Skip to content

De duisternis daagt

6 september 2014

De literatuur, zo denk ik vaak, heeft helaas nog maar weinig van de edele schoonschrijverij die ooit zo ongebreideld bloeide. Wie durft nog in proza een welgemikt chiasme te planten, wie zet homerische vergelijkingen en zeugmata in zijn zinnen? Erwin Mortier, zo antwoordt u misschien. Maar ik bezweer u, beminde gelovigen: woordenboeken overschrijven in analfabetische volgorde heeft nog nooit iemand tot schrijver gemaakt.

Gelukkig, echter, schitteren daar jonge talenten aan de einder, die ons gestamel doen stokken tussen ‘armoe’ en ‘troef’. Bouwende auteurs, creërende creaturen die met de syntactische precisie van Thomas Mann en de beeldende kracht van Curzio Malaparte de Nederlandse taal en enkele gelukkige lezers verrijken.

Zij zijn niet ras te vinden, deze drie ontpoppende pennen. Zij kleuren buiten de lijntjes van het boekbedrijf en publiceren, zomaar, schier gratis, hun experimenten in het dagblad. Hun namen: Ann Van den Broek, Jeroen Van Horenbeek en Roel Wauters.

Gisteren, bijvoorbeeld, verblijdden zij ons met een surprise in De Morgen. Op pagina 3, zelfs, waar wij zo graag eens een eerlijk stuk van Yves Desmet zouden lezen over de reeks ‘Media en politiek’ van Tom Cochez. De pagina waar voor hetzelfde geld had kunnen staan waarom onze Westerse overheden schuldig verzuim plegen in de ebolacrisis – ik verzin maar iets.

Maar gisteren dus, op pagina 3 in De Morgen, naast een rijkelijk gestoffeerde inleiding van bovengenoemde Desmet, een kortverhaal dat uitblinkt in stijl en meeslependheid. Geniet mee van enkele hoogtepunten uit het literaire feit ‘En toen begon Reynders’ stem te trillen…’:

De duisternis begint langzaam te wijken wanneer het voor Didier Reynders definitief begint te dagen. (…) Tranen vloeien er niet, daaraan zal Reynders zich nooit laten kennen, maar de tremelo* in zijn stem zegt alles.

(…) Rond negen uur woensdagavond, na een voorgerechtje van Sint-Jacobsschelpen** en een visschotel, valt de plenaire vergadering stilaan uiteen in bilaterale onderhandelingen, om rond middernacht volledig te desintegreren in kleine groepjes. (…) Het personeel van de Kamer smeert boterhammen voor de hongerige N-VA-delegatie, Alexander De Croo werkt de laatste stukken Pizzahut-pizza die een werkgroep heeft achtergelaten naar binnen.

*De auteurs bedoelen ‘tremolo’.
**De auteurs bedoelen ‘Sint-Jakobsschelpen’.

Advertenties
4 reacties leave one →
  1. 6 september 2014 12:30

    * Die tremelo, dat is natuurlijk een verwijzing naar Pater Damiaan, waarmee Didier Reynders de grote idealen en de zelfopoffering deelt. Hoe jullie dat kunnen missen …

  2. Ivan permalink
    8 september 2014 18:32

    Als je dan toch aan het corrigeren slaat: het is ‘sint-jakobsschelpen’, zonder hoofdletters.

  3. Kaat permalink
    9 september 2014 09:38

    Zeg, zal ’t gaan, ja? IK ben de enige die hier correcties mag suggereren!

  4. 10 september 2014 13:15

    Toch een kans gemist om zeugmata in je zin te zetten en koffie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s