De rehabilitatie van de Amerikaanse misdaadroman

Moderne Amerikaanse misdaadschrijvers, moet een mens die eigenlijk wel lezen? Ik heb lang gedacht van niet. Die overtuiging steunde op persoonlijk empirisch bewijs. Ik had één roman van David Baldacci, één van Patricia Cornwell en één van George Pelicanos gelezen – alledrie klinkende namen, toch?

Helaas: Baldacci vond ik ongeïnspireerde broodschrijverij, Cornwell verveelde me met al haar technische details (en met haar belachelijke hoofdpersonage Scarpetta) en George Pelicanos was wel heel erg middelmatig.

Op een koude winterdag trof ik echter James Ellroys Strikt Vertrouwelijk (L.A. Confidential) aan in een verlaten boekenkast. Vertaald door een Nederlander (altijd een slecht idee bij misdaadverhalen) en bovendien verschrikkelijk slecht uitgegeven (de thrillercollectie van De Standaard van destijds).

De eerste vijftig pagina’s heb ik aarzelend gelezen, Ellroys schrijfstijl ligt me niet zo. De volgende honderd pagina’s heb ik geamuseerd gelezen en daarna heb ik het boek obsessief verslonden. Wat een geschifte plot, wat een krankzinnige personages!

Lees meer »

Advertenties

Aardrijkskunde voor het Consortium

Het is niet gemakkelijk om goede werken te doen in deze kille crisistijden. Koudhartigheid en bar individualisme vieren hoogtij. Het enige wat een mens nog voor zijn medemens over heeft is een kop koffie, zo leert ons het internet. Ga dan maar eens op zoek naar geld voor je campagne om hulp te bieden in Syrië.

Wie iemand overtuigd wil krijgen dat het toch echt een goed idee is om geld af te staan voor die beklagenswaardige Syriërs, moet een sterk pleidooi kunnen houden. Geloofwaardigheid is daarbij cruciaal, maar niet vanzelfsprekend voor hulporganisaties.

Dat hebben ze natuurlijk grotendeels aan zichzelf te danken. Zo lezen wij in het persbericht van het Consortium 12-12:

De hulporganisaties van het Consortium 12-12 zijn al geruime tijd actief in de deze regio, met eigen teams of via hun internationale structuren. Alle vijf werken zij mee aan de opvang van vluchtelingen en het verzorgen van gewonden in de buurlanden Libanon, Jordanië, Irak, Iran, Turkije…

Het wordt mij niet eenvoudig gemaakt om te denken dat de mensen van het Consortium 12-12 mijn geld verdienen omdat ze competent en professioneel zijn.

Mitt Romney, de man die geen president werd.
Met deze bijzondere geografische visie treedt het Consortium in de voetsporen van Mitt Romney.

#628

Ten huize De Lobel is het mevrouw De Lobel die zich over het huishouden ontfermt. Of de kuisvrouw. Of misschien maakt er helemaal niemand schoon en leven de De Lobels op een stort.

Hoe dan ook, het is niet Peter De Lobel die het huis proper houdt, zo mogen wij opmaken uit zijn kennis van huishoudkundig materiaal:

Begin uw mouwen al maar op te stropen, haal een dweil en een emmer uit de kast, en trek uw flitsend roze plastieken handschoenen aan.

LINK:

Venus in anoniem pakpapier

Men heeft altijd een streepje voor als men zijn klassieken kent. In tijden van Fifty Shades of Grey en soortgelijk zacht pornografisch ongein, leek het me daarom een goed plan het origineel eens ter hand te nemen: Venus im Pelz, door Leopold von Sacher-Masoch. Ik schafte me een paperbackeditie aan, in Engelse vertaling weliswaar, omdat ik tot mijn schade en schande de grootste taal van Europa niet voldoende machtig ben.

De voordelen van mijn exemplaar van Venus in Furs zijn velerlei: het eerste is onmiskenbaar dat het niet meer dan 160 bladzijden telt. Heel wat verteerbaarder dan de vuistdikke trilogieën (het zijn altijd trilogieën) die het genre vandaag teisteren en waarvan het lezen alleen al een zekere voorkeur voor lijden vereist. Lees meer »