Skip to content

Zomerblockbuster: “Kuifjes in Caïro”

18 juli 2013

Nu het weer eindelijk zo warm is dat je graag verkoeling zoekt in een klimaatgeregelde bioscoopzaal, laten wij graag onze eigen zomerblockbuster op u los. Een spannende mix van spanning, actie, meer spanning, spitse dialogen, sterke vertolkingen en internationale actualiteit!

tadzaam

Extreme close-up van een blanke man die hard hijgt. Hij draagt een zonnebril en het zweet druipt van zijn gezicht, maar zijn haar ligt onberispelijk. Op de achtergrond horen we geschreeuw, het geluid van vuur en in de verte sirenes.

De camera zoemt langzaam uit: de man loop hard en we herkennen in hem KOERT DEBEUF. Hij wringt zich door opgehitste mensenmassa’s, zijn gezicht staat zorgelijk, bijna paniekerig. Maar zijn driedelig pak is even onberispelijk als zijn kapsel. In zijn mondhoek staat een robuuste sigaar pal.

De hard lopende figuur van KOERT verliezen we langzaam uit het oog, omdat de camera verder uitzoomt en we kunnen hem al snel niet meer onderscheiden in de enorme mensenmassa die door de straten loopt. De camera blijft uitzoomen en we herkennen nu de herkenbare skyline van CAÏRO, met zijn herkenbare piramides, sfinxen en obelisken. De spannende soundtrack van Hans Zimmer, met herkenbare Arabische elementen, zwelt aan, terwijl de Caïrotische avond begint te vallen.

Dan, centraal in beeld, over een shot van het avondlijk Caïro, de titel:

tadzaam

“KUIFJES IN CAÏRO”

Written, directed & produced by Plasky bros.

De camera focust opnieuw op KOERT en volgt hem, à la Saving Private Ryan, schokkend en zwenkend. De mensenmassa wordt agressiever, KOERT krijgt regelmatig een duw. Er wordt kwaad naar hem geroepen in een taal die we niet verstaan (Egyptisch!). KOERT wordt nogmaals geduwd en struikelt. Er vormt zich een dreigende kring mensen rond hem, gewapend met toortsen en knuppels.

KOERT staat echter weer recht, klopt het stof van zijn pak en zet zijn zonnebril recht. Hij neemt een slok uit een metalen heupflacon en bespeurt een kleine opening in de dreigende kring. Hij bergt de drank op, neemt een nieuwe sigaar en duikt zonder aarzelen in de opening. Gejoel stijgt op, maar KOERT ontkomt — voorlopig. Zimmers soundtrack moduleert naar C en schakelt enkele bpm hoger.

KOERT loopt nog harder dan tevoren, maar wordt steeds meer gehinderd. De mensenmassa is nog dichter en hij moet zich langs geïmproviseerde barricades wringen, langs opgebroken straten, langs brandende vuilnisbakken. Daar krijgt hij weer een duw — hij struikelt opnieuw, lijkt zich recht te kunnen houden — krijgt opnieuw een duw, struikelt en valt over een brandende autoband — gaat languit tegen de vlakte.

Rondom KOERT vormt zich snel opnieuw een dreigende kring, nog dreigender dan eerst (ditmaal met hooivorken en kalasjnikovs!). Op het ritme van Zimmer wordt de kring steeds nauwer. KOERT is zijn sigaar kwijt. Hij grijpt opnieuw naar zijn heupflacon, maar die blijkt leeg: close-up van de ondersteboven gehouden flacon, waar nog één druppel uitvalt. De kring vernauwt steeds verder, het Egyptisch klinkt steeds luider en agressiever…!

We horen, boven de pompende soundtrack uit, het luid gepiep van de banden van een bruusk remmende wagen. De mensenmassa wijkt plots uiteen en daar komt een zwart Landrover met geblindeerde ruiten aangeslipt. Het passagiersportier wordt opengeduwd. Een diepe mannenstem met een Amerikaanse accent klinkt:

ANONIEME CHAUFFEUR:
Get in the car!

KOERT:
Maar… wat heeft dit te betekenen?

ANONIEME CHAUFFEUR:
There’s no time for questions now! Get in the fucking car, you ass!

KOERT aarzelt niet langer en springt in de wagen, die met luid piepende banden wegscheurt. De camera volgt hem enkele seconden. Dan een medium shot in de wagen. De chauffeur blijkt een boomlange blanke man van middelbare leeftijd, bijna kaal, met een leren vest en een Arafatsjaal: ROBERT BECKER!

KOERT:
Robert! Mijn God! Wat doe jij hier?

ROBERT:
I’m saving your fucking life, that’s what I’m doing here!

KOERT:
Maar je bent veroordeeld! Caïro is geen plaats voor…

ROBERT (kijkt KOERT recht in de ogen):
There has always been only one place for me, and there will always be only one. And that place, Kurt,  is Cairo.

KOERT doet er respectvol het zwijgen toe en steekt een sigaar op. ROBERT en KOERT scheuren door het chaotische Caïro, met piepende banden, waar de nacht intussen gevallen is. Bij de mensenmassa’s hebben zich nu monsterfiles gevoegd. KOERT kijkt regelmatig bezorgd naar de klok op het dashbord, die ongenadig toont hoe de tijd voortschrijdt. Langzaam dreigt het negen uur te worden… ROBERT heeft het ook gezien.

ROBERT:
Damn it, Kurt! We’re never gonna make it!

KOERT:
Natuurlijk wel! We moeten gewoon!

ROBERT:
But this traffic! It’s just madness! We’re never gonna make it!

KOERT (grimmig)
Het enige antwoord op waanzin, Robert… is méér waanzin. Ik neem het stuur over.

ROBERT:
But…

KOERT:
Geen gemaar! We mógen niet falen, Robert. Er is geen andere uitweg, ik neem het stuur over!

Er wordt kort gestopt en KOERT zet zich achter het stuur. Hij stort zich als een waanzinnige in het verkeer! ROBERT is niet bang, maar maakt toch zijn veiligheidsgordel vast. KOERT niet, hij steekt een sigaar op. Geregeld komt het tot bijnabotsingen! KOERT rijdt spook (spookrijdt?), scheurt met piepende banden door voetgangerszones, gebruikt de pechstrook en rijdt via steegjes die eigenlijk nét te smal zijn voor de brede wagen. Hans Zimmer gaat in overdrive.

Vogelperspectief, en stilte! De zware terreinwagen komt met piepende banden en opspattend grind tot stilstand voor een groot, statig gebouw. Alles is donker, alleen op de vijfde verdieping brandt licht. We zien dat het hier erg rustig op straat is. Er zijn geen mensen, er klinken geen sirenes, er is ook geen verkeer. We horen alleen krekels, en ver weg een vage flard jazz.

Nog steeds uit vogelperspectief: ROBERT en KOERT stappen haastig uit de wagen en lopen naar de voordeur. Medium shot: KOERT zoekt nerveus naar juiste sleutel, ROBERT blikt ongerust op zijn grote polshorloge: 20h59. De krekels sjirpen luider dan ooit.

Eindelijk krijgt KOERT de deur open! Ze stormen naar binnen. Een nachtwaker, die op een stoel in slaap gevallen was, schrikt wakker.

NACHTWAKER (met sterk Egyptisch accent):
Hé, wat moet dat!?

ROBERT en KOERT negeren hem en lopen door de hal naar het naargeestige verlichte trappenhuis. KOERT duwt op de liftknop, maar ROBERT trekt hem mee om de trappen op te lopen. Geen krekels meer, ook geen Hans Zimmer. Het luide echoën van hun voetstappen in de lege trappenhal geeft de stilte weer!

We moeten op de vijfde verdieping zijn, het lijkt eindeloos te duren. Beide mannen trekken verbeten gezicht terwijl het zweet in heldhaftige straaltjes van hun gezichten loopt. KOERTs sigaar gloeit gevaarlijk fel bij elke ademtocht. Dan komen de ze op de vijfde verdieping, KOERT als eerste. Hij bonst luid op een deur. Vanachter de deur klinkt jazzmuziek, luider nu, gebabbel en af en toe gedempt gelach.

Niemand doet open, KOERT klopt nogmaals op de deur. Close-up van zijn horloge: het is 20h59 en 55 seconden! Er wordt niet opengedaan en we horen nóg voetstappen! ROBERT kijkt naar de trappenhal en de camera kijkt mee: in de diepte zien we de nachtwaker, met kalasjnikov, de trap oplopen. Als hij ROBERT ziet, vuurt hij een salvo af. Hij mist, uit het plafond boven ROBERT valt kalk naar beneden.

ROBERT loopt naar de deur en trekt KOERT uit de weg. Hij probeert de deur in te beuken met zijn schouder. Een eerste poging mislukt. Dan proberen beide mannen het samen: krakend vliegt de deur uit haar hengsels en ROBERT en KOERT duikelen samen de kamer in.

De grote ruimte wordt helder en aangenaam verlicht door grote lusters. Op de vloer van ingelegd hout flaneren dames in cocktailjurken en mannen in nette pakken en smokings. Obers lopen af en aan met glazen champagne en verfijnde hapjes. De mensen praten rustig in kleine groepjes, een klein kamerorkest speelt jazz. De zaal is helemaal gevuld met mensen, maar het contrast met de drukte op straat daarnet is groot!

ROBERT en KOERT worstelen zich een weg door de groepjes pratende mensen, dwars over de dansvloer, tussen danspartners door, en ook dwars door het jazzorkest. Daarbij wordt geduwd, getrokken en gevallen. Het schouderbandje van een cocktailjurk knapt en we krijgen nét geen glimp van een naakte borst te zien (dit shot moet zeker in de trailer!). Verschillende grote bloempotten met palmen gaan tegen de grond. De contrabas valt om, op de contrabassist.

Maar niemand van de aanwezigen neemt aanstoot aan KOERT en ROBERT. Ze bereiken uiteindelijk de BAR, helemaal aan de andere kant van de zaal.

KOERT grijpt in paniek naar een grote, lege glazen kom, waar alleen nog een eenzame, plakkerige pollepel in staat. In zijn ogen zien we bijna tranen schieten.

KOERT:
We hebben gefaald, Robert. We zijn te laat. Alle rum punch is al op!

ROBERT (legt zijn hand op KOERTs schouder):
I know, man, I know. I’m really sorry.

KOERT (met gebroken stem, starend naar de lege kom):
Dit is niet jouw fout, Robert…

ROBERT:
Listen, Kurt, it’s okay. It’s okay. This is Cairo, you know. Tomorrow there’ll be another networking party, with another bowl of rum punch. And if you don’t get any rum punch tomorrow — well, that’s okay, too. Because there’ll be another networking party the day after tomorrow.

KOERT knikt zwijgend.

ROBERT:
That’s Cairo, man…

KOERT (dromerig door het grote raam dat de nachtelijke stad toont starend, sigaar opstekend):
Ja… dat is Caïro…

De camera zoomt uit, verdwijnt uit het raam, steeds hoger boven het gebouw, tot we het nachtelijk Caïro zien. Er zijn geen vuren of zwaailichten meer te zien, maar wel verlichte piramides, sfinxen en obelisken. De jazzmuziek is nu de soundtrack geworden (met contrabas) en evolueert naar een jazzversie van de soundtrack van Zimmer. Dan de credits.

tadzaam

THE END

tadzaam

kuifjes in cairo

4 reacties leave one →
  1. marijke permalink
    20 juli 2013 00:59

    U was als kind vermoedelijk de beste in opstellen schrijven.

  2. 21 juli 2013 13:33

    Een schrandere pointe! Op de repetities van Stanza wordt nu ijverig gedebatteerd of de modulatie naar C nu een ordinaire opwaartse secunde betrof, dan wel een kwintval, wat meer in lijn zou zijn met de nadien opgeroepen jazzy sferen. Graag verlossing uit deze ondraaglijke suspens want erg productief zijn de oefenstonden bij deze temperaturen sowieso al niet.

  3. 23 juli 2013 10:14

    Helaas moeten wij u het antwoord schuldig blijven. De soundtrack hebben wij uitbesteed en eerlijk gezegd hebben wij er geen idee van wat ‘moduleren’ zou zijn. Ook van secunden en kwintvallen hebben wij geen flauw benul, maar omdat u de opwaartse secunde als ‘ordinair’ omschrijft, lijkt dat ons toch de waarschijnlijkste optie. De jazzy sferen komen ook pas later en moeten juist sterk contrasteren met de superspannende straatscènes. Nee, hoe langer wij erover nadenken, hoe zekerder wij worden: het is een ordinaire opwaartse secunde (wat dat dan ook moge zijn).

  4. 23 juli 2013 10:58

    Wij vermoeden dat uw onwetendheid gespeeld is en bijdraagt tot de algehele zotternij in deze zomerse hitte, maar voor het geval dat de muziektheoretische begrippen u toch onbekend zouden zijn, haalt u zich dan enkele liederen van Clouseau, Marco Borsato of Kristoff voor de geest, alsook het gros van de niet-Oosterse Eurovisie-inzendingen, of recenter nog het tourlied van Guido Belcanto. Aan het einde wordt het refrein plots twee halve tonen (een secunde) hoger gezongen. Dit heeft in eerste instantie het opwekkend effect van een grootse finale, maar bij uitputting van deze techniek – die al lang bereikt is – doet hij eerder ordinair aan.

    De kwintval daarentegen verandert naar een toonaard die een reine kwint lager ligt. De begrippen rein en kwint zullen we de vermoeide lezer niet verder duiden, maar het zal de aanhouder misschien nog net dagen dat een kwintval wegens de neerwaartse richting eerder een melancholisch effect heeft. Met uw intuïtie zit het dus helemaal juist: een weemoedige deun bij een spannende straatscène zou cinematografische zelfmoord betekenen.

    Nu u echter het begrip spanning heeft geïntroduceerd, rijst in het repetitielokaal – waar de rijpe Sint-Bernardus 8 dezer dagen plaats maakt voor de frisse Vedett Extra White – een derde mogelijkheid: een modulatie van een halve toon! Weinig veroorzaakt immers meer spanning dan de opeenvolging van halve tonen, wat wij tussen twee verkwikkende teugen door “chromatisch” noemen. Wanneer de leidtoon dus overgaat naar de tonica en vervolgens de tonica verspringt met een halve toon, krijgt de soundtrack Hitchockiaanse allures. Zo zal het zijn. Het gesnurk van de bassist en de drummer bevestigt mijn gelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s