Alleen kalmte kan ons redden

In het begin van dit jaar woedde er een debat in de Vlaamse media over de wetenschappelijke waarde van de psychoanalyse. Interessant, zal u zeggen, en dat zou het beslist ook geweest zijn, als de stemmen in het debat niet tamelijk snel waren doorgeslagen in hysterie.

Eén van de vervelendste van die stemmen was die van Joël De Ceulaer, die er niet in slaagde om zijn kalmte te bewaren. Zijn discours bestond meer uit gemene insinuaties dan uit rationele argumenten en dat was des te opvallender, omdat De Ceulaer in andere debatten vaak degene is die gemene insinuaties ontmaskert met rationele argumenten.

Maar goed, alles werd weer rustig en wij dachten dat we van die hele hetze verlost waren. Joël De Ceulaer schreef gewoon opnieuw zijn veel te middelmatige tv-column, wij lazen die tegen beter weten elke week opnieuw, het debat werd aan fatsoenlijke mensen overgelaten. Alles was peis en vree.

Maar niet voor Joël, blijkbaar. Want nu heeft een psychoanalyticus, genaamd Paul Verhaeghe, een boek geschreven. Een boek, je moet godverdomme het lef toch maar hebben! En in dat boek geeft hij, en dat is er natuurlijk helemáál over, vér over, zijn mening over enkele ontwikkelingen in de maatschappij. Vanuit een psychoanalytische invalshoek!!!

U begrijpt: dat kon Joël niet over zich laten gaan. Hij schreef een vlammend, ziedend, razend, laaiend, woedend  stuk voor zijn tv-column. Wacht — zijn tv-column? Die Verhaeghe schreef toch een boek? Ja, hoor eens, dat is Joël zijn schuld niet. Je kan zo’n man toch niet gewoon ongestraft zijn gevaarlijke nonsens laten verkopen? Nee, je moet hem en zijn boek meteen keihard aanpakken, desnoods in je tv-column.

En je pakt hem niet aan met argumenten , want dat snappen die onwetenschappelijke kwakzalvers toch niet – je schiet driftig om je heen met giftig sarcasme, alleen zó komt de boodschap aan. En dat het een tv-column is? Je breit er maar een onzinnig einde aan om er wat tv in te verwerken.

Aldus geschiedde, en het resultaat is er naar. Er zijn vast verstandige argumenten aan te halen tegen het boek van Verhaeghe, maar u leest ze alvast niet bij Joël De Ceulaer. Dat u die bij andere journalisten ook niet las, is voor De Ceulaer reden genoeg om hen ook af te branden. Redelijkerwijs zou hij ook zichzelf moeten aanvallen, maar redelijkheid is hier niet het Leitmotiv, dat had u al door.

Telkens als Joël een psychoanalyticus ruikt, wordt hij woest en stormt hij er als een hondsdolle stier op af. Rede en ratio ruimen baan voor gramstorig getier dat bij wijlen aan hysterie grenst. Waardoor wij ons onbewust afvragen: is Joël in zijn jeugd misschien verleid geweest door een psychoanalyticus en onderdrukt hij die traumatische herinnering?

Freud wist het al: volwassen mannen met lang haar worstelen met hun seksuele identiteit, waardoor ze soms hysterische aanvallen krijgen.

LINKS:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s