Een fletse stem in het mediadebat

Laat ons eerlijk zijn: in Vlaanderen bestaat geen intellectuele traditie. Dat is niet erg. Wij hebben andere, prettigere tradities. De schone duivensport, sitcoms in Antwerps verkavelingsvlaams, bolognaisesaus met wortel, selder en champignons — stuk voor stuk zijn ze genoegelijker dan bijvoorbeeld de lectuur van Tristes tropiques, een afschuwelijk en onleesbaar maar zeer intellectueel boek, geschreven door een man uit een land dat prat gaat op zijn intellectuele traditie.

Er is maar één nadeel aan ons manco aan intellectuele traditie: wie hier drie boeken gelezen heeft, wordt belezen gevonden. Vier boeken gelezen: intellectueel. Vier boeken gelezen en één geschreven: een tópintellectueel. Het geeft mensen als Bart De Wever een status waar zij in een ander land geen aanspraak op zouden kunnen maken, maar wellicht wil Bart De Wever toch nooit in een ander land wonen, en trouwens, waarom zouden wij het altijd over Bart De Wever hebben, die per slot van rekening een tamelijk vervelend personage is, ’t is toch waar zeker.

Neen, laat ons het eens over iemand anders hebben die de intellectuele status toegedicht krijgt: Tom Naegels. Schrijver, publicist, journalist en wie weet wat nog allemaal, maar vooral: ombudsman van De Standaard. In die hoedanigheid, maar ook in alle andere, is hij een belangrijke stem in het mediadebat. Aha!

En hij doet hard zijn best om de redelijke, gematigde stem te zijn. Wij zouden vóór zijn, als hij niet zo’n belabberde argumenten uit de kast haalde. Lees meer »

Advertenties

De juiste titel

Wij hebben in het algemeen tamelijk veel sympathie voor Georges Timmerman. Hij heeft een mooie staat van dienst, hij is in het algemeen goed gedocumenteerd, hij rookt pijp. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet een beetje moet opletten met wat hij schrijft. Timmerman heeft de laatste tijd de vervelende gewoonte ontwikkeld om zijn artikels voor Apache titels mee te geven die altijd nét iets te spectaculair klinken.

Timmermans truuk (of die van zijn eindredactie, maar omdat Timmerman hoofdredacteur is, is het hoe dan ook zijn verantwoordelijkheid) bestaat er in titels te bedenken die iets dubbelzinnigs hebben. De titel suggereert een schandaal dat helemaal niet uit het artikel zelf blijkt. En net wanneer je wil besluiten dat de titel een vuige leugen is, moet je vaststellen dat hij toch ook nét iets anders geïnterpreteerd kan worden, zodat hij eigenlijk toch wel weer klopt. Min of meer.

Vandaag publiceerde Timmerman een artikel met de titel De Hollanders achter de geheime Sinksensfoordeal. Wanneer je dat leest, denk je dat het eigenlijk Hollanders zijn die in het geheim deze deal beklonken hebben, of er op z’n minst stevig profijt uit trekken. Maar dat blijkt helemaal niet uit het artikel; Timmerman probeert het zelfs niet te suggereren. Er zijn een aantal mensen bij de deal betrokken die in vastgoed zitten, en via dat vastgoed zijn ze verbonden aan Hollanders die ook in vastgoed zitten. En ze hebben allemaal politieke connecties.

Daar komt het wel zo’n beetje op neer. Tja. Die titel klopt dus voor geen meter… tenzij… Ja, okay, zo kan je het óók lezen: de bewoners die de deal hebben gesloten kennen Hollanders, werken misschien zelfs voor Hollanders, dus op een bepaalde manier zitten die daar achter. Echt fout is die titel dus niet, maar wel hoogst misleidend. En het vervelende is dat Timmerman je dat keer op keer flikt.

Lees meer »

Een overzichtje, want wie houdt het allemaal nog bij?

Men kan heel wat zeggen over de brief van PEN Vlaanderen, die twee weken geleden het ondermaatse niveau van de Vlaamse pers aanklaagde. Hij was inderdaad slecht geschreven en nog slechter beargumenteerd, en werd zo mogelijk nóg slechter verdedigd door enkele leden van PEN.

Maar hij heeft het debat over de media wel weer aangewakkerd. Dat is bij wijlen een vermoeiend debat, maar onvermoeibare optimisten die we zijn, hebben we toch een poging gedaan om het een beetje overzichtelijk samen te vatten. Voor u, maar vooral onze hoofdredacteur, die het ook allemaal niet meer volgt. Alstublieft Auguste!

Lees meer »

Een race tegen de snelheid

Op zich is het goed, natuurlijk, maar het begint ook vervelend te worden dat steeds meer journalisten zich met mediakritiek zijn gaan bezig houden.

Het probleem zit hem hierin: zij hebben daar de tijd voor, en wij eigenlijk niet. Wij wérken overdag, en proberen dan ’s avonds, murw geslagen door acht uur kantoorslavernij, nog slim en gevat uit de hoek te komen. Dat valt niet mee.

Maar bovendien is er steeds meer concurrentie, van beroepsjongens, die een hele dag niets anders moeten doen dan met hun voeten omhoog de gazet lezen en daar dan een commentaartje op publiceren. Ze doen dat sneller en beter gedocumenteerd dan wij.

Hoe kunnen wij op tegen zo’n Peter Casteels? Gisteren verscheen de eerste editie van het journalistieke pluimgewicht, nee, heliumgewicht, dsAvond — en vanochtend heeft hij daar al een tamelijk intelligente analyse over gepubliceerd. Dat is te snel, hoor.

Wij hadden ook zelf al iets half bedacht, in de tram op weg naar kantoor. Iets over de nonsens die Karel Verhoeven mekkert: in dure editorialen zeuren over de nood aan meer diepgang, verdieping en diepte, om ons dan met dsAvond in het riet te sturen. En dat dan versieren met opmerkingen over de kwaliteit van zijn editorialen en de originaliteit van zijn ideeën.

Maar nog voor wij aan deze briljante uitzending kunnen beginnen schrijven, heeft Casteels zijn schrijven al afgerond! Dat tempo ligt te hoog, wij kunnen dat niet aan.

Mogen wij daarom toch pleiten voor slow journalism. Gun ons ook iets.

Gelukkig zijn wij veel grappiger dan Peter Casteels.

LINKS:

Zo links is De Morgen

Ja, De Morgen is weer links hoor. Het wordt ons van alle kanten in de oren getoeterd, dus het zal wel waar zijn. Vandaag nog een gebrekkige column van Karl van den Broeck moeten lezen over het thema. Met daarin deze gewaagde stelling:

In Vlaanderen moet je al blind zijn om niet te zien dat De Morgen zich tegenwoordig nog sterker profileert als een progressieve krant voor een jong, divers en stedelijk publiek.

Nóg sterker? Trouwe luisteraars herinneren zich dat onze neef Maurice enkele jaren geleden precies de omgekeerde vaststelling deed: juist omdat De Morgen zich hoofdzakelijk op een jong, divers en stedelijk publiek richt, was de krant steeds minder links geworden:

De Morgen is zich niet ook gaan richten op de ‘nieuwe petit bourgeois‘, ze is zich daar in hoofdzaak op gaan richten, zelfs wat inhoudelijke keuzes betreft. Met alle redactionele gevolgen van dien.

Is De Morgen nu opnieuw linkser geworden om hetzelfde publiek op een andere manier te behagen? Marketingtechnisch klopt hier iets niet, denken wij.

Lees meer »

Zo hoort het

Wij zijn gekend als een stelletje luie en luide klagers. En arrogant bovendien. Dat zijn wij inderdaad, wij doen niet eens moeite het te ontkennen. Zijn we te lui voor, en te arrogant. Maar deze accurate karakterschets werpt wel een leuke vraag op: hoe kan het dat onze nepredactie, die tot in het diepst van haar hart en nieren incompetent is, op onregelmatige tijdstippen katten bellen aanbindt en dan spijkers met koppen slaat?

Het antwoord is helaas niet dat wij in het geheim toch briljant zouden zijn, maar dat het vandaag lachwekkend makkelijk is de incompetentie van onze vaderlandse pers te demonstreren. Lees een artikel, denk er tien seconden over na, en controleer dan eens of al die zo stellig geponeerde waarheden wel waar zijn.

Wie dat doet, struikelt voortdurend over hele en halve leugens, vergissingen, nonsens en onduidelijkheden. Af en toe maken wij daar dan een prachtige uitzending over, al levert dat nooit wat op. De Bart Van Belles van deze wereld zijn dan wel omnipresent op kanalen als Facebook en Twitter, maar wanneer daar onze kritiek geëchood wordt, zijn ze plots verdacht onmededeelzaam.

Lees meer »

Tom Heremans, de aandoenlijke puber

Nu iedereen, van Joost Vandecasteele tot Peter Casteels, zijn zegje heeft gedaan over Tom Heremans en zijn cactus, willen wij er ook ons licht eens op laten schijnen. Er zit namelijk een hardnekkig misverstand in de hele discussie, en dat willen wij graag uitklaren.

Maar laat ons het eerst hebben over het belachelijkste twitterbericht van het decennium, voorwaar geen geringe prestatie, de algemene belachelijkheid van dat medium in acht genomen. Het bericht is van de hand van Bart Sturtewagen en luidt als volgt: “Wie Tom Heremans niet geestig vindt, is zielig. Ik wil boos zijn, maar ik ben triestig.” Dankjewel, Bart, voor dit welonderbouwde morele oordeel.

Tot zover Bart, weer over naar Tom. Tom Heremans wordt door zijn entourage steeds met hetzelfde argument verdedigd: Tom is humor, en humor mag altijd en alles. Peter Casteels vraagt zich op Apache af wat dat dan eigenlijk over die humor zegt. Hij heeft daar beslist een punt, maar volgens ons raakt ook die analyse niet de kern van de kwestie, want die is dat Heremans helemaal niet grappig is.

Lees meer »