Skip to content

Onze verdoemde multiculturele maatschappij

26 mei 2013

Ik slenter met een vriendin door de Maria-Christinastraat in Laken. Een wagen heeft vreemd proberen inparkeren op een gehandicaptenplaats en lijkt nu vast te zitten. De wagen heeft een Franse nummerplaat, een Belgische gehandicaptenkaart en de chauffeur lijkt geen Frans te spreken.

De man zit achter het stuur, maar hij heeft zijn deur geopend en staat met één voet op straat. Hij probeert zijn wagen zo achteruit te duwen. Wij vragen de man of we hem van dienst kunnen zijn. Een duidelijk antwoord komt er niet, maar het is niet zeker of dit aan zijn handicap of aan zijn niet-Franstaligheid ligt.

Wij besluiten ons goed hart te laten zien en proberen de wagen mee achteruit te duwen. Dat lukt niet. Een gehoofddoekte mevrouw biedt de man aan even het stuur van hem over te nemen. Ik neem de boodschappen van deze mevrouw aan en houd het verkeer tegen, terwijl zij achter het stuur kruipt.

Ah, maar het is een automatique. Daar kan de mevrouw niet mee overweg. Mijn vriendin wel. Ik geef de mevrouw haar boodschappen terug, en nu kruipt mijn vriendin achter het stuur. Ik houd opnieuw het verkeer tegen en mijn vriendin probeert de wagen de parkeerplaats uit te loodsen.

De vriendin komt tot de vaststelling dat de marche arrière van deze wagen niet werkt. Dit bemoeilijkt het uitparkeren, begrijpen wij. De gehandicapte, Fransonkundige man gaat weer zelf achter het stuur zitten. De gehoofddoekte mevrouw regelt nu het verkeer. Ik duw opnieuw tegen de motorkap. Maar krijg ik versterking van twee voorbijgangers, een Afrikaanse en een Arabische man.

Met z’n drieën rijden wij de wagen handmatig achteruit, de straat weer op. Een beetje onzeker kijken wij met z’n allen hoe de wagen dan opgaat in de verkeersstroom van de Maria-Christinastraat. Hopen maar, dat dat goed afloopt. Dan bedanken wij mekaar voor de geboden hulp en ieder gaat weer zijn weegs.

Het is op dat soort momenten dat ik denk dat het allemaal best in orde zal komen met onze verdoemde multiculturele maatschappij.

Ik sta in de supermarkt aan te schuiven voor de kassa. Het is avond, na de kantooruren. Waarom gaan bejaarden niet overdag winkelen? En al die werklozen? Iedereen in deze stad is werkloos, toch?

Voor mij in de rij staan drie jongemannen met een karretje. Ze zijn niet werkloos, want op hun witte schildersbroeken zitten grote vegen verf. Ze hebben brede schouders en vlezige rode nekken. Ze zijn blond en blank en praten in een taal die mij Oost-Europees voorkomt.

In hun karretje liggen twee dikke leverworsten, een enorm aantal halveliterblikken huismerkpils en twee flessen vodka. Jezus Christus, denk ik, hoe kan je zoveel vooroordelen over Polen tegelijk bevestigen?

Het is op dat soort momenten dat ik denk dat het nooit in orde zal komen met onze verdoemde multiculturele maatschappij.

3 reacties leave one →
  1. Bartjeuh permalink
    26 mei 2013 20:04

    En al zeker niet als we maar blijven iedereen te etiketteren als een “Pool”, “Oost-Europees”, “Arabier”, “Moslim”, “Afrikaan”,…

  2. marijke permalink
    26 mei 2013 23:46

    Wat een kleffe column. Is je echte naam Bart Steenhaut, Plasky?

  3. 31 mei 2013 14:14

    @Bartjeuh: als het nationaal elftal van het land van herkomst speelt, hebben de geëtiketteerden daar nochtans verrassend weinig moeite mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s