Skip to content

Belevenissen in het kinderdagverblijf

21 juni 2012

Het zal u niet verbazen dat de gebroeders Plasky verstokte vrijgezellen zijn, enkele weinig roemrijke intermezzo’s niet te na gesproken. Ook de zelfverklaarde meidenmagneet Max voelt weinig voor vaste relaties. De voortzetting van het eeuwenoude geslacht Plasky zal wellicht niet via deze tak van de familie gebeuren.

Maar evenmin mag het u verbazen dat de gebroeders Plasky grote kindervrienden zijn. Behalve Eugène, die wij van homoseksuele neigingen verdenken en die dus ver uit de buurt van kinderen gehouden moet worden, kan u zich geen betere nonkel inbeelden dan een nonkel Plasky. Er bestaat voor ons geen groter plezier dan zo’n kleine rakker nét iets te hard in de guitige wangetjes te knijpen.

Met veel plezier laten wij ons dan ook inschakelen in de pragmatische beslommeringen van vrienden en familie met een vruchtbaarder liefdesleven dan het onze. Tot mijn persoonlijke favorieten behoort zeker het gepeuterte brengen naar en ophalen aan het kinderdagverblijf.

De vakliteratuur wees mij er immers op dat het daar wemelt van knappe, jonge moeders die stelselmatig verwaarloosd worden door hun echtgenoten. Je hoort vaak dat er dan diepgaande, verheven vriendschappen ontstaan tussen zo’n moeders en stijlvolle heren die voor het klein grut van vrienden of familie zorgen.

Zo was ik op een avond volop bezig een bevriende baby klaar te maken voor vertrek uit de crèche – in een jasje hijsen, kwijl afvegen, in een buggy steken, snot afvegen – terwijl een jonge knappe moeder ongeveer hetzelfde ritueel uitvoerde met haar dochter. De ruimte lag rommelig vol met peuterkleren en peuterspullen, die de jonge knappe moeder druk bij mekaar aan het rapen was : “Ja, sorry, dit is allemaal van mij.”

Ik knikte goedmoedig en probeerde intussen mijn dasspeld uit het onverwacht sterke vuistje van mijn vriend te bevrijden. Maar toen alle spullen opgeruimd waren, bleef er nog een klein grijs peuteronderbroekje liggen. “Excuseer, is dit misschien ook van u?” vroeg ik.

“Nee”, glimlachte ze, “dat is niet van mij.” En plots voegde ze daar, met een verontrustende twinkeling in haar ogen aan toe: “En ook niet van mijn dochter.”

Ik stond perplex.

4 reacties leave one →
  1. Bartjeuh permalink
    22 juni 2012 12:04

    Zowaar een foutloze bijdrage, en dat op de dag van het overlijden van jullie favoriete eindredactrice! Proficiat!

  2. 22 juni 2012 12:10

    Als onze favoriete eindredactrice overleden is, zullen we nooit weten of deze uitzending echt foutloos is.

  3. 22 juni 2012 17:34

    Die overslag van mediakritiek naar erotiek verdient aanbeveling

  4. Elke permalink
    31 juli 2012 11:24

    Ik pleit voor een stationsroman uit de Plasky-stal. Succes gegarandeerd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s