Skip to content

Het hoofdstuk te veel

22 april 2013

Na het lezen van Goldfinger (Ian Fleming) moet ons toch een en ander van het hart. Het was een puik geschreven novelle met alles wat wij van de papieren James Bond verwachtten: een overdaad aan drank, enkele gadgets die in de jaren ’50 high tech waren, meer drank, enkele knappe jonge vrouwen en opnieuw drank. Het is een avonturenroman van de beste kwaliteit, die Goldfinger, uitstekend lees-maar-lekker-wegmateriaal.

Overal wordt altijd maar geschreven dat Fleming zelf ook geheim agent is geweest en dat hij natuurlijk uit die ervaring heeft kunnen putten. Dat geloven wij graag, want het wil zeggen dat zelfs James Bond zich houdt aan de richtlijnen van Raymond Chandler.

Tussen haakjes: je zou denken dat Chandlers Philippe Marlowe en Flemings James Bond maar weinig met mekaar te maken hebben, maar het zijn natuurlijk allebei kettingrokende functioning alcoholics met stalen zenuwen en een voorliefde voor moreel ambigue vrouwen.

Dus, tot zover alles goed met Goldfinger. Heel het boek lang gaat alles uitstekend, tot het laatste hoofdstuk. De hele overval op Fort Knox door Goldfinger en trawanten is dan al verijdeld, James Bond is een held, en eigenlijk is het boek afgelopen.

Maar wacht! Daar loopt James Bond nog snel met open ogen in een zeer doorzichtige valstrik! Om hem hiervoor te belonen, laten de slechteriken zich even later al even knullig door James Bond overtroeven. En dan mag Bond nog even met een knappe vrouw (die eerder nog dacht dat ze lesbisch was) de koffer in. Goldfinger was een onderhoudend boek, maar dat laatste hoofdstuk verpest het toch een beetje.

Ten eerste: waarom laat James Bond, de geharde geheim agent, zich een prikje aansmeren? Hij weet dat er een woedende aartsvijand rondloopt, die de vervelende gewoonte heeft om alles en iedereen om te kopen, tot hij zijn zin krijgt. James Bond reist voortdurend op en af, zijn vaccinatiekaart moet picobello in orde zijn.

Maar nee, hij gelooft dat hij misschien toch nog een spuitje tegen tyfus nodig heeft, en laat zich zonder meer prikken, verdoven en ontvoeren. Wat voor een knullige spion is dat?

Ten tweede: tijdens de misgelopen overval op Fort Knox heeft James Bond een geheim wapen tevoorschijn gehaald: een mes uit zijn schoenzool. Hierdoor heeft deze schoen geen hak meer. In zijn andere schoen zit ook nog zo’n mes. Daarvan kan hij gebruik maken tijdens zijn ontvoering per vliegtuig.

Los van het feit dat het niet logisch is dat Bond zijn speciale meshoudende schoenen (één schoen, eigenlijk)  aanhoudt als de opdracht al lang afgelopen is, is het ook vreemd dat zijn vijanden, die hem de vorige keer met zijn mes gezien hebben, hem niet controleren op meer verborgen messen. Wat voor knullige topgangsters zijn dat?

Neen, dat is het toch niet. Daarom raden wij u aan om Goldfinger als volgt te lezen: koop een goedkope pocketeditie en scheur het laatste hoofdstuk er uit. Steek met dit hoofdstuk uw barbecue aan. Het papier van een pocketboekje bevat normaal gezien veel lignine, en brandt dus uitstekend. Begin nu Goldfinger te lezen en wanneer u op het einde van de pagina bent gekomen die zonet de laatste pagina is geworden, beschouwt u het boek als uitgelezen. Klaar!

2 reacties leave one →
  1. Ivan permalink
    23 april 2013 11:21

    ‘Teveel’ should be ‘te veel’. Verder: leuk stuk, maar werp u toch liever vol overgave op dat waarin u het best bent: het fileren der hedendaagse journaille.

  2. 23 april 2013 11:29

    Met die tip over ons zendschema zullen we zeker rekening houden! Want Radio Plasky bestaat voor haar luisteraars!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s