Openbaar overnamebod

LOG20171109 12:45

Alles is peis, rust en vree in het redactielokaal. Maurice en Emile zitten aan de vergadertafel, maar vergaderd wordt er niet. Emile is aardappeltjes aan het schillen boven een ongelezen weekendkrant. Maurice pent een venijnige theaterrecensie in een commercieel geruite blocnote. 

Maurice: “Hmm… ‘amateuristisch gestuntel’ of ‘stuntelig amateurisme’, Emile?”
Emile: “‘Stuntelig amateurisme’. Maar ik hou niet van ‘amateur’ als verwijt.”
Maurice: “Ik wel. Het is lekker gemeen.”
Emile: “Maar ge schrijft een recensie over amateurtheater, Maurice.”
Maurice: “En dan? Het waren amateurs, en ze stuntelden dat het een aard had!”
Emile: “Ge kunt amateurs toch niet verwijten dat ze amateuristisch zijn?”
Maurice: “Natuurlijk wel! Amateurs zijn het, en…”

Dit diepgravende gekeuvel wordt wreed verstoord door een deur die uit haar omlijsting knalt. In de wolk kalkstof die nu de deuropening vult, ontwaren we het imposante silhouet van Auguste Plasky. In zijn armen draagt hij tientallen bruine glazen flesjes, met een geschatte inhoud van 33 cl.

Auguste: “Mannekes, waar ge ook mee bezig waart, ge stopt er maar mee! Het is redactievergadering, want ik heb klachten!”
Emile: “Hola, klachten!”
Auguste: “Maar help mij hier eerst eens dat bier koud te zetten.”
Maurice: “Natuurlijk, nonkel. Ik help u al!”

Daar verdwijnt de behulpzame neef al naar de achterkeuken, met bier! Spoedig keert hij weer, maar zonder bier. Dat heeft hij netjes in de bierkoelkast opgeborgen.

Emile: “Wat was dat voor bier, Auguste? Zonder etiket, en zonder logo op de stopselkes?”
Auguste: “Emileken, dat bier is mijn economisch tegenoffensief! Ik weet niet of ge het gelezen hebt, maar bier is de voorbije vier jaar tweeëntwintig procent duurder geworden!”
Emile: “Amai! Ik heb dat niet gelezen, maar precies wel gemerkt. Ik dronk gisteren nog iets met onze Maurice in de Flamingo. Vijf euro voor een degelijke maar eenvoudige ipa!”
Maurice: “Ik had chance dat Emile in een genereuze bui was, anders was ik niet dronken geraakt, wegens cashflow-problemen.”
Auguste: “Voilà. Om dat ellendige lot te vermijden, heb ik een bevriende amateurbrouwer gesommeerd mij wekelijks te voorzien van zijn producten, aan een vriendprijsje! En mannekes, ik bezweer u: qua prijs/kwaliteit gaat dit het beste zijn dat ge in lang gedronken hebt. Mauriceke!”

Daar verdwijnt de behulpzame neef al naar de achterkeuken! Spoedig keert hij weer, met bier, en met glazen, én met een flessenopener! Met ervaren hand schenkt Auguste drie glazen vol roggesaison, met een fraaie schuimkraag.

Maurice: “Jam zeg, lekker biertje, Auguste!”
Emile: “Ge ziet, Maurice, dat amateurs van tijd toch ook wel kwaliteit kunnen leveren.”
Maurice: “Nee, Emile, amateurisme, dat is…”
Auguste: “Ja, als ik even stilte mag! Dank u. Nu de formaliteiten achter de rug zijn, kom ik graag tot de essentie. Ik heb klachten!”
Maurice: “Dat kan dus in feite niet, nonkel. Wij hebben al járen niets meer uitgezonden!”
Emile: “Auguste, onze luistercijfers zijn lager dan ooit. Ik kreeg een bezorgd telefoontje van het CIM , omdat ze niet goed wisten wat ze aanmoesten met negatieve luistercijfers.”
Auguste: “Het gaat dan ook niet over luistercijfers, uilskuikens! Mijn klacht is deze: waarom moet ik altijd degene met de briljante ideeën zijn?”
Maurice: “Hoezo? Briljante ideeën? Wat bedoelt ge?”
Emile: “Ik snap het ook niet hoor, Auguste.”
Auguste: “Dat is geen antwoord, kloefkappers! Maar bon, de domheid van jullie non-antwoord is in zekere zin ook een antwoord, wellicht zelfs hét antwoord.”
Emile: “Nu snap ik het nog minder, Auguste.”
Maurice: “Ik snap het het minst, denk ik.”
Auguste: “Het gaat hierom, kwistenbiebels: ik heb een briljant businessplan ontworpen voor Radio Plasky. Houdt u goed vast aan uw bretellen, want: wij gaan Twitter overnemen!”

Emile verslikt zich verschrikkelijk in het schuim van de saison. Hij slaat zijn glas om en dendert hoestend van zijn stoel. Reutelend rolt hij onder tafel. Maurices glas valt uit zijn hand. Hij staart Auguste aan, met stomheid geslagen. 

Auguste: “Maar allez, mannekes! Wat een gesmos is dat hier! Maurice, kuis dat op en haal nieuw bier. Emile, stop met u aan te stellen en zet u terug aan tafel!

Daar verdwijnt de behulpzame neef alweer naar de achterkeuken! Spoedig keert hij weer, met de nodige benodigdheden. Auguste ruimt het gemorste bier op, veegt de tafel proper, hijst Emile weer in zijn stoel, opent drie nieuwe flesjes en schenkt drie nieuwe glazen in.

Auguste: “Luister: op Twitter, zo las ik in een belangrijke financiële periodiek, moogt ge nu 280 tekens gebruiken. En dat is niet naar de zin van veel veel gebruikers! Die zijn massaal ontevreden, ik moet u niet uitleggen waarom. Dus, mannekes, gaan wij in dat gat springen!”
Emile: “Aha… Wij gaan dus uitzenden in maximaal 140 tekens…”
Auguste: “In exáct 140 tekens…”
Maurice: “… En zo al die misnoegde gebruikers weglokken…”
Auguste: “… En daarmee ook de misnoegde investeerders! Want die zijn ons ware doelwit, natuurlijk.”
Emile: “Maar Twitter is totaal niet winstgevend, Auguste.”
Maurice: “Die sukkelen al jaren om een goed businessmodel te vinden, en ze zijn er nog altijd niet.”
Auguste: “Precies! Dus, hoe stom moet ge als investeerder zijn om daar geld in te blijven pompen? Zo’n investeerders wil ik ook: dommeriken die ons met veel plezier eindeloos centjes blijven toeschuiven!”
Emile: “Auguste, ik moet toegeven dat dit een heel, heel slim plan is. Proficiat!”
Maurice: “Financieel is dit inderdaad onfeilbaar. Maar als ik toch een kleine bezorgdheid mag uiten: als al die misnoegde Twitteraars naar hier komen, gaan wij dan niet gewéldig veel luisteraars krijgen?”
Auguste: “Op Twitter heet dat ‘followers’, Riske, niet ‘luisteraars’.”
Emile: “En dat is iets anders?”
Auguste: “Iets hélemaal anders, inderdaad. Vooruit mannekes, uitzen… tweeten maar! Met hashtags en alles erop en eraan, zodat wij nog vóór het einde van het jaar de boekhouding kunnen aanzuiveren. En dan kunnen wij eindelijk dit amateuristisch brouwsel achter ons laten, en ons aan dure, prestigieuze merken laven!”

Advertenties

Een baken van stabiliteit

De Vlaamse pers, dames en heren, dat is een duiventil, een permanente stoelendans eigenlijk. Hoofdredacteurs en hun adjuncten, die reizen maar op en af, van het ene medium naar het andere. Is er de voorbije twee jaar iemand langer dan twee weken hoofdredacteur van Humo geweest? Van De Morgen? Knack?

Even let je niet op en hóp, daar is die dekselse Karl van den Broeck zomaar opeens hoofdredacteur van Apache! Wie kan daar nog aan uit? En wie verbaast het dat alle media steeds meer op mekaar beginnen lijken? Niemand.

Maar wie kan het, buiten de mediajongens en -meisjes zelf, eigenlijk wat schelen? Ook niemand. Toch willen wij u geruststellen, omdat wij weten hoe nerveus u wordt van onzekerheid.

Daarom beloven wij:

  • Auguste Plasky wordt géén hoofdredacteur van The Wall Street Journal.
    “Ik blijf gewoon pintjes drinken met Rupert. Dat is een gezelliger manier om te bepalen wat er in het editoriaal moet staan,” verklaarde Auguste aan deze zender.
  • Max Plasky wordt géén art director van Playboy.
    Hij blijft gewoon spoorloos in Azië. Wij gaan zijn facturen wel niet blijven betalen. Max, als je dit hoort: op de redactieraad is besloten de rekening van de abortuskliniek in Chittagong niet te betalen. De raad was (tamelijk) unaniem in haar standpunt dat “abortus niet als anticonceptiemiddel gebruikt kan worden.” Gelieve er rekening mee te houden.
  • Emile Plasky wordt géén eindredacteur van Tertio.
    Dit zou, aldus Emile, “teveel als verraad aanvoelen ten opzichte van mijn eerste grote liefde, De Campuskrant.”
  • Maurice Plasky wordt géén koffiejongen bij De Koopjeskrant.
    “Zolang ons Riske geen onberispelijke ristretto kan zetten voor Radio Plasky, moet hij het niet te hoog in zijn bol krijgen,” aldus het verslag van de redactieraad. Maurice zijn reactie is op last van de hoofdredactie geschrapt uit het verslag.
  • Eugene Plasky wordt geen groot kunstschilder. Hij blijft proberen, maar heeft er simpelweg het talent niet voor, dus het zal altijd bij proberen blijven.

Intermezzo voor geheelonthouders

LOG 20130731 01:22

Emile ligt languit in de gebloemde sofa op de redactie, met zijn blote voeten omhoog. Auguste heeft zijn Chesterfieldzetel uit zijn kantoor naar de vergaderruimte gerold. Zijn das is losgetrokken, zijn sokophouders zijn uit en er staat zelfs een knoopje van zijn hemd open. De twee broers liggen er allebei erg lui en passief bij, met elk een groot glas Omer in de hand, maar de discussie die ze voeren is erg heftig.

Emile: “Er is gewoon geen alternatief voor alcohol, Auguste! Wat moet een mens anders drinken?”
Auguste: “Hmm… ja, dat weet ik ook niet zomaar.”
Emile: “Limonade? Melk? Fruitsap? Na drie glazen fruitsap krijg ik het zuur!”
Auguste: “Maar er moet toch iets…”
Emile: “Maar wat dan? Wát? Ik zeg het u, Auguste: er is geen alternatief voor alcohol. Er is gewoon geen alternatief!”
Auguste: “Wijn!”
Emile: “Hé?”
Auguste: “Wijn! We zouden ook wijn kunnen drinken, in plaats van altijd maar die alcoholhoudende dranken.”
Emile: “Wijn… mjaaaa… ja, nee, inderdaad, ge hebt gelijk. Wijn.”

DISCLAIMER: In tegenstelling tot andere webcamepisodes, is dit een opname van een gesprek dat werkelijk plaatsvond op de redactie.

De blijde intrede van Marijke

LOG 20130522 04:34

Er is geen redactievergadering. Alleen Auguste en Emile bevinden zich in het redactielokaal. Ze zitten aan de vergadertafel, hoewel ‘zitten’ misschien een beetje een overdreven term is voor Emiles toestand. Hij leunt zwaar op de tafel met zijn beide ellebogen, met zijn hoofd in zijn handen, en hij staart naar het tafelblad. Deze houding drukt zowel dronkenschap als wanhoop uit en de waarheid is dat beide Emile midscheeps getroffen hebben. Blinkt daar een dronkenmanstraan in zijn linkeroog? Het zou kunnen, maar de resolutie van deze webcamera is te laag om het met zekerheid te kunnen zeggen.

Auguste ziet er heel wat schappelijker uit, hoewel kenners zouden opmerken dat zijn oren verdacht rood aangelopen zijn. In elk geval lijkt hij nog zelfstandig te kunnen zitten en het is ook zeker dat in zijn ogen geen tranen blinken.

Rond beide broers bevinden zich meerdere lege flessen Grimbergs bier en ook twee grote glazen. Hieruit kan men al dan niet conclusies trekken.

Emile: “Kaat had gelijk, Auguste. Ze had gelijk! Ik was te mild voor Timmerman, veel te mild. Hoe kan dat nu? Ik ben toch een Plasky!”
Auguste: “Natuurlijk zijt gij een Plasky, Mieleken. Ge moet u dat zo niet aantrekken. Kaat is maar een luisteraar, hoor.”
Emile: “Ik trek het mij tóch aan. Wacht maar tot Timmerman nog eens iets schrijft. Dan zal ik mijn fout rechtzetten!”
Auguste: “Ge zijt te emotioneel, Miel. Wij breken mensen af omdat ze dat verdíenen, niet om ons gekwetste ego te genezen. Weet ge wat gij zijt? Veel te emotioneel, dát zijt gij.”
Emile: “Ja, maar gij giet mij al een hele avond vol bier! Natuurlijk ben ik emotioneel!”
Auguste: “’t Is al goed, ’t is al goed. Wacht, ik doe nog een fles open.”

Lees meer »

Bericht aan Hans Klis

Beste Hans,

wij hebben slecht nieuws voor u. Meer nog: eigenlijk hebben wij twee slechte nieuwsen voor u. Maar u mag zelf kiezen welk van de twee het is.

A) Iemand maakt van uw naam en e-mailadres gebruik om onze redactie lastig te vallen. Wij zitten er zo niet mee, maar misschien is het voor u wel vervelend.

B) U bent zo stom te denken dat wij ook stom zijn. Wanneer u meer over ons te weten wil komen, zal u beter moeten doen dan een leugenachtig mailtje sturen in de hoop ons ip-adres te achterhalen.

Hopelijk kiest u juist!

Al dan niet hoogachtend,

De redactie van Radio Plasky

Elke luisteraar die op deze afbeelding klikt, doet ons daarmee een groot plezier.
Wat zou iemand trouwens met een ip-adres van één van onze werkgevers zijn? Ons is het een raadsel.

Lees ons een leviet!

Er spoken vage geruchten rond dat Radio Plasky de bal grandioos misgeslagen zou hebben met haar jongste uitzending over Tom Naegels. Dat kan, natuurlijk. Net zoals De Morgen beschikken wij helemaal niet over fact checkers, dus het is altijd mogelijk dat er flaters en floppen in onze uitzendingen sluipen.

U weet dat wij ons ook van andere media trachten te onderscheiden door manmoedig onze fouten te erkennen. Wij beschouwen een rechtzetting niet als een bewijs van intellectuele onvolkomenheid, maar van intellectuele eerlijkheid. Intellectueel onvolkomen is tenslotte iedereen, en intellectueel eerlijk zijn al te weinig lieden.

Helaas zijn de spokende geruchten zo weinig concreet, dat wij er weinig mee aankunnen. We beschikken in elk geval niet over voldoende informatie om in te schatten of we een rechtzetting moeten uitzenden.

Beschikt u wél over die informatie? Laat het ons weten en geniet het geneuglijke genoegen Emile de levieten te lezen!

LINKS: