Skip to content

Zilverpapier For Life

26 december 2009

Ministers, politici, bisschop en prins, scholieren, studenten, schrijvers, kranten, bedrijven, middenstanders, werklozen, ambtenaren en agenten van gaststeden als Gent, Mechelen of Leuven: het hele land zocht hoe het Music For Life kon steunen. Alleen de fiscus, dienst btw, kon dat niet. (uit Walter Pauli’s Standpunt in De Morgen)

Leve de fiscus! Niet dat het zo nobel is geen medewerking te verlenen aan een goed doel, maar ze trekken zich daar op z’n minst niets aan van de hoogst ergerlijke wat-zijn-we-met-z’n-allen-toch-vreselijk-solidairwaan van Music For Life.

Voor alle duidelijkheid: ik heb geen enkele moeite gedaan om Music For Life te steunen, en heb als literatuurliefhebber ook Stories For Life bewust links laten liggen. Studio Brussel beluisteren doe ik sowieso al niet, de voorbije week zag ik nog minder redenen om dat te doen.

De muskietennetten (duurzaam?) die op één of andere manier in Burundi geraken, zullen wel enkele mensenlevens redden, en dat is niets om cynisch over te doen. Maar als solidariteitsactie is Music For Life een eigentijdse versie van het inzamelen van zilverpapiertjes.

De boodschap die het hele project uitwasemt, is doordesemd van paternalisme: geef vijf euro, we kopen een muskietennet en er zijn weer enkele negertjes gered. Door ons. Door het Grote Hart van de Goede Vlaming, die vervolgens met een voldaan geweten aan de kerstdis kan aanschuiven. De dvd-box van Van Vlees en Bloed ligt al ongedurig te wachten onder de kerstboom.

Inderdaad is er concreet ‘resultaat’ door de actie: behalve de muskietennetten ook een enorme bewustmaking van het malariaprobleem. Maar de defecten van Music For Life zijn vele malen groter, aangezien het een georganiseerde verspreiding is van het idee dat we de problemen in ontwikkelingslanden vanuit onze zetel kunnen oplossen, dat échte problemen zich enkel bezuiden Andalusië bevinden en dat we door bij te dragen aan de StuBru-actie weer flink ons best hebben gedaan voor de wereld, zodat we ons voor de rest van het jaar niet meer te veel moeten aantrekken van die hardnekkige ngo’ers die ons lastigvallen in de winkelstraten.

Je moest in december al een fiscalist of PC Guy zijn om geen menslievende actie met een kwinkslag op poten te zetten voor arme negerkindjes hier ver vandaan.

Daarenboven word ik er kriegel van dat solidariteitsacties het zo vaak moeten hebben van een combinatie van een zielig stervend zwart kindje en een schier onverdraaglijk leukheidsgehalte. Alles moet ‘tof’ zijn, we voelen ons allemaal verbonden door die drie stoere presentatoren in het Glazen Huis en we zijn blij dat de muziek die wordt aangevraagd zo goed is. We lachen met de woordspelingen en puik gemaakte spots die de actie promoten. En we sluiten – god betere ’t – zelfs Leterme en Peeters in de armen, wanneer die een gulle cheque komen overhandigen.

De hele achterliggende visie op ontwikkelingshulp is fout, en het is jammer dat die zo’n ruim publiek bereikt. Het tragische is natuurlijk dat je enkel op deze manier een dergelijk publiek kan aanspreken.

Nee, dan geef ik zelf liever aan goed werkende ngo’s waarvan ik niet moet weten welk levensreddend middel ze met mijn euro’s kopen, maar die alles inzetten op een duurzaam project. Of steun ik lokale economieën of organisaties die in België iets doen voor mensen in kansarmoede. En liefst niet enkel tijdens de kerstperiode.

15 reacties leave one →
  1. 27 december 2009 13:31

    zodat we ons voor de rest van het jaar niet meer te veel moeten aantrekken van die hardnekkige ngo’ers die ons lastigvallen in de winkelstraten

    Dat alleszins. Van de bijdragen aan Music For Life roomt de VRT niet eerst allerhande werkingskosten af. De zogezegde vrijwilligers die op de loer liggen op de Meir en in de Veldstraat daarentegen zijn betaalde werknemers/jobstudenten van “Direct Dialogue Fundraising” en aanverwanten, firma’s die vooraleer er wordt doorgestort aan de NGO’s eerst hun commissie afhouden. Zie ook.

  2. 28 december 2009 00:08

    Wat Pauli ook vergat te vermelden is dat die BTW-ambtenaren niet anders konden dan BTW aanrekenen. Ze kunnen er bij de BTW toch ook niet aan doen dat de bedenkers van StoriesForLife er niet aan gedacht hebben om die BTW-verplichting te omzeilen. Zelfs bij de kleiduifvereniging bij ons in de buurt weten dat ze geen kaarten voor hun tombola mogen verkopen. Dat worden dan ‘steunkaarten met gratis tombola’, enkel en alleen omdat je zo taxen en BTW omzeilt. Als de bedenkers van StoriesForLife hun bundels gratis hadden uitgedeeld met daarbij de vraag om toch een bijdrage te storten voor MFL dan moest er geen BTW afgedragen worden én had de hele boel wellicht nog meer opgebracht. En dan had Pauli zich niet zo boos moeten maken op de ambtenaren van de fiscus, dat ook nog.

  3. Kwaes permalink
    28 december 2009 01:47

    Mm, lijkt me toch wat te veel op een stuk uit Het Nieuwsblad van 26 december. Foei, wie dan ook.

  4. Sarah P permalink
    28 december 2009 12:38

    Ik had net hetzelfde gevoel bij de Music for Life actie van dit jaar : netjes voor de negertjes. Zeker na het lezen van het boek van Dambisa Moyo, die heel toevallig het voorbeeld van muskietennetten aanhaalt om de kwalijke gevolgen van hulpverlening aan te tonen. Alhoewel ik denk dat ze daarin wat overdrijft, ging ik er het hele Music for Life gebeuren er toch anders door zien. Vorig jaar werd er geloof ik meer gefocust op noodhulp, dat vond ik dan beter; dit jaar werd er inderdaad een compleet achterhaald beeld van ontwikkelingshulp opgehangen.

  5. 28 december 2009 14:04

    Geachte

    Ik ben het volledig eens met jouw stelling. Ik heb dit jaar de Music for Life acties structureel vermeden, zelf een beetje geboycot. Het hoogtepunt van Westerse decadentie bevond zich dit jaar in de actie Party for Life. Een feestje organiseren, je schijtelam zuipen, je goed amuseren, dansen, springen, etc… om de opbrengst daarvan te geven aan een “negerke” dat nu kan slapen zonder door 140 muggen gestoken te worden.

    De hype overschaduwt het doel, en opeens zijn alle middelen goed om geld van het Noorden naar het Zuiden te versassen. De acties die vele medewerkers ondernemen zijn eigenlijk de veruitwendiging van competiviteit met als beloning eens 20 seconden op de radio te komen. Om ’t er ’t meest inzamelen en dan mag je eens met Siska Schoeters babbelen.

    Noemt men mij gierig, noemt men mij een onmens. Ik geef aan WWF en 11.11.11 en kan dat doen zonder enige gevoel van paternalisme.

    Roel

  6. 30 december 2009 12:15

    De woorden uit de mond, Maurice …

  7. 30 december 2009 20:29

    Ik vind heel die Music for Life heisa redelijk pervers, om de redenen die hierboven beschreven worden. Ik geef ook aan 11.11.11 en ik ga ook meewerken aan het project ‘Zaden voor Voedsel’ (http://zadenvoorleven.wordpress.com/).

  8. J. Van Damme permalink
    3 januari 2010 22:13

    Het enige wat ik over het artikel over DDF in De Morgen (2003, al zo lang geleden!) kwijt wil, is dat het door Douglas De Coninck geschreven is en vol fouten staat.
    Ik wil DDF zeker niet goed praten, maar als je je verstand gebruikt zou je toch zelf tot het idee kunnen komen dat het misschien wel eens in het voordeel van de NGO’s kan zijn om met een dergelijke commerciële organisatie in zee te gaan? Sommige NGO’s zoals Artsen Zonder Grenzen organiseren het fondsenwerven zelf, maar andere NGO’s hebben simpel weg niet de middelen of expertise om het zelf te organiseren.

    Voila, dat is alles.

    Bij deze wens ik jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar! doe zo voort gebroeders Plasky!

  9. pvc permalink
    4 januari 2010 13:09

    Knelt het schoentje niet elders? Is er gewoon geen jaloezie dat andere ngo’s dan het Rode Kruis er maar niet in slagen om hun boodschap ‘hip’, ‘trendy’ en vooral allomtegenwoordig te verpakken. (Ik hoor u van mijlenver al aankomen met: maar is dat nodig zo’n boodschap hip en trendy verpakken, ja, we zijn in 2010 en marketing doet iedereen goed). Er zijn natuurlijk andere initiatieven (waarvan de commentatoren ook niet kunnen nalaten ze even te vermelden, hoe goed ze wel zijn om hieraan te storten) én veel betere manieren om bepaalde zaken aan te pakken (structureel!, begin bij jezelf enz). Maar hoe kan je nu negatief zijn over miljoenen die door mensen aan anderen gegeven worden. Misschien is deze ‘paternalistische’ vorm van goodwill wel de eerste stap voor veel mensen naar een meer structurele oplossing. (Onderzoek hierrond verschijnt binnenkort).

    Misschien moeten de azijnpissers zich verenigen en ook een goed doel oprichten. Ik stort zeker!

  10. 4 januari 2010 15:16

    Dus als je een woord van kritiek durft te uiten ben je ‘jaloers’ of een ‘azijnpisser’? Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat ik mezelf wel wat cynisch of sarcastisch durf opstellen, maar jaloezie is me vreemd in die materie, en een azijnpisser ben ik evenmin.

    Hoeveel miljoenen mensen ook geven, het dient tot niets indien die aangewend worden op een verkeerde manier. Bovendien is het een erg goedkope manier om het eigen geweten te sussen.

    Dat ik vermeld dat ik meewerk aan het initiatief ‘Zaden voor Voedsel’ is vooral omdat ik die actie wat meer bekendheid wil geven. Maar om er aan mee te doen moet je natuurlijk wat moeite doen (zaadjes sparen, drogen, postzegel zoeken, zaadjes opsturen, …) en je komt er niet mee op TV. Waarschijnlijk doen er enkel azijnpissers aan mee!

    De vele miljoenen die indertijd gestort zijn voor de slachtoffers van de tsunami staan als ik het goed heb nog altijd op te brengen op enkele rekeningen. Het zijn vooral de Ernst & Youngs van deze wereld die er aan verdiend hebben. Het is namelijk érg makkelijk om mensen geld te laten weggeven. Het is veel moeilijker om met dat geld ook iets zinnig te doen.

  11. pvc permalink
    6 januari 2010 11:53

    Het zou zoveel meer opbrengen voor alle spelers als de goede doelen niet constant onder elkaars duiven zouden schieten. Logisch vanuit het standpunt dat het een kleine markt is met veel spelers -> steevast een defensieve houding naar alles wat niet met ‘hun’ goed doel te maken heeft. Of het nu gaat over inhoud (dieren vs kansarmoede), regio (4de wereld vs tsunami), omvang (Rode Kruis vs red-baby-Mira-die-niet-goed hoort).

    Uw vermelding van zaden voor voedsel opd eze bescheiden blog heeft hetzelfde doel als het Rode Kruis maar op een andere schaal. U/zij willen hun enthousiasme/passie/bekommernis/engagement bekend maken aan anderen en daar graag bijval voor krijgen.

    U gebruikt een blog, zij de media.

  12. 6 januari 2010 14:19

    Ik snap je redenering niet zo goed eigenlijk. De markt voor ‘liefdadigheid’ is helemaal niet klein.

    Wat is eigenlijk je punt? (Behalve dan dat mensen die zich vragen stellen bij het hypegehalte van Music For Life jaloerse azijnpissers zijn).

  13. pvc permalink
    7 januari 2010 09:54

    Mijn punt staat hierboven. Maar aan uw samenvatting ervan te zien en uw ontkenning van de kleine markt, laten we het erbij houden dat we op een verschillende golflengte zitten.

  14. 7 januari 2010 12:08

    Ja, laat ons dat afspreken. Dan moeten we geen debat ten gronde voeren.

  15. Knotwilg permalink
    8 januari 2010 16:06

    Laat ons kennismaken met de vloek van grootschaligheid:
    – zij x het % van de mensen betrouwbaar én efficiënt
    – zij y het aantal overhandigingen tussen mensen, dat je geld nodig heeft om ter eindbestemming te komen

    De proportie van het geld dat ter bestemming komt is
    x^y
    Voor grote y wordt dit snel een klein percentage.
    Bijvoorbeeld: x = 95% en y = 10 –> x^y=56%
    Pessimistisch: x = 50% en y = 6 –> x^y = 1,5%

    Hoe groter een project, hoe groter de organisatie die het beheert en hoe langer de ketting tussen schenker en bestemmeling.

    Dit is een simpel model. In de praktijk zitten machtige personen op trechterpunten. Machtige personen zijn meestal machtig omdat ze machtig wilden zijn, niet omwille van hun betrouwbaarheid of efficiëntie. Komt daarbij dat hysterie een kenmerk van massa’s lijkt.

    Bovenstaande azijnpisserij van mijnentwege komt zeker niet voort uit een concurrentiële houding in een kleine markt. Ik ga ook geen zaadjes in enveloppes stoppen in een illusie van wereldverbetering. Maar een vriend in nood kan op me rekenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s