Skip to content

Ruk door bij toe

4 februari 2010

De krant is mij soms een middelmatig Belgisch rockconcert. Neem De Morgen van vandaag. De eerste katern blinkt nergens uit, al is ie evenmin kwaad. Je mist wel iets – gebeten journalistiek, bijvoorbeeld, wat meer engagement, gedurfdere prioriteiten – maar al bij al klinkt het niet slecht.

En dan kom je bij de bisnummers. Ongevraagd, met overbodig gebral verknoeien ze het fragiele voorgaande. Je leest dat één op de drie Belgen af en toe een tik geeft aan zijn computer, en je vindt het helemaal niet meer vreemd dat de noemer ‘Belgen’ uit de titel natuurlijk enkel betrekking heeft op Belgische computergebruikers, omdat op de twee pagina’s daarvoor al een federale minister de begrippen ‘consument’ en ‘doorsnee Vlaming’ volledig inwisselbaar acht.

Bis voegt meestal niets toe aan de krant, maar illustreert goed waar het fout loopt.

copyright Lode Delputte

Lode Delputte tuurt de gezichtseinder af op zoek naar nieuwe metra. De wereld kan hem niet weids en wijd genoeg zijn.

Gelukkig beschikt de initials B.B.-katern van De Morgen over een tweede luik: buitenland. Daarin staat de muziek die gedraaid wordt wanneer je de concertzaal verlaat – de organisatoren zijn er amper mee bezig, maar het zijn de laatste noten die je hoort voor je je heil in alcohol zoekt en dus niet onbelangrijk. En die exitmuziek klinkt verdomd goed na voorspelbare rockgitaren en goedkope non-melodieën.

De uitstekende Lode Delputte deed mij vanmorgen zelfs verrast stilhouden bij het verlaten van de zaal. Ik spitste mijn oren voor een frase in de marge, in een kort artikel over de Bulgaarse kandidaat-eurocommissaris Georgieva.

Luister mee:

De Bulgaarse pleitte onder meer voor een snellere, eensgezindere en zichtbaardere Europese Unie, maar gaf daar in één ruk door bij toe dat zulks geen makkelijke opdracht zou worden.

Dát is muziek. Na de zware comparatieve drieslag van het eerste deel, krijg je een heerlijk licht, monosyllabisch woordensalvo.

…maar gaf daar in één ruk door bij toe dat zulks geen… Een perfect geoliede trocheïsche hexameter.

…gaf daar in één ruk door bij toe dat zulks… De ideale jambische pentameter.

…door bij toe… De schoonheid rukt op naarmate inhoud vervaagt.

Ik ben niet verder geraakt in de krant. Tijd nodig om te savoureren. Te weten dat de krant vandaag betere muziek bevat dan welke officiële radiozender ook.

Ja, ook ochtenden kunnen mooi zijn. Toch en niettemin.

7 reacties leave one →
  1. Elke permalink
    4 februari 2010 16:21

    Een mens zou bijna gaan denken dat Toby Ziegler hier achter de micro zit.

  2. Wim Vanderslagmulders permalink
    9 februari 2010 23:54

    Goed gesignaleerd. En zal ik het nu even in Algemeen Beschaafd en vooral LEESBAAR Nederlans zetten? Vooruit dan maar:

    De Bulgaarse pleitte onder meer voor een snellere, meer eensgezinde en zichtbaardere Europese Unie, maar voegde daar in één adem aan toe dat zulks [liever: zoiets] geen makkelijke opdracht is [waarom ‘zou worden’? dat het hypothetisch is, is al duidelijk; eventueel ‘zal zijn/worden’].

    Misschien een minder mooi slot van het concert, maar de witte plafondlampen aan het einde doen altíjd pijn aan de ogen.

  3. Knotwilg permalink
    12 februari 2010 11:50

    Ik zou meer eensgezinde nog vervangen door “eensgezinde”. Er is weinig ruimte in eensgezindheid voor trappen van vergelijking.

    De werkwoordsvorm “zou worden” is geen voorwaardelijke wijs, maar wel een onvoltooid verleden toekomende tijd (futurum praeteriti), en is perfect op zijn plaats.

    Prozaïsche groeten

  4. Wim Vanderslagmulders permalink
    12 februari 2010 16:39

    dan nog liever ‘zal worden’

  5. Knotwilg permalink
    12 februari 2010 17:39

    “Zal worden” werkt hier, omdat (wij weten dat) de opdracht nog altijd moet plaatsvinden. Indien de uitspraak gedaan werd in een verder verleden, en de opdracht intussen is uitgevoerd of had kunnen uitgevoerd worden, of men wil niet expliciet aangeven dat de daad nog moet gesteld worden, dan gebruikt men “zou worden” als onvoltooid verleden toekomende tijd.

    De reden waarom ik de ovtt hier nog altijd beter vind, is omdat de reporter dan niet interfereert met de geciteerde wat het tijdsperspectief betreft.

    Ik moet wel toegeven dat gelijkhebberigheid het hier van mijn taalminnendheid begint over te nemen.

  6. johan permalink
    15 februari 2010 20:36

    Stop met het ziften van muggen, heren Plasky. Lees het stukje hieronder. Dhr. Decaestecker B., mediajournalist van De Morgen, reist rond in Azië. Hij brengt daarover verslag uit in een blog op de website van DM. Hij schrijft zijn stukjes helemaal alleen, zonder dat een eindredacteur zijn meesterwerken kan verknoeien.

    Een mens vraagt zich af: waarom is Brecht ooit bij een krant gaan solliciteren? Hij kan amper een fatsoenlijke zin schrijven.

    Lees en huiver:

    De Morgen-journalist Brecht Decaestecker blogt tijdens zijn zes maanden durende reis doorheen Azië en Australië.

    Back To Bali. De eerste dag waarop we op het wereldberoemde eiland arriveerden kocht ik in een surfshop in Kuta, recht tegenover het monument voor de slachtoffers van de bomaanslagen in 2002, een t-shirt met die slogan als opschrift. Het bleken profetische woorden, want de voorbije maand moesten we vier keer back to Bali, omdat het eiland centraal in Indonesië ligt en je van daaruit naar tal van prachtige plaatsen kunt trekken.

    Surfen en joggen
    Toen we de eerste keer in Bali belanden kozen we ervoor om niet in Kuta te overnachten, maar in een guesthouse aan het strand tussen Legian en Seminyak, twee dorpjes die in het verlengde van en aan hetzelfde kilometerslange strand als Kuta liggen, dat vol discotheken zit en waar je geen ogenblik met rust gelaten wordt. Pas nadien bleek dat we het leukste stuk van het strand hadden uitgekozen, met de lekkerste restaurants en gezelligste bars, waar we uiteindelijk vijf nachten van de zalige sunset zouden genieten. De meeste mensen vinden Kuta, met zijn strand boordevol afval, dik tegenvallen en willen er snel weg, maar wij hadden het best naar onze zin in Legian, waar we leerden surfen, gingen joggen, goedkope dvd’s kochten en heerlijk aten (probeer de Tostada’s in Seaside, mocht je er ooit komen).

    Zonnen en snorkelen
    We keerden back to Legian voor één nacht, nadat we zowat heel Bali rondgetsjeesd hadden. We keerden nog eens terug voor twee nachten nadat we heen en terug gevlogen waren naar het eiland Flores, waar we naar de Komodo-varanen gingen rondkijken en genoten van het prachtige binnenland, met dank aan de fascinerende gids Dino, die ik geportretteerd heb in een column die over een week of drie in de papieren krant zal verschijnen. En we keerden gisteren nog één keer back to Bali, na een week zonnen en snorkelen en gewoon heerlijk niets doen op de Gili-eilanden, de nieuwste place to be onder backpackers, voor de kust van Lombok.

    Thuiskomen
    Al die plaatsen waren stukken mooier en aangenamer dan Kuta en Legian, maar omdat we er na al die keren onze favoriete hotels hadden, en onze favoriete restaurants en internetbars, was het telkens opnieuw een beetje thuis komen. Onze plaats om adem te halen, te skypen met het thuisfront, foto’s op Facebook te zwieren, een krant te lezen en te weten te komen wat er in de wereld was gebeurd.

    No more Back to Bali
    Maar het is voorbij. Met ietwat spijt tik ik dit stukje in restaurant Lanai, waar ze een uitstekende internetverbinding aanbieden, terwijl de zon verdrinkt in de zee en Indonesische jongens met shirts van Barcelona en AC Milan op het strand voetbal spelen. Straks nemen we een taxi naar de luchthaven, waar we de nacht zullen doortrekken. Om zes uur ’s morgens nemen we een vlucht naar Kota Kinabalu in Maleisië, op het eiland Borneo. We zullen niet meer terugkeren naar Legian. No more back to Bali. Al zult u me, eens terug in België, met trots dat T-shirt zien dragen. Omdat ik ooit, ook al zal het nog jaren duren, terug zal keren. Al was het maar om te zien of de Indonesiërs eindelijk afval hebben leren opruimen. (brecht decaestecker)

  7. Miss Mathilda permalink
    18 februari 2010 15:27

    Miss Mathilda zou de neiging hebben haar rode Bic te gaan zoeken voor het stuk hierboven, als ze niet nog in katzwijm was van, alweer, De Ochtend op radio 1. Een journalist presteerde het deze morgen om Las Angeles te zeggen.
    Zelfs de jongens van de vierde Hout en Bouw, waar Miss Mathilda vroeger nog les aan gegeven heeft, konden die naam juist uitspreken. Ik stel dan ook voor dat de journalisten van radio en tv in het vervolg geronseld worden in de vierde Hout en Bouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s