Vacature bij De Standaard

Om voor De Standaard te kunnen gaan werken, moet je een slimmerd zijn. Dat geldt zowel voor de ijdelste chef-Wetstraat als voor de nederigste eindredacteur want dommeriken, daar kunnen ze niets mee doen op De Standaard! Om de slimmerds er uit te kunnen halen, werft De Standaard creatief aan.

Deze vacature bijvoorbeeld, is op dit moment vermomd als pagina op DS Online. Het gaat om een eindredacteur met een specialisatie in interpunctie. Om te solliciteren stuur je gewoon de gecorrigeerde pagina in.

Wij beproefden alvast ons geluk, maar wensen natuurlijk ook alle andere sollicitanten van harte succes!Lees meer »

Advertenties

Slagerszoon Freddy Bracke

Freddy Bracke heeft een stuk geschreven in Knack, over het hoofddoekendebat. Hij vat voor ons zeer kernachtig samen (20.424 tekens) waarom een hoofddoekenverbod een kwestie van beschaving is. Waarschijnlijk een interessant thema, maar laat ons snel overgaan naar wat echt van belang is in een tekst: de interpunctie.

Interpunctie, het gebruik van leestekens, is belangrijk, omdat zij mee de leesbaarheid van een tekst bepaalt. Slechte leesbaarheid verhindert dat de lezer zich goed op de inhoud kan concentreren. En helaas, Bracke heeft op interpunctievlak een aantal zeer vervelende gewoontes. Haakjes bijvoorbeeld, gebruikt Bracke veel te graag. Hij zet maar liefst 67 keer iets tussen haakjes.

Nog liever gebruikt hij aanhalingstekens. Altijd “dubbele”, want de knop met ‘enkele’ was kapot op zijn toetsenbord. Daardoor is het meestal onklaar of hij nu citeert of niet. Om dat te compenseren gebruikt hij vindingrijk de « Franse » variant, die in het Nederlands fout is. Alles bij mekaar levert het 77 keer aanhalingstekens op. Daartegenover lijkt het gebruik van amper zes uitroeptekens maar klein bier, maar in een normale tekst zou dat meer opvallen.

Het toeval, of is het mijn opvoeding, wil dat ik die drie leestekens ten zeerste misprijs in opiniestukken. Wie haakjes wil gebruiken moet goed nadenken: is het wel belangrijk genoeg wat ik hier tussen ga zetten? Als dat niet zo is, schrap dan. Is het wel zo, geef de informatie dan een volwaardige plaats.

Ook aanhalingstekens moeten met zorg gebruikt worden. Liefst niet om een term te ironiseren, dat is beledigend voor de lezer. Een speciale term moet gedefinieerd worden en daarna kunnen de aanhalingstekens ook weg. Uitroeptekens zijn voor stripverhalen, kinderen en liefdesbrieven. Heftig spul is dat, dat hoort niet thuis in een academisch betoog.

En Bracke wil graag academisch schrijven, twijfel daar maar niet aan: hij haalt er filosofen en schrijvers bij zonder op hun ideeën in te gaan en plaatst af en toe een anekdote die ons van zijn historisch en geografisch inzicht moet overtuigen. Hij ondertekent zijn stuk ook met een datum en een plaats, alsof hij een gewichtig essay vorm heeft gegeven.

Nu zal ik niet beweren dat met intellectualiteit bescheidenheid komt, maar een grond voor pretenties is altijd mooi meegenomen. En als intellectueel pretendent is een basisvaardigheid in het schrijven toch vereist. Maar Bracke brengt ons:

Is het dan echt nodig, nuttig of zelfs maar verantwoord, bepaaldelijk ook ten aanzien van de tweede-, derde-generatie jongeren uit de Oriëntaalse immmigratie die tenslotte in elk geval in een Westerse omgeving zullen moeten functioneren, om onkritisch en blindweg vrije baan te geven aan islamiserende invloeden op allerlei terreinen van het openbare leven in Europa?

Te lange en te stroeve zinnen, die denkfouten en drogredeneringen moeten camoufleren, gecombineerd met ijdele intellectuele pretenties: volgens mij is Freddy Bracke een jurist.

“Redacteur” “schrijft” “artikel”

vakantie

Ik moet toegeven: ik verheugde me al een beetje op een eerste regeringscrisis toen ik dat zag staan op DS online. Maar het artikel is een ordinaire en volstrekt oninteressante opsomming van de vakanties der federale ministers. Steven Samyn heeft daarvoor klaarblijkelijk echt woordvoerders moeten lastigvallen. Een hondenstiel hebben ze, journalisten. En woordvoerders.

Nergens een woord over een ideologisch verschil evenwel. Er is in de verste verte geen levensbeschouwelijke breuklijn te bekennen. Dat moet waarschijnlijk niet omdat ‘levensbeschouwelijke breuk’ in de inleiding tussen aanhalingstekens staat. Dan mag je schrijven wat je wil, als het lezers lokt. Goed gedaan, Samyn. Die stomme lezers lopen er toch elke keer weer in.