Logica met Ivan Sonck

De Olympische Spelen zijn nog niet afgelopen, maar ik denk wel dat ik al een mooiste en een verschrikkelijkste moment kan kiezen. Qua schoonheid wordt het moeilijk om de finale van de 10.000 meter bij de vrouwen te overtreffen. Qua gruwel denk ik niet dat iemand beter zal doen dan Ivan Sonck na de finale 4×100 meter bij de de vrouwen.

Ivan Sonck liep zich al een tijdje warm in Sporza Olympia, waar hij alles wat positief leek met een onovertroffen pessimisme de grond in relativeerde. Sonck ontwikkelde zich tot de Hugo Camps van de sportjournalistiek en de Belgische prestaties waren tot gisteren natuurlijk gesneden koek voor Soncks genadeloze nihilisme.

Eergisteren moest een zilveren medaille echter kapotgerelativeerd worden. Minder eenvoudig, maar zoals gezegd was Sonck goed opgewarmd. Hij ontwikkelde een ijzeren logica: de Belgische ploeg is helemaal geen goede ploeg, maar omdat de anderen slechter waren, wonnen ze toch. Per ongeluk, eigenlijk. Er is dus geen enkele reden om het estafetteteam te bejubelen. Als het aan Sonck lag, boden de Belgische sprintsters hun excuses én medailles aan bij de geklopte favorieten. Met de belofte het nooit meer te doen.

Zij waren beter omdat de anderen slechter waar. Aristoteles zou trots op je zijn, Ivan Sonck.

Op de foto ziet u Ivan Sonck toen hij alcohol en tabak nog niet had afgezworen. Hijzelf zag er slechter uit, maar zijn humeur was soms beter.

Advertenties