Skip to content

Donders, een dubbele amfibrachys!

17 augustus 2012

LOG 20120817 18:34

In het redactielokaal ligt Emile lui met zijn voeten op de redactietafel en leest een bundel amusante verhalen, waarvan de literaire meerwaarde helaas niet buiten kijf staat. Hierbij drinkt hij een fris glaasje Normandische appelcider, ideale dorstlesser bij dit prachtige weer. Maar hoe wreed wordt dit vredig tafereel verstoord door Auguste, die heftig zwetend in zijn driedelig pak van kwaliteitszomerlinnen de redactie komt binnendonderen.

Auguste: “Emile, ik heb klachten. Klachten heb ik! Klachten, klachten, klachten!”
Emile: “Hoe…”
Auguste: “Maar geeft mij eerst een glas cider! Snel! Van de Frank moeten we veel drinken met dit weer, een advies dat ik ter harte wens te nemen!”

Emile schenkt Auguste een groot glas cider uit, en ontkurkt alvast de volgende fles. Met twee enorme slokken ledigt de hoofdredacteur zijn glas. Met zijn mouw veegt hij enkele druppeltjes van zijn snor. Met een klap zet hij het lege glas weer neer. Met veel plezier schenkt Emile de glazen nog eens vol.

Auguste: “Goed, over naar de orde van de dag: dat ik klachten heb! Over u!”
Emile: “Maar allez. Wie klaagt er nu over mij?”
Auguste: “Ik! Uw hoofdredacteur! Emile, uw laatste uitzending was totaal onverteerbaar. Duurde uren, was veel te technisch, en behandelde een onderwerp dat geen hond interesseerde. Het was verschrikkelijk, het was rampzalig, het was catastrofaal!”
Emile: “Maar een luisteraar…”
Auguste: “En dan liet ge een luisteraar inbellen en hebt ge er nóg eens uren over doorgeboomd! Zomaar, live in de ether! Emile, wat zijn dat voor manieren?”
Emile: “Jamaar, dit kadert in een nieuwe strategie! Luister: iederéén klaagt graag over de gazetten. Dus luisteren de mensen als wij dat ook doen. Maar wie klaagt er nu graag over versvoeten? Niemand, enfin, op één luisteraar na dan. Dus door dit radiostation te heroriënteren van mediakritiek naar versvoetenkritiek, kan ik ons luistercijfer spectaculair terugdringen!”
Auguste: “Dat is het stomste plan dat ik ooit heb gehoord, Emile.”
Emile: “Oh. Waarom?”
Auguste: “Omdat één luisteraar er nog altijd één te veel is. Ik wil géén luisteraars, want luisteraars zijn onderontwikkelde idioten die het niet verdienen door een Plasky toegesproken te worden!”
Emile: “Overdrijft ge nu niet een beetje, Auguste? Ik vind dat iedereen het verdient om door mij toegesproken te worden. Trouwens, ik denk dat ge sommige luisteraars onderschat!”
Auguste: “O ja?”
Emile: “Herinnert ge u onze Poëzie Prijs voor Pastiches op Parodieën nog?”

Het beeld wordt even wazig en er weerklinkt enig harpgeplingel… want met een ongeëvenaard gevoel voor filmisch drama introduceren wij een flash-back in deze webcamsessie! Revolutionair is dat, inderdaad. Laat de contracten uit Hollywood maar toestromen! Maar kijk en luister eerst nog even verder:

LOG 20120622 23:37

Auguste: “Emileken, ik heb gezien dat ge een compliment hebt gekregen van een luisteraar!”
Emile: “Ja. Over mijn erotiek dan nog. Straf hé!”
Auguste: “Nog straffer is dat het gaat over uw gebrek aan mediakritiek, snul!”
Emile: “Ik weet het, ik weet het. Maar ik heb meteen ingegrepen met enkele zeer zure uitzendingen. Ondere andere over Peter Vandermeersch. Dat werkt altijd voor onze luisteraars.”
Auguste: “Dat werkt niet, bedoelt ge.”
Emile: “Ik bedoel dat het werkt, omdat het niet werkt. In elk geval heeft niemand meer gele briefkaarten naar de redactie gestuurd.”
Auguste: “Niemand? Echt niemand?”
Emile: “Helemaal niemand. Is dat geen goed nieuws dan?”
Auguste: “Op zich wel… Maar, Emile, ik vrees het ergste. Als Kaat ons niet meer interpelleert, dan ligt dat zeker niet aan de foutloosheid van uw uitzendingen. Hebt ge het nieuws vandaag gezien?”
Emile: “Ja. En ik vrees dat ge gelijk hebt.”

Even is het stil in het redactielokaal.

Auguste: “Een kleine literaire ode lijkt me wel gepast, Emile.”
Emile: “Inderdaad. Mag ik een pastiche op Paradijs schrijven?”
Auguste: “Natuurlijk. Doe maar met ‘Ten Kate! Ten Kate!'”
Emile: “Of, in dezelfde dubbele amfibrachys: ‘O Kaatje! O Kaatje’?”
Auguste: “Dat is inderdaad beter. Dan is het aan de echte fijnproever om deze briljante literaire referentie te ontdekken.  Kleine pronostiek: geen enkele van onze luisteraars  is daartoe in staat. De domme kloten!”
Emile: “Denkt ge dat?”
Auguste: “Emileken, ik dénk niet, ik wéét. Mocht er toch een luisteraar de briljante literaire referentie herkennen, dan moet hij er maar een coupletje over schrijven en hij krijgt van mij een prijs. De Poëzie Prijs voor Pastiches op Parodieën!”

En flash-forward alweer! Hoe soepel toch leent de digitale videotechniek zich tot de effectieve ondersteuning van complexe narratieve structuren! Dat is nogal eens wat anders dan een radio-uitzending, nietwaar. Flash-forward!

Emile: “Wel, ik vrees dat één van onze luisteraars de handschoen heeft opgenomen.”
Auguste: “En? Heeft dat wat opgebracht?”
Emile: “Hij heeft een vierde couplet geschreven en verwezen naar Frederik van Eeden.”
Auguste: “Dat hij van Eeden heeft gevonden betekent gewoon dat hij met Google kan werken. Hoe ziet dat couplet van hem eruit?”
Emile: “Wel, niet slecht. Op zich. De gecorrigeerde versie, althans.”
Auguste: “Maar…?”
Emile: “Maar ik weet toch niet of we hem zijn prijs kunnen geven.”
Auguste: “Die prijs staat hier anders danig in de weg op de redactie; ik zou er graag vanaf geraken.”
Emile: “Ja, maar Maurice heeft ook van zich laten horen.”
Auguste: “Maurice? Wie is Maurice?”
Emile: “Maar allez, Auguste. Maurice! Onze neef! Die nog voor onze radio gewerkt heeft, voor hij in Latijns-Amerika naar soa’s op zoek ging!”
Auguste: “Ah, die lapzwans. Is die weer boven water?”
Emile: “Ja. En hij heeft óók een couplet geschreven. Twee zelfs. En dan heeft de eerste luisteraar er nóg één geschreven. Nu zitten we al met vier coupletten!”
Auguste: “Ah bon. Dan zult gij een winnaar moeten aanduiden hé, Emileken!”
Emile: “Ik? Maar het is uw wedstrijd!”
Auguste: “Emile, wat weet ik nu van versvoeten? Nee, doet gij dat maar. Trouwens, ik moet er nu vandoor, een nieuwe plastron kopen voor de uitreikingsceremonie. Salut!”

Binnenkort exclusief op Radio Plasky: de plechtige overhandiging van een trofee die al een tijdje fameus in onze weg staat op de redactie: de Poëzie Prijs voor Pastisches op Parodieën!

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s