep aspirant-wetenschappers. De wetenschappers in de dop zijn geen actieve vorsers; ze zijn slechts irrelevante toeschouwers van de partijpolitieke propagandisten, die op de universitaire tribune hun oorlog met andere middelen voortzetten.

Het werkelijke publiek voor deze colleges zijn dan ook niet de studenten. Dat zijn de journalisten, die ook massaal in de aula hebben plaatsgenomen. Waar partijpropaganda wordt gevoerd, zal de Wetstraatverslaggever immers trouw zijn notitieboekje volkrabbelen.

Als er één ding nog ellendiger is dan die openingscolleges, is het wel de verslaggeving ervan. De volstrekt talentloze Roel Wauters mag in De Morgen tonen hoe je over een zinloos college een nog veel zinlozer stuk schrijft. De dieptepunten in politieke verslaggeving die hier worden bereikt zijn ongezien, en waren dat beter ook gebleven.

Enfin, om maar te zeggen: dat einde van het begin van het academiejaar zal niets te vroeg komen.

 

LINKS:

Wij zijn wat wij voorwenden dat wij zijn

Er lijkt flink wat empathie te bestaan voor de controversiële uitspraken die Bart De Wever liet optekenen over vluchtelingen en hun crisis.

In De Standaard sprak Kathleen Van Brempt (SP.A):

Ik begrijp waarom hij als partijvoorzitter soms vervalt in extreemrechtse standpunten.

Van Ivo Belet (CD&V) lazen wij dan weer in De Morgen:

“Ik zie weinig verschil tussen de tactiek van Orban en die van De Wever”, zegt Europarlementslid Ivo Belet. “Ze proberen allebei hard hun extreemrechtse kiezers te vriend te houden.”

Wij noteren: niet-extreemrechtse politici vinden het normaal dat je als politicus extreemrechtse standpunten verkondigt om je extreemrechtse kiezers te paaien. Wij adviseren: let daar geweldig goed mee op.

In de inleiding van zijn hilarische en dieptrieste roman Mother Night schrijft Kurt Vonnegut, die ik niet genoeg kan aanprijzen:

We are what we pretend to be, so we must be careful about what we pretend to be.

Begrijpt u niet wat daarmee wordt bedoeld? Bent u het er niet mee eens? Lees Mother Night.

LINKS:

Bergen, baren & muizen

De beste verdediging is, zo weten wij sinds Napoleon, of was het Hamilcar Barca, de aanval. Met enige vertraging is deze wijsheid nu ook doorgedrongen tot de eindredactie van het dagblad De Morgen. Het eeuwige gejeremieer over kranten vol fouten beu, is zij dan ook tot de aanval overgegaan.

U kan dat lachwekkend vinden, maar wij vinden het van het een kloeke ingesteldheid getuigen. Kloeker in elk geval, dan wij ooit mogelijk hadden geacht voor deze eindredactie, die altijd meer een theoretisch concept dan een slagkrachtig commando is geweest. En daarom juichen wij dit lente-offensief toe, bijlo!

Niet langer heersen passiviteit en nonchalance! Niet langer wordt er aangemodderd door fouten in teksten te laten staan! Neen: actief en zelfs pro-actief worden er nu fouten toegevoegd — en wij willen niet uitsluiten dat het eerdaags ook retro-actief zal gebeuren. De aanval is de beste verdediging!

Een voorbeeld. Carl Devos schrijft in zijn alweer veel te lange column, die naar vervelende gewoonte het midden houdt tussen een halfbakken analyse en een halfwassen opinie, toch een leuke zin. De zin is leuk, omdat Devos creatief werk levert met een bekende zegswijze:

Stilaan wordt duidelijk dat de berg misschien wel geen muis, maar toch hoogstens een forse cavia zal baren.

Wij vinden hem leuk. Maar tegelijk springen de beperkingen van Devos als schrijver pijnlijk in het oog: hij laat zich teveel beperken door de intersubjectief aanvaarde betekenis van de zegswijze. En hij respecteert ook teveel de bekende fysieke verhoudingen tussen verschillende leden van de orde der rodentia.

Een uitgelezen opportuniteit voor de eindredactiecavaleristen voor een blitzoffensief! Enkele kleine, subtiele ingrepen volstonden om de zin radicaal van zin te doen veranderen:

De berg van de tax shift zal geen muis maar hoogstens een forse cavia baren.

Té subtiel? Dan plaatsen zij dat gewoon als titel boven het artikel. Stormt voorwaarts, gij onversaagde helden van een nieuwer, strijdlustiger eindredactie! Met Bobbejaan Schoepen zingen wij u toe: Allé vooruit, achteruit!

LINKS:

“Het bergen der muizen baarde zorgen… De berg muisde er vanonder om naar de bar te gaan… Hmm.”

Lees meer »