#ProLeo

Topman bij Itinera, advocaat, ooit voorzitter van belga en tien jaar algemeen lobbyist bij pharma.be. Kortom, ‘hoogleraar emeritus’. #vrtnws

Neels

Advertenties

#DatMenVluchte

Sowieso lees ik ongaarne over voetbal. @destandaard bespaart het zich ook me te overhalen. Of kan de eindredactie geen sporttekst meer zien?

Suárez

#ExperteTotale

Vreemd dat @vrtnws tot drie maanden na de lancering blijft kampen met technische euvels. Zo staat Björn Soenens nog steeds onder ‘experten’.

Expert

De duisternis daagt

De literatuur, zo denk ik vaak, heeft helaas nog maar weinig van de edele schoonschrijverij die ooit zo ongebreideld bloeide. Wie durft nog in proza een welgemikt chiasme te planten, wie zet homerische vergelijkingen en zeugmata in zijn zinnen? Erwin Mortier, zo antwoordt u misschien. Maar ik bezweer u, beminde gelovigen: woordenboeken overschrijven in analfabetische volgorde heeft nog nooit iemand tot schrijver gemaakt.

Gelukkig, echter, schitteren daar jonge talenten aan de einder, die ons gestamel doen stokken tussen ‘armoe’ en ‘troef’. Bouwende auteurs, creërende creaturen die met de syntactische precisie van Thomas Mann en de beeldende kracht van Curzio Malaparte de Nederlandse taal en enkele gelukkige lezers verrijken.

Zij zijn niet ras te vinden, deze drie ontpoppende pennen. Zij kleuren buiten de lijntjes van het boekbedrijf en publiceren, zomaar, schier gratis, hun experimenten in het dagblad. Hun namen: Ann Van den Broek, Jeroen Van Horenbeek en Roel Wauters.

Gisteren, bijvoorbeeld, verblijdden zij ons met een surprise in De Morgen. Op pagina 3, zelfs, waar wij zo graag eens een eerlijk stuk van Yves Desmet zouden lezen over de reeks ‘Media en politiek’ van Tom Cochez. De pagina waar voor hetzelfde geld had kunnen staan waarom onze Westerse overheden schuldig verzuim plegen in de ebolacrisis – ik verzin maar iets.

Maar gisteren dus, op pagina 3 in De Morgen, naast een rijkelijk gestoffeerde inleiding van bovengenoemde Desmet, een kortverhaal dat uitblinkt in stijl en meeslependheid. Geniet mee van enkele hoogtepunten uit het literaire feit ‘En toen begon Reynders’ stem te trillen…’:

De duisternis begint langzaam te wijken wanneer het voor Didier Reynders definitief begint te dagen. (…) Tranen vloeien er niet, daaraan zal Reynders zich nooit laten kennen, maar de tremelo* in zijn stem zegt alles.

(…) Rond negen uur woensdagavond, na een voorgerechtje van Sint-Jacobsschelpen** en een visschotel, valt de plenaire vergadering stilaan uiteen in bilaterale onderhandelingen, om rond middernacht volledig te desintegreren in kleine groepjes. (…) Het personeel van de Kamer smeert boterhammen voor de hongerige N-VA-delegatie, Alexander De Croo werkt de laatste stukken Pizzahut-pizza die een werkgroep heeft achtergelaten naar binnen.

*De auteurs bedoelen ‘tremolo’.
**De auteurs bedoelen ‘Sint-Jakobsschelpen’.

Tussen Brussel en Kobbegem

De Morgen volgt zwevende kiezers, geweldig! Om mensen te helpen die nu nog verward zijn over hun keuze op verkiezingsdag, laat de krant andere verwarde mensen aan het woord, ter verduidelijking van de algemene verwarring.

De zwevende kiezers zijn natuurlijk niet toevallig gekozen:

De tien zijn afkomstig uit heel Vlaanderen: van het Limburgse Vlijtingen tot het West-Vlaamse Moen. Ze zijn ondernemer, gepensioneerd, werken voor de overheid of in de privésector. De een heeft alleen een diploma hoger onderwijs, de ander studeerde verder aan een hogeschool of universiteit. Er zijn singles bij, samenwonenden en gehuwden. Sommigen hebben kinderen, anderen niet. Onderling verschillen ze sterk, maar samen zijn ze de Zwevende Kiezers.

Ze heten An, Dieter, Sarah, Wilfried, Lies, Heidi, Thierry, Niki, Laura en Paul.

Nog nooit zo’n diverse groep blanke Vlamingen bij elkaar gezien!

Blijkbaar is niet enkel het woord ‘allochtoon’ geschrapt op de redactie — of ligt het aan de verhuis? Vijf willekeurige voorbijgangers aan de Arduinkaai combineerden meer diversiteit dan deze tien.

LINKS:

Een krant zonder kop

De Morgen wordt opnieuw het communistische blad van weleer!

Zoiets hoopte ik althans toen ik via Apache vernam dat de krant geen hoofdredacteur meer nodig had. Niet dat extreem-links me na aan het hart ligt, verre van, maar zo zou de gazet tenminste wat karakter krijgen. Een ‘eigen smoel’, zo schijnt het te heten in Newspeak.

Geen hoofdredacteur, dus gedaan met het op straat smijten van de fine fleur van de redactie. Geen hoofdredacteur, dus niemand die kan beslissen dat een avondje copieus uit eten gaan in een sterrenrestaurant een bewonderenswaardig initiatief is ten behoeve van de behoeftigen. Geen hoofdredacteur, dus eindelijk kunnen de overgebleven journalisten dagelijks tijdens de redactievergadering onderling uitmaken welk wereldschokkend nieuws de voorpagina verdient.

Hoopte ik dat echt? Natuurlijk niet.

Maar dat het nog erger ging worden, had ik nu ook weer niet verwacht. Eens te meer bewijzen de Vlaamse media dat zelfs bodemloos cynisme nog te naïef kan zijn. Lees meer »

Het gaat ontzéttend goed met de Vlaamse media, danku!

Dames en heren,

Aan allen die goede journalistiek brengen: proficiat. Aan allen die geen goede journalistiek brengen… ook proficiat, zeker!

Het gaat namelijk goed met de Vlaamse media, danku! Dat komt omdat wij, zeg maar gerust: excelléren in het maken van journalistiek! Ja, zowel de goede, allez, soms toch, als alle andere. Maar in Vlaanderen is eigenlijk álle journalistiek goed! Ja!

Nu heeft dat natuurlijk te maken met globaliseren en informatie en technologie en know-how, want dat is Engels, en relevantie en attitude — een positieve constructieve heelerglieve journalistieke attitude welteverstaan! Ik zou bijna zeggen: een attitude die de Vlaming slimmer, sterker en welhaast Vlaamser maakt. Want wat we zelf doen, daarover moet men zwijgen, of hoe ging die uitspraak weer?Lees meer »